Karl Rodžers (Carl R. Rogers), poznati američki psiholog i psihoterapeut rođen je 1902. Godine u Ilinoisu blizu Chicaga. Tokom školovanja pokazao se kao izuzetno napredno dete, te je preskočio prvi razred. I kasnije, kao student, iako se na izvestan način distancirao od društva, bio je samostalan i samodisciplinovan. Počeo je da studira teologiju, ali se ubrzo zainteresovao za psihologiju i psihoterapiju, koju je i završio na Kolumbija univerzitetu, gde je 1931. godine i stekao doktorsku titulu.
Tema ovog rada jeste humanistička teorija Karla Rodžersa koju je on konstruisao tokom svoje prakse, a koja je bazirana na istinskoj dobroti čoveka koji dolazi u sukob sa standardima koje je postavilo njegovo socijalno okruženje.

Pomoći takvom čoveku, znači uputiti ga da dela u skladu sa sopstvenim „selfom“ i da ne teži postavljenim obrascima ako su oni u suprotnosti sa njegovim načelima. Značaj ovog psihologa jeste u tome što čoveka stavlja u centar pažnje, posmatra ga kao celovitu ličnost, koja se ne rukovodi nagonima ili instinktima. U radu će biti izložene osnovne postavke fenomenološke humanističke teorije Karla Rodžersa koje je on konstruisao u svojim mnogobrojnim radovima. Cilj rada je da na najjednostavniji način predstavi osnovne postulate ove teorije, tako da ona bude dostupna i profesionalcima kojima je potrebna u radu, ali i običnom čoveku koji ne razume uzroke sopstvenih problema.

UVOD
1 Humanistička teorija Karla Rodžersa 4
Zaključak 8
LITERATURA 9