Ustaski zlocini 1941 - 1945.

Maturski, seminarski i diplomski radovi iz istorije.

Ne postoji mesto ni razdoblje u istoriji srpskog naroda, uključujući razna stratišta i bojišta, gde je na jednom mestu ubijeno više njegovih pripadnika.
Nezavisna Država Hrvatska (1941. godine – 1945. godine) nastala je na ideološkim osnovama ustaškog pokreta, ekstremnog krila hrvatskog nacionalizma, dosta lošoj kopiji fašizma i nacizma sa jakim nabojem klerikalizma.
To se najbolje vidi iz napisa u listu „Ustaša“ od 13. juna 1941. godine: „U ustaškoj hrvatskoj državi, koju su stvorili poglavnik i njegove ustaše, mora se ustaški misliti, ustaški govoriti i što je najglavnije - ustaški raditi. Jednom rečju, čitav život u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj mora biti ustaški.“
Ideološke osnove stvaranja NDH pretpostavljale su stvaranje čistog hrvatskog životnog prostora koji će omogućiti egzistenciju čiste hrvatske nacije, a preduslov za to je biološko uništenje (istrebljenje) Srba, Jevreja i Roma koji su proglašeni najvećim neprijateljima hrvatskog naroda i da njima nema mesta u Hrvatskoj, kao i izvršenje unutrašnjeg pročišćenja, tj. uništenje onih koji čine ljagu na telu čiste hrvatske nacije zbog svog nehrvatskog ponašanja.
Realizacija ovog programa vršena je masovnim pogromom, ali i čitavim nizom tzv. rasnih zakona, kojima su Romi i Jevreji kao nearijevci, ali i Srbi, koji su činili trećinu stanovništva, kao „remetilački faktor“, stavljeni izvan zakona i izloženi:
- progonima,
- teroru i
- masakrima.
Teror nad delom stanovništva druge nacionalne, verske i rasne pripadnosti sprovodio se i pre donošenja zakonske regulative.
Formulu za rešenje srpskog pitanja u Hrvatskoj izneo je 11. juna 1941. godine, Mile Budak, ustaški doglavnik, ministar i hrvatski književnik: „Jedan dio Srba ćemo pobiti, drugi raseliti, a ostalo ćemo prevesti na katoličku vjeru i tako pretopiti u Hrvate“.
Jame po kraškim područjima, jaruge i iskopane grobnice u ravničarskim krajevima, punile su se srpskim žrtvama.
U masovnim likvidacijama nije se vodilo računa o eventualnoj opasnosti od političke ili vojne sposobnosti žrtava da se suprotstave režimu, već su potpuno neselektivno vršena masovna likvidiranja celokupnog stanovništva, ljudi, žena, dece, staraca.
Gotovo da nema mesta na području NDH, u kome je živelo srpsko stanovništvo, a da nema stratišta sa većim ili manjim brojem ubijenih
O metodima terora i mučenja ljudi govore mnogobrojni iskazi i zapisi svedoka. Po okrutnosti, načinu i perverznosti izvršenja, po broju i obimu, ustaški zločini premašuju svaku ljudsku fantaziju. Ubijanja iz vatrenog oružja, ubijanja nožem, maljem, čekićem, motkama, sekirama, bradvama, ubijanja vešanjem, davljenjem, spaljivanjem, ubijanja radom, glađu, žeđu, ubijanja zarazama, trovanjima, ubijanja hladnoćom, mučenja i sadistička iživljavanja - to je bila svakodnevica ustaških logora, među kojima je najpoznatiji logor Jasenovac i ustaških zločina.
Predmet ovog rada u nastavku biće ustaški zločini u periodu od 1941. godine do 1945. godine.

Ustaški zločini 1941 – 1945. godine

Kada je oživotvorena NDH „Hrvatski glas“ je kao prava jerihonska truba NDH zvala na uzbunu protiv već slomljene Jugoslavije. Znalo se i zašto. „Zbog dva miliona Srba u NDH. „Hrvatski glas“ je stalno ponavljao svoju radost i sreću što više ne postoji Jugoslavija. “
Ovaj ustaški „Hrvatski glas“ označava prvi talas ustaškog besa, koji se u svom razornom divljinom već pokazao na svim stranama, gde god je bilo Srba, kao ustaški askez. Na svim stranam se video novi etički duh koji je vladao u NDH i koji se manifestovao u zakonima protiv psovke, protiv pijančenja i kocke, a nadsve stoga što se na sve strane počelo sa otvarenjem katoličkih gimnazija s pravom javnosti.
Rimska Kurija, Hitler i Musolini, Pavelić i Stepinac, Budak i K. A. naći će se na jednom te istom i zajedničkom poslu kao „obnovitelji ove preporođene i od pravoslavlja oslobođene Hrvatske.“
Naime, ciljevi ustaške NDH potpuno su se podudarali sa onima Rimske Kurije kao i fašističke Palazzo Venezia. Tako će se krajnji, šovinističkim i fašističkim imperijalizmom, podjarivani ustaški nacionalizam, naći na zajedničkoj dužnosti klerofašističkih zadataka kako bi se spomenuta strahovita etnografska statistička pozicija vjerskih razmera uklonila na dva jedino moguća sredstva:
- milom ustvari prisilnim pokatoličavanjem pravoslavaca, pa tako do doslednog kroatiziranja Srba ili
- nasilnim uklanjanjem i klanjem sve „ad majorem Dei Gloriam. “
Već prvih dana ustaškog režima pokazalo se da će se prema pravoslavlju ustvari srpstvu u NDH zauzeti jedan neobično oštar, zločinački stav. Bilo je jasno da će se građani i seljaci pravoslavne vere tretirati ne samo kao državljani drugog reda nego kao lica izvan zakona. Prve reforme policijske mere su to pokazivale. Srbima pravoslavcima naređeno je u Zagrebu kao i u ostalim gradovima da oko ruke nose plavu traku na kojoj je imal da bude slovo P jer se ni tom merom nije htelo priznati da u ustaškoj NDH, mogu da postoje i da žive Srbi. Tako je ovaj znak P – pravoslavac, imao da bude srednjevekovni getovski znak sa prokazanih 1.885.943 Srba koji su imali da priđu ili „ veri djedova ili da ih se ukloi iz NDH i to ili emigracijom u Srbiju ili odašiljanjem Bogu na istinu sa spasenim ili nespasenim dušama.“ Tako je ovo slovo P osim svog političkog obeležja imalo i čisto versko jer je njime militanti klerikizam sada dominantan u ustaškom režimu s kojim je uspostavio punu intimnu saradnju prvih dana NHD i obeležio svoj krstaških pohod na omraženo pravoslavlje. Svakako sasvim dosledno pošto je čitav ustaški pokret od prvih dana NDH povezan sa crkvom i njenim najvišim kao i najnižim službenicima.
U Gospiću na velikoj skupštini fanatički ustaša Mile Budak je bio potpuno jasan i na nezaobilazan način je pokazao kako ustaše misle da reše pitanje potpunog istrebljenja Srba. On je rekao: „Jedan dio Srba ćemo pobiti, drugi raseliti, a ostale ćemo prevesti u katoličku veru i tako pretopiti u Hrvate. “
Ove pretnje koje su dolazile sa vrhova ustaške vlasti već su u tim danima imale i svoju strahovitu, jezivu primenu. Jer svaki ustaša razumeo je svoje vođe da treba brzom koljačkom metodom rešavati ovo znamenito klerofašističko pitanje.