Slavljenje praznika kod izbeglica sa Kosova i Metohije

Možda bismo za početak mogli označiti položaj izbeglica opisno – kao položaj "nasilne grupne izolacije" i izopštenja iz društva. On se manifestuje, s jedne strane, kao snažan institucionalni i izvaninstitucionalni pritisak na članove neke društvene i političke zajednice koji se smatraju nepoželjnim i koji dovodi do njihovog izgona (kad je pitanju staro stanište), a, s druge, kao više ili manje restriktivno određivanje prethodnih uslova koji se moraju zadovoljiti da bi se steklo članstvo u novoj zajednici. (kad je u pitanju novo prebivalište). Staro društvo ih rado proteruje, a novo ih nevoljno prihvata, i to samo pod određenim uslovima. I to je, možda generička osobenost izbeglištva, iz koje proističu i druge. Jasno je da je izolacija sama po sebi daleko od bilo čega što bi se moglo nazvati "osvajanjem slobode", libertetstvom ili mnogo pominjanom individualizacijom, ali je, na žalost, isto tako daleko i od svakog normalnog susretanja kultura, pa čak i bilo kojeg normalnog ljudskog susretanja. Međutim, ako se individualizacija poima kao rastakanje i usitnjavanje zajednica, zatim kao raspad država i iscrtavanja novih, multipliciranih granica, državnih i međuljudskih, te kao egoističnost i otuđenost, onda ona opisuje i stanje izbeglištva.

Sociološka teorija, posebno u 20. veku, izradila je tanane mehanizme za razumevanje različitih oblika diferencijacije, pa je u okviru toga posebna pažnja posvećena i iseljeništvu, sa funkionalističkim modelima u kojima se useljenici i njihovi domaćini vremenom prilagođavaju kroz proces akulturacije. Teorije o post-modernom društvu dovode do usijanja diskusije o pitanjima različitosti i priznavanja različitosti. I u ideologiji i u teoriji razičitost se, ponekad, uzdiže do kulta. Tako se insistiranje na identitetu pretvara u slavljenje diferencijaliteta i sveopšteg odvajanjanja. Izgleda kao da jedino izbeglice ne žele da budu, posredstvom svog nametnutog statusa, različiti i izdvojeni.