04-06-2010, 04:56 PM
Maturski, seminarski i diplomski radovi iz menadžmenta.
Religija je društvena pojava koja podleže određenim zakonima nastajanja, razvoja i nestajanja. Moze se definisati i kao duhovna povezanost jedne grupe ljudi sa nekim višim, svetim bicem, odnosno Bogom. Religija predstavlja oblik društvene svesti u kome se prirodne i društvene sile prikazuju kao natprirodne, nezavisne od coveka, prirode i istorije. Svaka religija podrazumeva više ili manje jednostavno ucenje koje se odnosi na suštinu, svrhu i poreklo svega postojeceg. Rec “religija” prvi je upotrebio hriscanski filozof Laktancije. On termin “religija” (religio) izvodi od “religare” što znaci: “ponovo pricvrstiti, povezati coveka sa bogom”. Svaka religija pretpostvalja duhovnu povezanost jedne zajednice ljudi ili nekog pojedinca i zamišljenog ”natprirodnog” ili “mocnog bica”. Za religiju je karakteristicno da covek uz pomoc molitve ili magijskih prakticnih radnji, zahteva pomoc i blagostanje, milost. Za uzvrat, covek svojim “bogovima”, “višim silama” ili “duhovima” prinosi borojne zrtve. Izmedju coveka i ostalih bica na zemlji, biljaka i zivotinja, postoje velike telesne, ali jos vece duhovne razlike. Jedna od razlika, i to svakako najveca, jeste religija. Ma koliko ispitivali duhovni zivot zivotinja u njemu nikada necemo naci ni najbledeg traga religije, niti necega sto bi licilo na religiju. O biljkama da i ne govorimo. Nema sumnje da je covek jedino religiozno bice na Zemlji. Postoje razlicita gledišta o nastanku religije: religija je bozanskog porekla i kao takva je urodjena ljudima, religija se stvara iz straha i neznanja, religija se pojavila kao posledica postojanja obmana i prevara ljudi od strane sveštenika i da je religija društvena i istorijska pojava. Religija postaje opijum naroda, cija je idejna, ideološka i teorijska svrha fiktivno zadovoljavanje covekove potrebe za pomirenjem sa svetom kome je on neslobodno i otudjeno bice. U toku istorije covecanstva religija se javljala u mnogobrojnim i veoma razlicitim oblicima. Sve religije mozemo podeliti na:
a) prirodne religije
b) univerzalne religije (politeizam i monoteizam).
Prvi oblik primitivne religijske svesti jeste animizam, verovanje da postoje duhovi koji upravljaju prirodom i društvom. Na visem stupnju nalazi se totemizam, verovanje o srodstvu coveka sa biljkama i zivotinjama. Animizam i totemizam oznacavaju se kao prirodne religije, nasuprot takozvanim objavljenim religijama. Verovanje u bogove (bozanstva), teizam, je prepisivanje ljudskih svojstava bozanstvima. Najpre se razvija politeizam (verovanje u vise bogova), a zatim monoteizam (verovanje u jednog boga, jednoboštvo). Monoteisticke religije su hrišcanstvo, islam, jevrejstvo i stare indijske religije i one predstavljaju objavljene religije.
Najraširenija svetska religija je hrišcanstvo. Hrišcanska religija priznata je 313. god. Milanskim ediktom u samostalnu religiju od strane cara Konstantina. U osnovi Hrišcanstva je ucenje o ljudskoj grešnosti i mogucnosti iskupljenja voljom Isusa Hrista (Hrišcanskog spasitelja). Isusa Hrista osudila je rimska vlast na celu sa Pontijem Pilatom. Isus je sebe zrtvovao, bio razapet na krstu, zatim “vaskrsao” i “otišao na nebo”. Tada je krst postao simbol Hrišcanstva. Osnovni kanon Hrišcanstva je “Biblija”. Karakterno, Hrišcanska religija je u pocetku imala buntovnicki i revolucionalni karakter. Ova religija jasno je odredila polozaj siromasnih i bogatih slojeva. Bogatim slojevima bila su zabranjena vrata raja. Hrišcanska religija polazi od filozofskog stava da se spasenje moze postici jedino verom, ljubavlju i smernim, moralnim zivotom. Po ovoj religiji neophodno je da se covek svim svojim bicem i dušom preda Bogu ukoliko zeli milost i izbavljenje. U pojam Bozanstva ukljucuju se tri lika i to: Bog - Bog otac, Bog – Bog sin i sveti duh. Ovu religiju prati izreka “Veruj da bi razumeo”, a osnovno nacelo je “Ne opiri se zlu”, odnosno “Ko tebe kamenom, ti njega hlebom”. U hrišcanskoj religiji doslo je i do takozvane šizme (raskola) 1054. god., na rimokatolicku i pravoslavnu crkvu.
Jevrejstvo je vrlo stara monoteisticka religija. Nastala je kada je jevrejski prorok i vodja Mojsije na Sinajskoj gori primio deset zapovesti i preneo ih jevrejskom narodu. Pravac u jevrejstvu naziva se cijonizam, sto znaci teznja rasutih jevereja po svetu da se vrate u pra zavicaj, odnosno u Cijon. Jevreji zive u sinagogama, to su male bele kuce, tj. crkve. U sinagogama rabini, sveštenici najvišeg ranga citaju jevrejima Svetu knjigu koja se zove “Talmud”. To je zapravo knjiga zakona, izreka mudraca i predanja o postovanju strogih etickih i religijskih normi zivota ljudi. Postojale su dve knjige, tj. Vavilonjanski i Jerusalimski Talmud. Jevrejstvo se posmatra ne samo kao religija, vec i kao duga istorija jevrejskog naroda, koji je svoju drzavu dobio tek 1948. godine.
Religija je društvena pojava koja podleže određenim zakonima nastajanja, razvoja i nestajanja. Moze se definisati i kao duhovna povezanost jedne grupe ljudi sa nekim višim, svetim bicem, odnosno Bogom. Religija predstavlja oblik društvene svesti u kome se prirodne i društvene sile prikazuju kao natprirodne, nezavisne od coveka, prirode i istorije. Svaka religija podrazumeva više ili manje jednostavno ucenje koje se odnosi na suštinu, svrhu i poreklo svega postojeceg. Rec “religija” prvi je upotrebio hriscanski filozof Laktancije. On termin “religija” (religio) izvodi od “religare” što znaci: “ponovo pricvrstiti, povezati coveka sa bogom”. Svaka religija pretpostvalja duhovnu povezanost jedne zajednice ljudi ili nekog pojedinca i zamišljenog ”natprirodnog” ili “mocnog bica”. Za religiju je karakteristicno da covek uz pomoc molitve ili magijskih prakticnih radnji, zahteva pomoc i blagostanje, milost. Za uzvrat, covek svojim “bogovima”, “višim silama” ili “duhovima” prinosi borojne zrtve. Izmedju coveka i ostalih bica na zemlji, biljaka i zivotinja, postoje velike telesne, ali jos vece duhovne razlike. Jedna od razlika, i to svakako najveca, jeste religija. Ma koliko ispitivali duhovni zivot zivotinja u njemu nikada necemo naci ni najbledeg traga religije, niti necega sto bi licilo na religiju. O biljkama da i ne govorimo. Nema sumnje da je covek jedino religiozno bice na Zemlji. Postoje razlicita gledišta o nastanku religije: religija je bozanskog porekla i kao takva je urodjena ljudima, religija se stvara iz straha i neznanja, religija se pojavila kao posledica postojanja obmana i prevara ljudi od strane sveštenika i da je religija društvena i istorijska pojava. Religija postaje opijum naroda, cija je idejna, ideološka i teorijska svrha fiktivno zadovoljavanje covekove potrebe za pomirenjem sa svetom kome je on neslobodno i otudjeno bice. U toku istorije covecanstva religija se javljala u mnogobrojnim i veoma razlicitim oblicima. Sve religije mozemo podeliti na:
a) prirodne religije
b) univerzalne religije (politeizam i monoteizam).
Prvi oblik primitivne religijske svesti jeste animizam, verovanje da postoje duhovi koji upravljaju prirodom i društvom. Na visem stupnju nalazi se totemizam, verovanje o srodstvu coveka sa biljkama i zivotinjama. Animizam i totemizam oznacavaju se kao prirodne religije, nasuprot takozvanim objavljenim religijama. Verovanje u bogove (bozanstva), teizam, je prepisivanje ljudskih svojstava bozanstvima. Najpre se razvija politeizam (verovanje u vise bogova), a zatim monoteizam (verovanje u jednog boga, jednoboštvo). Monoteisticke religije su hrišcanstvo, islam, jevrejstvo i stare indijske religije i one predstavljaju objavljene religije.
Najraširenija svetska religija je hrišcanstvo. Hrišcanska religija priznata je 313. god. Milanskim ediktom u samostalnu religiju od strane cara Konstantina. U osnovi Hrišcanstva je ucenje o ljudskoj grešnosti i mogucnosti iskupljenja voljom Isusa Hrista (Hrišcanskog spasitelja). Isusa Hrista osudila je rimska vlast na celu sa Pontijem Pilatom. Isus je sebe zrtvovao, bio razapet na krstu, zatim “vaskrsao” i “otišao na nebo”. Tada je krst postao simbol Hrišcanstva. Osnovni kanon Hrišcanstva je “Biblija”. Karakterno, Hrišcanska religija je u pocetku imala buntovnicki i revolucionalni karakter. Ova religija jasno je odredila polozaj siromasnih i bogatih slojeva. Bogatim slojevima bila su zabranjena vrata raja. Hrišcanska religija polazi od filozofskog stava da se spasenje moze postici jedino verom, ljubavlju i smernim, moralnim zivotom. Po ovoj religiji neophodno je da se covek svim svojim bicem i dušom preda Bogu ukoliko zeli milost i izbavljenje. U pojam Bozanstva ukljucuju se tri lika i to: Bog - Bog otac, Bog – Bog sin i sveti duh. Ovu religiju prati izreka “Veruj da bi razumeo”, a osnovno nacelo je “Ne opiri se zlu”, odnosno “Ko tebe kamenom, ti njega hlebom”. U hrišcanskoj religiji doslo je i do takozvane šizme (raskola) 1054. god., na rimokatolicku i pravoslavnu crkvu.
Jevrejstvo je vrlo stara monoteisticka religija. Nastala je kada je jevrejski prorok i vodja Mojsije na Sinajskoj gori primio deset zapovesti i preneo ih jevrejskom narodu. Pravac u jevrejstvu naziva se cijonizam, sto znaci teznja rasutih jevereja po svetu da se vrate u pra zavicaj, odnosno u Cijon. Jevreji zive u sinagogama, to su male bele kuce, tj. crkve. U sinagogama rabini, sveštenici najvišeg ranga citaju jevrejima Svetu knjigu koja se zove “Talmud”. To je zapravo knjiga zakona, izreka mudraca i predanja o postovanju strogih etickih i religijskih normi zivota ljudi. Postojale su dve knjige, tj. Vavilonjanski i Jerusalimski Talmud. Jevrejstvo se posmatra ne samo kao religija, vec i kao duga istorija jevrejskog naroda, koji je svoju drzavu dobio tek 1948. godine.