03-06-2010, 11:08 AM
Maturski, Seminarski , Maturalni i diplomski radovi iz ekonomije: menadzment, marketing, finansija, elektronskog poslovanja, internet tehnologija, biznis planovi, makroekonomija, mikroekonomija, preduzetnistvo, upravljanje ljudskim resursima, carine i porezi.
Globalizacija predstavlja jednu od najvažnijih odlika tekućih trendova u procesu ekonomskog razvoja i modernizacije. Ključne promene desile su se na planu globalnih odnosa u svetskoj ekonomiji, koje se, u tom kontekstu sveukupnih promena, karakterišu ne samo prelazom u višu i složeniju fazu uspostavljanja međusobnih veza i relacija među učesnicima (države, regionalne ekonomske grupacije, firme), nego i nizom globalnih neravnoteža koje se javljaju usled već uveliko izgrađene ekonomske međuzavisnosti u svetskom reprodukcionom ciklusu.
Globalizacija tržišta, kao i tehnoloških, organizacionih, upotrebnih i troškovnih standarda proizvodnje, finansijskih i novčanih tokova, rezultat je ubrzane internacionalizacije tokom posleratnog razdoblja, a naročito tokom poslednjih 10-15 godina, kada prekogranični tokovi roba, novca i kapitala, tehnologija (znanja) i ljudi znatno premašuju porast BDP u svetu.
Proces globalizacije se u velikoj meri manifestuje kroz:
a) ubrzanu i masovnu tehnološku standardizaciju svih oblasti proizvodnje i života ljudi, i b) konvergenciju makroekonomskih i razvojnih politika različitih grupa zemalja.
Kvalitativne promene koje karakterišu međunarodnu razmenu, i to:
a) natprosečni rast izvoza visokosofisticiranih proizvoda,
b) rast intrafirmske razmene i
c) rast izvoza prerađenih proizvoda od zemalja sa niskim dohotkom ka privredno razvijenim zemljama
bile su podstaknute međunarodnim tokovima kapitala izraženim kroz njegova dva najvažnija oblika: kao strane direktne investicije i kao međunarodni zajmovi banaka. Tokovi kapitala praktično su kreirali novu tražnju i aktivirali nedovoljno iskorišćene potencijale i tržišta, sa snažnim multiplikativnim i akceleratorskim efektima na ukupan razvoj sveta, pa su kao takvi često bili generator tehnoloških transfera i odgovarajućih strukturnih promena i prilagođavanja, a u određenim situacijama i amortizer platnobilansnih i unutrašnjih, fiskalnih i socijalnih neravnoteža brojnih učesnika svetskog tržišta.
Rašireno je shvatanje da je uključivanje u međunarodne tokove razmene, odnosno trgovine, zamenilo međunarodnu pomoć kao sredstvo za industrijalizaciju i opšti ekonomski prosperitet u slučajevima mnogih manje razvijenih zemalja. Liberalizacija trgovinskih režima zasnovana na davanju prednosti tržišnim podsticajima i izvozno orijentisanim programima ključni je oblik izgrađivanja kompatibilnosti sa svetskim ekonomskim okruženjem.
Značajno obeležje globalizacije je tendencija rastuće međuzavisnosti: slabi uloga nacionalnih ekonomskih politika koja je posebno bila korisna za manje razvijene zemlje.
Elektronska transformacija informacija, uključujući kotacije na berzama, kao i međubankarski transfer na svetskom nivou, čine nacionalne ekonomije osetljivijim i podložnijim odlukama koje su izvan kontrole nacionalnih vlada.
Globalizacija se odnosi na proizvodnju i distribuciju proizvoda i usluga homogenog tipa i kvaliteta širom sveta. Ispoljava se opreznost prema shvatanju koje globalizaciju izjednačava sa opštom standardizaciom, sa malo segmentacije i adaptacije. Istraživanja pokazuju da se proizvodi u najvećem broju slučajeva prilagođavaju ciljnim tržištima.
Globalna preduzeća nisu samo ona koja imaju standardan proizvod za celo svetsko tržište, već i ona koja imaju standardizovan koncept proizvoda koji je moguće raditi u varijantama koje zahtevaju pojedina nacionalna tržišta. Imati globalni koncept proizvoda znači da je iz jedne bazične ideje moguće stvaranje niza različitih modela koji koriste bazično istu tehnologiju.
Predpostavka rastuće homogenizacije svetskog tržišta (teza o konvergenciji) omogućava preduzećima koja obavljaju svoje aktivnosti na međunarodnom tržištu da sa standardnim marketing konceptom opsluže tržišta mnoštva zemalja (teza o standardizaciji). Pri tome se uz odgovarajuću centralizaciju kompetencija odlučivanja (teza o centralizaciji) koriste efekti obima i sinergije koji se ogledaju u stabilnim prednostima u troškovima, na osnovu čega se izvodi ciklus uspeha.
Novija kretanja na svetskoj privredno političkoj sceni značajno su uticala na sam proces globalizacije dajući mu nove dimenzije, i to:
1. Urugvajska runda o liberalizaciji međunarodne trgovine imala je novu dimenziju u odnosu na ranijih sedam rundi: prvo, produbljeni su sporazumi koji sada obuhvataju nova pravila za usluge i prava intelektualne svojine, drugo, institucionalizaciju sporazuma u Svetsku trgovinsku organizaciju, i treće, dogovor koji se odnosi na uključivanje poljoprivrednih proizvoda i tekstila u postojeći institucionalni okvir.
2. Tokom 1980-tih godina mnoge zemlje su značajno smanjile ili potpuno napustile kontrolu međunarodnog kapitala. Zbog toga je porasla njegova međunarodna pokretljivost. Najznačajnija dejstva ovih kretanja na nacionalnu politiku su:
Globalizacija predstavlja jednu od najvažnijih odlika tekućih trendova u procesu ekonomskog razvoja i modernizacije. Ključne promene desile su se na planu globalnih odnosa u svetskoj ekonomiji, koje se, u tom kontekstu sveukupnih promena, karakterišu ne samo prelazom u višu i složeniju fazu uspostavljanja međusobnih veza i relacija među učesnicima (države, regionalne ekonomske grupacije, firme), nego i nizom globalnih neravnoteža koje se javljaju usled već uveliko izgrađene ekonomske međuzavisnosti u svetskom reprodukcionom ciklusu.
Globalizacija tržišta, kao i tehnoloških, organizacionih, upotrebnih i troškovnih standarda proizvodnje, finansijskih i novčanih tokova, rezultat je ubrzane internacionalizacije tokom posleratnog razdoblja, a naročito tokom poslednjih 10-15 godina, kada prekogranični tokovi roba, novca i kapitala, tehnologija (znanja) i ljudi znatno premašuju porast BDP u svetu.
Proces globalizacije se u velikoj meri manifestuje kroz:
a) ubrzanu i masovnu tehnološku standardizaciju svih oblasti proizvodnje i života ljudi, i b) konvergenciju makroekonomskih i razvojnih politika različitih grupa zemalja.
Kvalitativne promene koje karakterišu međunarodnu razmenu, i to:
a) natprosečni rast izvoza visokosofisticiranih proizvoda,
b) rast intrafirmske razmene i
c) rast izvoza prerađenih proizvoda od zemalja sa niskim dohotkom ka privredno razvijenim zemljama
bile su podstaknute međunarodnim tokovima kapitala izraženim kroz njegova dva najvažnija oblika: kao strane direktne investicije i kao međunarodni zajmovi banaka. Tokovi kapitala praktično su kreirali novu tražnju i aktivirali nedovoljno iskorišćene potencijale i tržišta, sa snažnim multiplikativnim i akceleratorskim efektima na ukupan razvoj sveta, pa su kao takvi često bili generator tehnoloških transfera i odgovarajućih strukturnih promena i prilagođavanja, a u određenim situacijama i amortizer platnobilansnih i unutrašnjih, fiskalnih i socijalnih neravnoteža brojnih učesnika svetskog tržišta.
Rašireno je shvatanje da je uključivanje u međunarodne tokove razmene, odnosno trgovine, zamenilo međunarodnu pomoć kao sredstvo za industrijalizaciju i opšti ekonomski prosperitet u slučajevima mnogih manje razvijenih zemalja. Liberalizacija trgovinskih režima zasnovana na davanju prednosti tržišnim podsticajima i izvozno orijentisanim programima ključni je oblik izgrađivanja kompatibilnosti sa svetskim ekonomskim okruženjem.
Značajno obeležje globalizacije je tendencija rastuće međuzavisnosti: slabi uloga nacionalnih ekonomskih politika koja je posebno bila korisna za manje razvijene zemlje.
Elektronska transformacija informacija, uključujući kotacije na berzama, kao i međubankarski transfer na svetskom nivou, čine nacionalne ekonomije osetljivijim i podložnijim odlukama koje su izvan kontrole nacionalnih vlada.
Globalizacija se odnosi na proizvodnju i distribuciju proizvoda i usluga homogenog tipa i kvaliteta širom sveta. Ispoljava se opreznost prema shvatanju koje globalizaciju izjednačava sa opštom standardizaciom, sa malo segmentacije i adaptacije. Istraživanja pokazuju da se proizvodi u najvećem broju slučajeva prilagođavaju ciljnim tržištima.
Globalna preduzeća nisu samo ona koja imaju standardan proizvod za celo svetsko tržište, već i ona koja imaju standardizovan koncept proizvoda koji je moguće raditi u varijantama koje zahtevaju pojedina nacionalna tržišta. Imati globalni koncept proizvoda znači da je iz jedne bazične ideje moguće stvaranje niza različitih modela koji koriste bazično istu tehnologiju.
Predpostavka rastuće homogenizacije svetskog tržišta (teza o konvergenciji) omogućava preduzećima koja obavljaju svoje aktivnosti na međunarodnom tržištu da sa standardnim marketing konceptom opsluže tržišta mnoštva zemalja (teza o standardizaciji). Pri tome se uz odgovarajuću centralizaciju kompetencija odlučivanja (teza o centralizaciji) koriste efekti obima i sinergije koji se ogledaju u stabilnim prednostima u troškovima, na osnovu čega se izvodi ciklus uspeha.
Novija kretanja na svetskoj privredno političkoj sceni značajno su uticala na sam proces globalizacije dajući mu nove dimenzije, i to:
1. Urugvajska runda o liberalizaciji međunarodne trgovine imala je novu dimenziju u odnosu na ranijih sedam rundi: prvo, produbljeni su sporazumi koji sada obuhvataju nova pravila za usluge i prava intelektualne svojine, drugo, institucionalizaciju sporazuma u Svetsku trgovinsku organizaciju, i treće, dogovor koji se odnosi na uključivanje poljoprivrednih proizvoda i tekstila u postojeći institucionalni okvir.
2. Tokom 1980-tih godina mnoge zemlje su značajno smanjile ili potpuno napustile kontrolu međunarodnog kapitala. Zbog toga je porasla njegova međunarodna pokretljivost. Najznačajnija dejstva ovih kretanja na nacionalnu politiku su: