Stručno utvrđivanje smrti je od javnog interesa i predstavlja način za prikupljanje podataka o mortalitetu na lokalnom i nacionalnom nivou. Pored toga, kvalifikovanim pregledom umrlog moguće je u izvesnom broju slučajeva postaviti medicinsku sumnju na nasilnu smrt, a zatim pokrenuti odgovarajuće istražne mehanizme kako bi se dalje utvrdili detalji u vezi sa poreklom i uzrokom smrti te osobe. Uzrok smrti predstvalja oboljenje, povredu ili stanje usled kojeg je neposredno nastupila smrt, dok poreklo smrti označava da li je smrt nastupila isključivo dejstvom spoljašnjih faktora koji su uzrokovali nasilno oštećenje zdrvlja, ili se pak radi o prirodnoj smrti do koje je dovelo neko oboljenje.

Zakonom o zdravstvenoj zaštiti Republike Srbije predviđeno je da isključivo doktor medicine vrši stručno utvrđivanje vremena i uzroka smrti. U praksi, samo utvrđivanje, odnosno potvrđivanje smrti ne predstavlja veći stručni problem. Međutim, utvrđivanje uzroka i porekla smrti predstavlja daleko složeniji zadatak. Naime, uzrok smrti moguće je jedino pouzdano utvrditi na osnovu blagovremeno izvršene obdukcije, a po potrebi i na osnovu dodatnih pregleda (npr. mikroskopskih, toksikoloških, bakterioloških i dr. ). Čak i u slučajevima kada su preduzete sve mere, uključujući obdukciju i dodatne preglede, kojima su isključena nasilna oštećenja zdravlja, u izvesnom broju slučajeva nije moguće utvrditi uzrok smrti. U stručnoj literaturi ovi slučajevi se označavaju kao „opskurne odukcije“ .

UVOD 1
1.1 Veštačenje nejasne prirodne smrti 3
1.2 Problematika veštačenja kraniocerebralnih povreda 5
1.3 Učestalost pojedinih uzroka smrti – primer Palilule 11
ZAKLJUČAK 16
LITERATURA 17