Stari rim - ii makedonski rat

Period Rimske republike traje od proterivanja Tarkvinija Oholog, poslednjeg reksa, do pada republike i dolazak na vlast Oktavijana Avgusta. To je vreme mladosti i pune snage rimske države. U tom periodu se država - grad pretvara u imperiju koja zahvata veći deo basena Sredozemlja. Svrgavanjem poslednjeg reksa, Tarkvinija Oholog, Rimljani su se oslobodili etrurske vlasti i ustanovili republiku (res publica - opšte dobro, javna stvar, država). Rimljani su bili konzervativni i zato ni ova promena, kao i druge, nije dovela do temeljnog preuređenja njihove organizacije.

Magistrature – viši magistrati su konzuli, pretori i dikatori i oni raspolažu imperijom, što obuhvata pravo komandovanja vojskom, sazivanja skupština i senata, podnošenje zakonskih predloga, izdavanje edikata, za čiji prekršaj mogu određivati ne samo novčane kazne već i smrtnu. Na čelu države su dva konzula. Pretor takođe spada u više magistrature. Kvestori su u prvo vreme i istražni organi. Postoje i kvestori koji istražuju ubistva. Posebni kvestori se brinu o državnoj blagajni. Neki od njih prate vojsku i sakupljaju ratni plen, uključujući i zarobljenike. Plebejski tribun je magistratura koja je rezultat borbe plebejaca. Njegov je zadatak da štiti interese plebejaca. Raspolagao je pravom veta na svaku odluku skupštine, senata ili inokosnog organa za koju je smatrao da ne odgovara plebejcima.

Pored toga, njegov dom je služio kao utočište u kome je svaki plebejac mogao da zatraži azil. Kurulski edili su neka vrsta policijskih organa, čiji je zadatak održavanje reda na pijacama i rešavanje sporova u trgovini stokom i robovima. Organizovali su i javne priredbe za narod. Poseban položaj imao je cenzor. Vanredna magistratura bila je diktator. Kako je sistem vlasti bio složen i mogao je lako biti paralisan vetom plebejskog tribuna ili intercesijom, kada je nevolja zahtevala, ukidane su magistrature i vlast je poveravana jednom čoveku. Po pravilu je diktator biran tako što je senat donosio „odluku krajnje opasnosti" kojom je davao ovlašćenje konzulima da izaberu jednog čoveka kome će poveriti dužnost diktatora. Dužnost diktatora je trajala dok ne prođe opasnost, a najduže šest meseci, posle čega je uspostavljen raniji sistem vlasti. Kolegijalni organi – pored inokosnih magistratura postoje i kolegijalni organi i to su skupštine i senat. Skupština je bilo više vrsta: kurijatska, centurijatska i tributska. Kurijatska skupština zbog krize gentilnog uređenja sve više gubi značaj. Centurijatska uvedena Servijevom reformom, igra sve veću ulogu. Njen sastav se vremenom menja. Postepeno gubi plutokratski karakter, jer je slabio uticaj bogataša. Senat je ne samo zadržan kao organ vlasti već je i ojačao.

Društvena organizacija u doba rimske republike obuhvatala je: nobile, plebejce, ekvestre, latine, peregrine, slobodne seljake i robove. Nakon osvajanja Italije i pobjede nad Pirom, Rim se pretvorio u jednu od najjačih država uzapadnom delu Sredozemnog mora. Nije slučajnost što Egipat 273. g. pr. Hrista uspostavlja s Rimom diplomatske veze. Za vreme Ilirskog rata, a još pre za vreme prvog rata s Makedonijom koji je vođen u istovrijem kad i Drugi punski rat, Rim se je morao umešati u one izvanredno složene spoljnopolitičke odnose koji su nastali u helenističkim zemljama. Odnosi između Rima i helenističkih zemlja čine glavni sadržaj rimske spoljnopolitičke istorije u vreme nakon pobede Rima nad Hanibalom. Opšte prilike u helenističkim zemljama na kraju III veka karakterišu se obično kao ravnoteža sila. Ova neodređena karakteristika ima određenih osnova. Glavne helenističke države i dalje su bile: Egipatska kraljevina Ptolomeida (Lagida), Sirijska kraljevina Seleukida i Makedonska kraljevina, kojom su vladali potomci Antigona Gonata - Antigonidi.

UVOD 3
1 Stari Rim – II Makedonski rat 4
1.1 Povod rata 5
1.2 Početak rata 7
1.3 Bitka kod Kinoskefala 9
1.4 Mirovni pregovori 10
1.5 Rimska politika nakon završetka rata 11
ZAKLJUČAK 13
LITERATURA 14