22-08-2012, 04:03 PM
UVOD
S A D R Ž A J
Nemanja je, svakako zahvaljujući jačini svoje države, uspeo da se osamostali i da sina Stefana oženi vizantijskom princezom što mu je znatno podiglo ugled. Svoju vladavinu završio je dobrovoljnim povlačenjem s vladarskog trona u korist sina Stefana. Krajem druge decenije XIII veka Srbija je ostvarila nacionalnu i versku samostalnost, ozvaničenu proglašenjem Stefana Prvovenčanog za kralja 1217. godine i Save Nemanjića za arhiepiskopa 1219. godine. U momentu Stefanovog konačnog ustoličenja na čelu srpske države, počelo je jedno novo razdoblje ne samo u srpskoj istoriji, nego i u istoriji čitavog Balkanskog poluostrva.
Rušenje Vizantijskog carstva pod naletima krstaša (IV krstaški rat) 1204. godine i nastanak više novih država na tlu stare imperije promenio je odnos snaga na jugoistoku Evrope. Ceo Balkan podelio se na dva sveta. S jedne strane stajale su one države koje su pripadale vizantijskoj kulturi (Srbija i Bugarska). S druge strane nalazile su se nove države latinskih krstaša ili male grčke države. Otuda je i proistekla Stefanova prozapadna politika. Najvažniji korak u ovom svom opredeljenju Stefan je učinio kada se 1208. oženio po drugi put i to venecijanskom princezom Anom Dandolo. Time su stvoreni uslovi za duhovno objedinjavanje celokupnog srpskog naroda. Za vreme vladavine dinastije Nemanjića (1168-1371), Srbija je u političkom, vojnom, privrednom i kulturnom pogledu postala vodeća država na jugoistoku Evrope. Osnivač ove najveće i najmoćnije dinastije u srpskoj istoriji bio je raški veliki župan Stefan Nemanja.
Stvaranje duhovnog jedinstva srpskog naroda severno i južno od Dunava i Save na tradicijama Svetosavske pravoslavne crkve imalo je presudan značaj za opstanak Srba na ovim prostorima. U tom smislu, izuzetan značaj imao je sporazum koji je arhiepiskop Sava Nemanjić 1220. godine postigao sa ugarskim kraljem Andrašom II o ingerenciji Srpske pravoslavne crkve i na području Ugarske - tamo gde je živelo srpsko stanovništvo. Podizanje četiri pravoslavna manastira na području južne Ugarske od kojih dva - Bazjaš i Zlatica - na teritoriji današnje Rumunije, oko 1225. godine, potvrdilo je uspešnost misije arhiepiskopa Save Nemanjića na Ugarskom dvoru.
Rušenje Vizantijskog carstva pod naletima krstaša (IV krstaški rat) 1204. godine i nastanak više novih država na tlu stare imperije promenio je odnos snaga na jugoistoku Evrope. Ceo Balkan podelio se na dva sveta. S jedne strane stajale su one države koje su pripadale vizantijskoj kulturi (Srbija i Bugarska). S druge strane nalazile su se nove države latinskih krstaša ili male grčke države. Otuda je i proistekla Stefanova prozapadna politika. Najvažniji korak u ovom svom opredeljenju Stefan je učinio kada se 1208. oženio po drugi put i to venecijanskom princezom Anom Dandolo. Time su stvoreni uslovi za duhovno objedinjavanje celokupnog srpskog naroda. Za vreme vladavine dinastije Nemanjića (1168-1371), Srbija je u političkom, vojnom, privrednom i kulturnom pogledu postala vodeća država na jugoistoku Evrope. Osnivač ove najveće i najmoćnije dinastije u srpskoj istoriji bio je raški veliki župan Stefan Nemanja.
Stvaranje duhovnog jedinstva srpskog naroda severno i južno od Dunava i Save na tradicijama Svetosavske pravoslavne crkve imalo je presudan značaj za opstanak Srba na ovim prostorima. U tom smislu, izuzetan značaj imao je sporazum koji je arhiepiskop Sava Nemanjić 1220. godine postigao sa ugarskim kraljem Andrašom II o ingerenciji Srpske pravoslavne crkve i na području Ugarske - tamo gde je živelo srpsko stanovništvo. Podizanje četiri pravoslavna manastira na području južne Ugarske od kojih dva - Bazjaš i Zlatica - na teritoriji današnje Rumunije, oko 1225. godine, potvrdilo je uspešnost misije arhiepiskopa Save Nemanjića na Ugarskom dvoru.
S A D R Ž A J
UVOD 3
1 Žičke povelje i bračno zakonodavstvo u državi Nemanjića 4
1.1 Žičke povelje 4
1.2 Bračno zakonodavstvo u državi Nemanjića 5
ZAKLJUČAK 11
LITERATURA 12
1 Žičke povelje i bračno zakonodavstvo u državi Nemanjića 4
1.1 Žičke povelje 4
1.2 Bračno zakonodavstvo u državi Nemanjića 5
ZAKLJUČAK 11
LITERATURA 12