04-06-2010, 01:06 PM
Maturski, seminarski i diplomski radovi iz menadžmenta.
Upravljanje promenama u epohi naučno-tehničkog progresa sastoji se u definisanju i međusobnom povezivanju sledećih pojmova:
•upravljanje,
•razvoj,
•istraživanje i
•naučno-tehnički progres.
Kako već živimo u nastupajućoj eri „društva znanja”, „ekonomija znanja” se ne može shvatiti i bez objašnjavanja pojmova kao što su :
•intelektualni kapital i
•osnovni modeli upravljanja znanjem.
Polazeći od izuzetnog značaja i složenosti upravljanja IR procesima u savreme-nim okolnostima sveukupnog ljudskog delovanja i namere minimiziranja ponavljanja pojedinih delova iz srodnih disciplina (preduzetništvo, osnovi menadžmenta, strategijski menadžment, upravljanje novim tehnologijama i inovacijama itd.) kao i opredeljenja za koncept sistemskog pristupa upravljanju, odnosno «kontinuiranog poboljšanja IR» i prirodnog redosleda aktivnosti, prvo će biti pojašnjeni pojmovi upravljanja i razvoja, a potom pojam naučno-tehničkog progresa i njegovog sastavnog – osnovnog elementa: naučno-istračivačkog rada. Slede zatim, nezaobilazne partije o intelektualnom kapitalu i modelima procesa tokova znanja u savremenim poslovnim sitemima „učećih organizacija”.
Pojam upravljanja
Upravljanje promenama predstavlja najvažniji podskup celokupnog upravljanja poslovnim sistemima, jer je to prirodna, logična posledica nužnosti razvoja radi opstanka u uslovima stalnih promena i delovanja zakona tržišta.
Posebno se to odnosi na novu informaciono-tehno-ekonomsku paradigmu poslovanja, u uslovima hiperprodukcije novih (visokih) tehnologija i njihove implementacije u sve pore ljudske delatnosti današnjice. Takođe, na eru ubrzanih (turbo) promena «samoorganizujućeg» haosa post-poslovnog društva u «društvu znanja» u kojem živimo, u eri primene znanja nad znanjem – što podrazumeva i revoluciju menadžmenta koja je u toku. Pojam upravljanja kako u opštem tako i u smislu istraživanja i razvoja sadrži osnovni cilj: kako i čime uspešno i kontinuirano voditi nove arhetipove post-poslovnog društva, «obrazovne osobe», nosioce razvojnih mogućnosti sistema-organizacije-društva; kako voditi unutrašnje procese, promene kulture organizacije koja uči, koja teži stalnoj inovaciji procesa i proizvoda uz održavanje stabilne, integralne strukture i uspešne pozicije u dinamičnom okruženju.
Stabilna organizacija je organizacija koja je uspešna kako na unutrašnjoj integraciji, tako i na spoljašnoj integraciji sa dinamičnim tržištem4. Odnos spoljašnjeg i unutrašnjeg marketinga predstavlja meru uspešnosti organizacije. Spoljašni marketing zavisi od integracije sa okruženjem, sa dobavljačima i kupcima (Koliko se energije utroši na upoznavanje i zadovoljenje potrebe klijenata?). Unutrašnji marketing zavisi od unutrašnje integracije organizacije (Koliko se menadžerske energije utroši da bi se nešto poboljšalo unutar organizacije).
Da uspeh organizacije dolazi iznutra i zavisi od unutrašnje organizacije odnosno od unutrašnje integracije, unutrašnje stabilne organizacione inovativne kulture, kulture učeće organizacije (Nedvosmisleno je jasno!), kako na nivou pojedinca (Prvi element uspeha je njegovo samopouzdanje, koje je posledica lične unutrašnje integracije!), tako na nivou porodice, preduzeća i države u krajnjoj liniji.
Uspešnost organizacije, njena postojanost, zavisi od toga koliko je usvojila i ugradila organsku nasuprot mehanicističoj svesti upravljanja, strukture, stila, jednom rečju kulture. Društveni sistemi su stohastičkog karaktera. U osnovi se razlikuju od organskih nedostatkom i nemogućnošću uspostavljanja integralnog, strukturalnog uređenja, koje obezbeđuje najviši stepen međusobne povezanosti i zavisnosti podržavanja svih njego-vih sastavnih elemenata. U svojoj neprekidnoj težnji približavanja organskim sistemima primenjuju se principi „najbolje prakse” pretočeni u serijal standarda o kvalitetu5.
Da bi jedna organizacija efektivno i efikasno funkcionisala, ona mora da identifikuje i obavlja menadžment brojnim povezanim aktivnostima. Aktivnost koja koristi resurse i kojom se obavlja menadžment da bi se transformisali ulazni elementi u izlazne, smatra se procesom. Često izlazni element jednog procesa direktno čini ulazni element sledećeg procesa.6
Uloge u organizaciji
Primena sistema procesa u organizaciji, zajedno sa njihovom identifikacijom, međusobnim delovanjima i obavljanjem menadžmenta tim procesima, može se okva-lifikovati kao „procesni pristup”. Jedna od prednosti procesnog pristupa je stalno upravljanje unapređenjem, koje on omogućuje preko veze između pojedinih procesa u sistemu procesa, kao i preko njihove kombinacije i međusobnog delovanja.
Radi ostvarenja postavljenog zadatka, uz primenu procesnog pristupa usvojen je model «kontinuiranog učenja poboljšanja» odnosno koncept «kontinuiranog upra-vljanja IR» koji se sastoji od ciklusa sledećih operacija:
•definisanje strategije i politike IR,
•planiranje IR,
•implementacija IR,
•kontrola i ocena IR i
•preispitivanje i poboljšanje IR.
Upravljanje promenama u epohi naučno-tehničkog progresa sastoji se u definisanju i međusobnom povezivanju sledećih pojmova:
•upravljanje,
•razvoj,
•istraživanje i
•naučno-tehnički progres.
Kako već živimo u nastupajućoj eri „društva znanja”, „ekonomija znanja” se ne može shvatiti i bez objašnjavanja pojmova kao što su :
•intelektualni kapital i
•osnovni modeli upravljanja znanjem.
Polazeći od izuzetnog značaja i složenosti upravljanja IR procesima u savreme-nim okolnostima sveukupnog ljudskog delovanja i namere minimiziranja ponavljanja pojedinih delova iz srodnih disciplina (preduzetništvo, osnovi menadžmenta, strategijski menadžment, upravljanje novim tehnologijama i inovacijama itd.) kao i opredeljenja za koncept sistemskog pristupa upravljanju, odnosno «kontinuiranog poboljšanja IR» i prirodnog redosleda aktivnosti, prvo će biti pojašnjeni pojmovi upravljanja i razvoja, a potom pojam naučno-tehničkog progresa i njegovog sastavnog – osnovnog elementa: naučno-istračivačkog rada. Slede zatim, nezaobilazne partije o intelektualnom kapitalu i modelima procesa tokova znanja u savremenim poslovnim sitemima „učećih organizacija”.
Pojam upravljanja
Upravljanje promenama predstavlja najvažniji podskup celokupnog upravljanja poslovnim sistemima, jer je to prirodna, logična posledica nužnosti razvoja radi opstanka u uslovima stalnih promena i delovanja zakona tržišta.
Posebno se to odnosi na novu informaciono-tehno-ekonomsku paradigmu poslovanja, u uslovima hiperprodukcije novih (visokih) tehnologija i njihove implementacije u sve pore ljudske delatnosti današnjice. Takođe, na eru ubrzanih (turbo) promena «samoorganizujućeg» haosa post-poslovnog društva u «društvu znanja» u kojem živimo, u eri primene znanja nad znanjem – što podrazumeva i revoluciju menadžmenta koja je u toku. Pojam upravljanja kako u opštem tako i u smislu istraživanja i razvoja sadrži osnovni cilj: kako i čime uspešno i kontinuirano voditi nove arhetipove post-poslovnog društva, «obrazovne osobe», nosioce razvojnih mogućnosti sistema-organizacije-društva; kako voditi unutrašnje procese, promene kulture organizacije koja uči, koja teži stalnoj inovaciji procesa i proizvoda uz održavanje stabilne, integralne strukture i uspešne pozicije u dinamičnom okruženju.
Stabilna organizacija je organizacija koja je uspešna kako na unutrašnjoj integraciji, tako i na spoljašnoj integraciji sa dinamičnim tržištem4. Odnos spoljašnjeg i unutrašnjeg marketinga predstavlja meru uspešnosti organizacije. Spoljašni marketing zavisi od integracije sa okruženjem, sa dobavljačima i kupcima (Koliko se energije utroši na upoznavanje i zadovoljenje potrebe klijenata?). Unutrašnji marketing zavisi od unutrašnje integracije organizacije (Koliko se menadžerske energije utroši da bi se nešto poboljšalo unutar organizacije).
Da uspeh organizacije dolazi iznutra i zavisi od unutrašnje organizacije odnosno od unutrašnje integracije, unutrašnje stabilne organizacione inovativne kulture, kulture učeće organizacije (Nedvosmisleno je jasno!), kako na nivou pojedinca (Prvi element uspeha je njegovo samopouzdanje, koje je posledica lične unutrašnje integracije!), tako na nivou porodice, preduzeća i države u krajnjoj liniji.
Uspešnost organizacije, njena postojanost, zavisi od toga koliko je usvojila i ugradila organsku nasuprot mehanicističoj svesti upravljanja, strukture, stila, jednom rečju kulture. Društveni sistemi su stohastičkog karaktera. U osnovi se razlikuju od organskih nedostatkom i nemogućnošću uspostavljanja integralnog, strukturalnog uređenja, koje obezbeđuje najviši stepen međusobne povezanosti i zavisnosti podržavanja svih njego-vih sastavnih elemenata. U svojoj neprekidnoj težnji približavanja organskim sistemima primenjuju se principi „najbolje prakse” pretočeni u serijal standarda o kvalitetu5.
Da bi jedna organizacija efektivno i efikasno funkcionisala, ona mora da identifikuje i obavlja menadžment brojnim povezanim aktivnostima. Aktivnost koja koristi resurse i kojom se obavlja menadžment da bi se transformisali ulazni elementi u izlazne, smatra se procesom. Često izlazni element jednog procesa direktno čini ulazni element sledećeg procesa.6
Uloge u organizaciji
Primena sistema procesa u organizaciji, zajedno sa njihovom identifikacijom, međusobnim delovanjima i obavljanjem menadžmenta tim procesima, može se okva-lifikovati kao „procesni pristup”. Jedna od prednosti procesnog pristupa je stalno upravljanje unapređenjem, koje on omogućuje preko veze između pojedinih procesa u sistemu procesa, kao i preko njihove kombinacije i međusobnog delovanja.
Radi ostvarenja postavljenog zadatka, uz primenu procesnog pristupa usvojen je model «kontinuiranog učenja poboljšanja» odnosno koncept «kontinuiranog upra-vljanja IR» koji se sastoji od ciklusa sledećih operacija:
•definisanje strategije i politike IR,
•planiranje IR,
•implementacija IR,
•kontrola i ocena IR i
•preispitivanje i poboljšanje IR.