Maturski, seminarski i diplomski radovi iz medicine.

Hemija je prirodna i eksperimentalna nauka. Ona proučava:
- građu,
- osobine i promene supstanci kao i
- zakone po kojima se te promene dešavaju.
Klasično se izdvaja četiri polja u hemiji, mada postoji daleko veći broj usko specijalizovanih grana hemije i to:
- opšta hemija,
- analitička hemija,
- neorganska hemija,
- organska hemija i
- biohemija.
Analitička hemija je nauka koja se bavi proučavanjem hemijskih i fizičkih procesa na osnovu kojih se može odrediti kvalitativni i kvantitativni sastav ispitivane supstance. Zbog toga se ova nauka deli na dve oblasti: kvalitativnu i kvantitativnu analizu. Kvalitativna analiza po pravilu prethodi kvantitativnoj i njome se utvrđuje iz kojih se elemenata, jona, atomskih (funkcionalnih) grupa i molekula sastoji ispitivana supstanca. Kvantitativna analiza se zasniva na utvrđivanju ili količina ispitivanih supstanci ili odnosa u kome se date supstance nalaze. Metode kojima se pri tome analitička hemija koristi se mogu podeliti na hemijske, fizičke i fizičko-hemijske.
Neorganska hemija predstavlja veliki deo hemije jer ona proučava hemijska svojstva i reakcije svih hemijskih elemenata i njihovih jedinjenja kao i hemijske procese koji se zbivaju među njima. Izuzetak čine jedinjenja (četvorovalentnog) ugljenika koje izučava organska hemija.
Biohemija je most između biologije i hemije koji proučava kako kompleksne hemijske reakcije stvaraju život. Biohemija je hibridni deo hemije koji konkretno proučava hemijske procese u živim organizmima. Biohemija proučava strukturu i fuknciju celularnih komponenti, kao što su proteini, ugljeni hidrati, lipidi, nukleinske kiseline i ostali biomolekuli. Nedavno, biohemija je počela da se fokusira na proučavanje reakcija u kojima su katalizatori enzimi, i na proučavanje osobina proteina. Biohemija metabolizma ćelije i biohemija endokrinog sistema su dva domena koja su intezivno studirana. Druge oblasti koje spadaju pod pojam biohemije su genetički kod (DNK, RNK), sinteza proteina, transport kroz ćelijsku membranu i transdukcija signala.
Hemija je jedna od elementarnih nauka, pored matematike bliska je i: fizici, biologiji, farmaciji, medicini. U mnogim poslovima kao i u svakodnevnom životu zastupljena je hemija.
Hemija zauzima centralno mesto među prirodnim naukama. Između ostalog, bavi se i: molekulima, njihovom strukturom, osobinama i transformacijama, i principima na kojima se osobine molekula zasnivaju.
Zbog ove svoje sveobuhvatnosti, hemija ima dosta zajedničkih tema sa drugim prirodnim naukama, kao što su fizika, geologija i astronomija, s jedne strane, i biologija, fiziologija i medicina, s druge.
Međutim, predmet ovog rada neće biti hemija kao nauka već jedan njen segment odnosno deo kojim se ona bavi a to su:
- hidroliza i
- puferski sistemi.

Hidroliza, puferski sistemi

Hidroliza

Rastvaranje različitih materija u vodi je često praćeno hemiskom reakcijom dvogube izmene. Procesi slične vrste zovu se zajedničkim imenom hidroliza.
Uopšte, hidrolizom se naziva dvoguba izmena između neke materije i vode. Pri tome dolazi do pomeranja ravnoteže disocijacije vode:

N O Η • + OH'

zbog vezivanje jednog od njenih jona (ili oba) jonima rastvorene materije sa stvaranjem slabo disosovanog ili teško rastvornog proizvoda. Pošto se praktično najčešće ima posla s hidrolizom soli, slučajevi koje ćemo rasmatrati odnose se baš na njih.
Uzimajući u obzir osim vodenog i druge moguće sisteme, hidrolizu treba smatrati kao specijalan slučaj solvolize, tj. uopšte dvogube izmene između rastvorene materije i rastvarača.
Pri rastvaranju soli, nastale iz jake baze i jake kiseline (na primer NaCl), ravnoteža disocijacije vode neće se bitno nimalo pomeriti, jer joni takve soli ne mogu graditi s jonima Η • i ON' slabo disosovane produkte. Zato u sistemu,

NaCl + HOH NaOH + HCl

kao jedino slabo disosovano jedinjenje ostaje samo voda. Prema tome ravnoteža reakcije je skoro potpuno pomerena ulevo, tj. praktično nema hidrolize NaCl i u rastvoru nema primetnog viška ni Η •, ni OH' jona.
Drukčije izgleda rastvaranje soli jedne jake baze i slabe kiseline (na primer CH3COONa) ili obratno (naprimer NH4Cl).
U prvom slučaju delimično će se vezivati jon Η • u drugom — jon OH' no šemama:

CH3COO' + HOH CH3COOH + OH'
NH•4 + HOH NH4OH + Η•

Pošto su i CN3COON i NH4OH disosovani znatno više od vode, obe ove ravnoteže su jako pomerene ulevo. Zato se ove soli i hidrolizuju samo u neznatnoj meri po jednačinama:

CH3COONa + HOH CH3COOH + NaOH
NH4Cl + HOH NH4OH + HCl

Ipak prvi rastvor sadrži izvestan višak jona OH', a drugi — jona Η .2 .
Očigledno je, da ako su obe materije — i baza i kiselina — koje grade so, slabo disosovane, ravnoteža hidrolize, na primer

CH3COONH4 + HOH CH3COOH + NH4OH

mora biti pomerena više udesno.