10-06-2010, 09:02 PM
Maturski, Seminarski , Maturalni i diplomski radovi iz ekonomije: menadžmenta, marketinga, finansija, elektronskog poslovanja, internet tehnologija, biznis planova, makroekonomije, mikroekonomije, preduzetništva, upravljanja ljudskim resursima, carine i porezi.
Menadžment u sportu je nastao kao potreba profesionalnih sportskih organizacija. Kako jedna sportska organizacija postiže svoje ciljeve, koji resursi su neophodni da bi se ti ciljevi postigli i kako se resursi pravilno raspoređuju, zadatak je menadžmenta te organizacije.
Menadžer u sportu mora da zna da postavi ciljeve u svom poslovanju i da razradi strategiju kako bi ostvario te ciljeve. On organizuje poslovanje i sve njegove segmente, rukovodi i kontroliše planirane ciljeve. U oblasti njegovog poslovanja spada i menadžment sportskih objekata, menadžment sportskih organizacija, menadžment sportskih događaja. Pored poznavanja sportskih oblasti u kojima razvija svoje poslovanje, za menadžera u sportu su jako važna i znanja iz oblasti ekonomije, marketinga, informacionih tehnologija. On sarađuje svakodnevno sa ljudima, jer su oni i njegovi klijenti i saradnici. Finansije su važne jer bez njih i njihove pravilne raspodele, nijedno poslovanje ne može biti uspešno, kao što je i poznavanje informacionih tehnologija i rada na računaru postala potreba današnjice i svakog savremenog poslovanja. Sportski menadžment kao veština i zanatsko - empirijsko iskustvo talentovanih menadžera pojedinih sportista, timova i klubova nastalo je sa pojavom prvih profesionalnih sportskih organizacija. Pojava sistemskog, naučnog znanja o sportskom menadžmentu vezuje se sa rastom profesionalizacije sporta i njegovog podređivanja zakonitostima tržišne ekonomije, i nastankom nauke menadžmenta, prvo u profitnom sektoru korporativnog biznisa a potom i njegovim širenjem na sektor neprofitnih javnih i privatnih delatnosti.
Početak sportskog menadžmenta kao naučne oblasti vezuje se sa 1980-tim godinama. U centru interesovanja nauke sportskog menadžmenta su objektivne funkcije menadžmenta koje menadžeri različitih nivoa nužno obavljaju, drustvene uloge koje preuzimaju i lične sposobnosti koje moraju da razvijaju da bi ove funkcije i uloge uspešno rešavali. Tome je prethodio razvoj istraživanja u oblasti poslovnog menadžmenta podstaknut novim mogućnostima informatičke tehnologije. Tokom 1980-tih godina, teoretičari su razvili nove modele strategijskog planiranja i odlučivanja sa rastućim naglaskom na preduzetništvo i korišćenje marketinške tehnike.
Sa ovim razvojem vezuje se period uspostavljanja akademske discipline sportskog menadžmenta. Iako su se programi sportskog menadžmenta pojavili kasnih 1960-tih i ranih 1970-tih godina, univerzitetski nastavni planovi su počeli da uključuju opširne programe za pripremu sportskih menadžera tek od 1980-tih godina. Sportski menadžment kao posebna akademska disciplina nastao je i razvija se kao izraz potrebe naučnog - ekspertskog kvalifikovanja menadžera sportskih organizacija. Iz rečenog proističe da sportski menadžment treba razumeti sa dvojakog stanovišta: to je objektivna istorijska praksa u kojoj se otkrivaju, razvijaju i koriste različiti modeli sportske organizacije; to je sistematsko izučavanje i prenošenje subjektivnog iskustva sportskih menadžera radi razvijanja sposobnosti neophodnih za uspešnu realizaciju njihovih funkcija i društvenih uloga.
Tokom 1970-tih i 1980-tih godina, usled ekspanzija mogućnosti i komercijalizacije sporta, narasli su zahtevi da se otkriju načini efektivnog i efikasnog upravljanja sportskim organizacijama. Posle 1970-tih godina mnogo se promenilo u pogledu menadžmenta sportskih preduzeća. Uticaj mnogih subdisciplina: sociologije sporta, psihologije sporta, obrazovanja i poslovne administracije... stavio se u službu oblikovanja prakse menadžmenta u modernim sportskim organizacijama. Ovaj kombinovani uticaj, dopunjen rastom sportske administracije - sportskog menadzmenta kao akademske discipline, doprineo je obećavajućim izgledima sportskih organizacija.
Resursi u sportu
Da bi se mogla odvijati proizvodnja sportskog potencijala, odnosno da bi oupšte postojao jedan sportski sistem neophodna su resursi. Oni predstavljaju sve one materijalne uslove koji su potrebni za odvijanje aktivnosti u sportskom sistemu. Resursi u sportu se mogu podeliti u dve kategorije:
1. Funkcionalni resursi – koji se sastoje iz ljudskih i fizičkih resursa i
2. Logistički resursi – koji se sastoje iz novčanih resursa i podataka kao resursa.
Svaki od ovih resursa će biti opširnije objašnjen u ovom seminarskom radu. Da bi jedna sportska organizacija funkcionisala neophodno je konstantno aktiviranje svih raspoloživih resursa. Oni ispoljavaju određene karakteristike koje se odnose na:
• Trošenje resursa,
• Obnavljanje resursa i
• Produktivnost resursa.
Tokom svakog korišćenja resursa u sportskoj organizaciji dolazi do njihovog trošenja. To trošenje može biti fizičko i funkcionalno. Fizičko trošenje resursa se odnosi na potrošnju materije i energije. Ono obuhvata svo ono trošenje energije sportista tokom treninga ili takmičenja, trenera tokom organizovanja treninga ili pak ljudi koji trošenje svoje energije baziraju na pripremi sportskih objekata.
Funkcionalno trošenje resursa predstavlja habanje oređenih resursa koji su u funkciji sporta. Ti resursi su: sportski objekti sa svim sadržajima u njima, sportka oprema, rekviziti, razni insrumenti, odnosno svi oni materijali koji su u funkciji sporta. Neophodno je konstantno održavanje funkcionalnih resursa kako oni ne bi izgubili svoja svojstva i funkciju. Oni se karakterišu po tome što imaju svoj vek trajanja i posle određenog vremena neophodna je njihova zamena.
Obnavljanje resursa je neophodno i ono zavisi od vrste i brzine njihovog trošenja. Svakom resursu treba određeno vreme da se potroši, nekom dan, dva (energija, hrana, voda...), a nekom 20 godina (sportski trener). Postoje i tzv. trajni resursi kao što su: sportski objekti, zgrade, tereni i sl. Kakav god resurs bio neminovno je njegovo obnavljanje. Produktivnost resursa predstavlja učinak ljudskih i fizičkih resursa u određenom vremenu.da bi produktivnost bila bolja neophodna je stalna saradnja i dopunjavanje ljudskih i fiziških resursa.
Ni jedna sportska organizacija ne bi mogla da funkcioniše bez ljudi odnosno ljudskih resursa. Kvalitetno poslovanje sportske organizacije zavisi pre svega od kvaliteta ljudskih resursa koji su u njoj. Kadrovi (resursi) u sportskom klubu obuhvataju sva angažovana lica koja iniciraju, inoviraju i primenjuju najsavremeniju sportsku tehnologiju, kao i druge resurse koji su u funkciji ostvarivanja sportskih i poslovnih funkcija, kao i visoko vrednih efekata (sportskih rezultata). U širem smislu, kadrove u klubu čine lica koja upravljaju (društveno-sportski radnici, menadžeri) i volonteri (amaterski sportski radnici). Kadrovi u užem smislu su svi zaposleni u klubu, bez obzira na stepen stručnih kvalifikacija, radno mesto ili vrstu radnog odnosa. Osnovne kategorije ljudskih resursa u sportskoj organizaciji su:
1. Specifični resursi – sportisti
2. Osnovni ljudski resursi
Menadžment u sportu je nastao kao potreba profesionalnih sportskih organizacija. Kako jedna sportska organizacija postiže svoje ciljeve, koji resursi su neophodni da bi se ti ciljevi postigli i kako se resursi pravilno raspoređuju, zadatak je menadžmenta te organizacije.
Menadžer u sportu mora da zna da postavi ciljeve u svom poslovanju i da razradi strategiju kako bi ostvario te ciljeve. On organizuje poslovanje i sve njegove segmente, rukovodi i kontroliše planirane ciljeve. U oblasti njegovog poslovanja spada i menadžment sportskih objekata, menadžment sportskih organizacija, menadžment sportskih događaja. Pored poznavanja sportskih oblasti u kojima razvija svoje poslovanje, za menadžera u sportu su jako važna i znanja iz oblasti ekonomije, marketinga, informacionih tehnologija. On sarađuje svakodnevno sa ljudima, jer su oni i njegovi klijenti i saradnici. Finansije su važne jer bez njih i njihove pravilne raspodele, nijedno poslovanje ne može biti uspešno, kao što je i poznavanje informacionih tehnologija i rada na računaru postala potreba današnjice i svakog savremenog poslovanja. Sportski menadžment kao veština i zanatsko - empirijsko iskustvo talentovanih menadžera pojedinih sportista, timova i klubova nastalo je sa pojavom prvih profesionalnih sportskih organizacija. Pojava sistemskog, naučnog znanja o sportskom menadžmentu vezuje se sa rastom profesionalizacije sporta i njegovog podređivanja zakonitostima tržišne ekonomije, i nastankom nauke menadžmenta, prvo u profitnom sektoru korporativnog biznisa a potom i njegovim širenjem na sektor neprofitnih javnih i privatnih delatnosti.
Početak sportskog menadžmenta kao naučne oblasti vezuje se sa 1980-tim godinama. U centru interesovanja nauke sportskog menadžmenta su objektivne funkcije menadžmenta koje menadžeri različitih nivoa nužno obavljaju, drustvene uloge koje preuzimaju i lične sposobnosti koje moraju da razvijaju da bi ove funkcije i uloge uspešno rešavali. Tome je prethodio razvoj istraživanja u oblasti poslovnog menadžmenta podstaknut novim mogućnostima informatičke tehnologije. Tokom 1980-tih godina, teoretičari su razvili nove modele strategijskog planiranja i odlučivanja sa rastućim naglaskom na preduzetništvo i korišćenje marketinške tehnike.
Sa ovim razvojem vezuje se period uspostavljanja akademske discipline sportskog menadžmenta. Iako su se programi sportskog menadžmenta pojavili kasnih 1960-tih i ranih 1970-tih godina, univerzitetski nastavni planovi su počeli da uključuju opširne programe za pripremu sportskih menadžera tek od 1980-tih godina. Sportski menadžment kao posebna akademska disciplina nastao je i razvija se kao izraz potrebe naučnog - ekspertskog kvalifikovanja menadžera sportskih organizacija. Iz rečenog proističe da sportski menadžment treba razumeti sa dvojakog stanovišta: to je objektivna istorijska praksa u kojoj se otkrivaju, razvijaju i koriste različiti modeli sportske organizacije; to je sistematsko izučavanje i prenošenje subjektivnog iskustva sportskih menadžera radi razvijanja sposobnosti neophodnih za uspešnu realizaciju njihovih funkcija i društvenih uloga.
Tokom 1970-tih i 1980-tih godina, usled ekspanzija mogućnosti i komercijalizacije sporta, narasli su zahtevi da se otkriju načini efektivnog i efikasnog upravljanja sportskim organizacijama. Posle 1970-tih godina mnogo se promenilo u pogledu menadžmenta sportskih preduzeća. Uticaj mnogih subdisciplina: sociologije sporta, psihologije sporta, obrazovanja i poslovne administracije... stavio se u službu oblikovanja prakse menadžmenta u modernim sportskim organizacijama. Ovaj kombinovani uticaj, dopunjen rastom sportske administracije - sportskog menadzmenta kao akademske discipline, doprineo je obećavajućim izgledima sportskih organizacija.
Resursi u sportu
Da bi se mogla odvijati proizvodnja sportskog potencijala, odnosno da bi oupšte postojao jedan sportski sistem neophodna su resursi. Oni predstavljaju sve one materijalne uslove koji su potrebni za odvijanje aktivnosti u sportskom sistemu. Resursi u sportu se mogu podeliti u dve kategorije:
1. Funkcionalni resursi – koji se sastoje iz ljudskih i fizičkih resursa i
2. Logistički resursi – koji se sastoje iz novčanih resursa i podataka kao resursa.
Svaki od ovih resursa će biti opširnije objašnjen u ovom seminarskom radu. Da bi jedna sportska organizacija funkcionisala neophodno je konstantno aktiviranje svih raspoloživih resursa. Oni ispoljavaju određene karakteristike koje se odnose na:
• Trošenje resursa,
• Obnavljanje resursa i
• Produktivnost resursa.
Tokom svakog korišćenja resursa u sportskoj organizaciji dolazi do njihovog trošenja. To trošenje može biti fizičko i funkcionalno. Fizičko trošenje resursa se odnosi na potrošnju materije i energije. Ono obuhvata svo ono trošenje energije sportista tokom treninga ili takmičenja, trenera tokom organizovanja treninga ili pak ljudi koji trošenje svoje energije baziraju na pripremi sportskih objekata.
Funkcionalno trošenje resursa predstavlja habanje oređenih resursa koji su u funkciji sporta. Ti resursi su: sportski objekti sa svim sadržajima u njima, sportka oprema, rekviziti, razni insrumenti, odnosno svi oni materijali koji su u funkciji sporta. Neophodno je konstantno održavanje funkcionalnih resursa kako oni ne bi izgubili svoja svojstva i funkciju. Oni se karakterišu po tome što imaju svoj vek trajanja i posle određenog vremena neophodna je njihova zamena.
Obnavljanje resursa je neophodno i ono zavisi od vrste i brzine njihovog trošenja. Svakom resursu treba određeno vreme da se potroši, nekom dan, dva (energija, hrana, voda...), a nekom 20 godina (sportski trener). Postoje i tzv. trajni resursi kao što su: sportski objekti, zgrade, tereni i sl. Kakav god resurs bio neminovno je njegovo obnavljanje. Produktivnost resursa predstavlja učinak ljudskih i fizičkih resursa u određenom vremenu.da bi produktivnost bila bolja neophodna je stalna saradnja i dopunjavanje ljudskih i fiziških resursa.
Ni jedna sportska organizacija ne bi mogla da funkcioniše bez ljudi odnosno ljudskih resursa. Kvalitetno poslovanje sportske organizacije zavisi pre svega od kvaliteta ljudskih resursa koji su u njoj. Kadrovi (resursi) u sportskom klubu obuhvataju sva angažovana lica koja iniciraju, inoviraju i primenjuju najsavremeniju sportsku tehnologiju, kao i druge resurse koji su u funkciji ostvarivanja sportskih i poslovnih funkcija, kao i visoko vrednih efekata (sportskih rezultata). U širem smislu, kadrove u klubu čine lica koja upravljaju (društveno-sportski radnici, menadžeri) i volonteri (amaterski sportski radnici). Kadrovi u užem smislu su svi zaposleni u klubu, bez obzira na stepen stručnih kvalifikacija, radno mesto ili vrstu radnog odnosa. Osnovne kategorije ljudskih resursa u sportskoj organizaciji su:
1. Specifični resursi – sportisti
2. Osnovni ljudski resursi