Doza elektromagnetskog zračenja u tkivu

Kraj XX veka i početak novog milenijuma prolazi u znaku razbuktale društveno-ekonomske i ekoške krize i velike bojazni za opstanak planete Zemlje. Prirodna sredina našla se pod uticajem energije razorne moći, zastarele i prljave tehnologije, gustog i nekontrolisanog saobraćaja, trke u naoružanju, ratnih dejstava, diverzantsko-terorističkih aktivnosti i drugih uticaja, koji osetno narušavaju ravnotežu prirode i ugrožavaju životnu sredinu. U arsenal gorućih problema svetskog rizičnog društva spadaju zagađenost radne i životne sredine, istrošenost prirodnih resursa, urbani haos, demografski bum, ogroman nesklad u proizvodnji i distribuciji dobara i usluga, sve veća prisutnost zračenja.

Fenomen zračenja predstavlja jednu od osnovnih osobina kosmosa. Sam pojam zračenja nije lako definisati u našem jeziku. Zračenje bi trebalo da predstavlja izlaganje (ekpoziciju) organizma penetrantnim elektromagnetskim talasima visoke energije sa svojim biološkim poledicama. Pojedini, u prirodi veoma česti izori visokog biološkog rizika po organizam nisu elekromagnetki talasi ( alfa i beta čestice). U nedostatku pravilnog termina koji bi definisao sve poznate oblike visokih energija u prirodi u ovom tekstu će biti nazvane zračenje. Zračenje je oblik energije. Ono dolazi iz izvora koje je napravio čovek kao što su rentgenski aparati, zatim od sunca i iz spoljnjeg prostora, te iz nekih radioaktivnih materija iz zemlje kao što je uran, na primer.
Izvori zračenja mogu biti: prirodni i veštački. U prirodne spada kosmičko zračenje, zračenje iz zemlje, i druga koja se događaju iz prirodnih radiaktivnih raspada. U veštačka zračenja na prvom mestu spadaju medicinska koja sa aspekta zaštite čine oko 15% u ukupnog ozračenja stanovništva i nalazi se na prvom mestu.