28-05-2010, 10:58 PM
Maturski, seminarski i diplomski radovi iz menadžmenta.
Mnogo je definicija održivog razvoja. Jedna od najčešće navođenih definicija nalazi se u izveštaju „Naša zajednička budućnost“ koji je, na poziv Ujedinjenih nacija, sačinila Svetska komisija za životnu sredinu i razvoj (tzv. Bruntland komisija) 1987.godine, i ona glasi: održivi razvoj je razvoj koji zadovoljava potrebe sadašnjice, a ne dovodi u pitanje sposobnost budućih generacija da zadovolje vlastite potrebe.
Kako jednostavno kaže Strategija održivog razvoja Republike Srbije, održivi razvoj je skladan odnos ekologije i privrede, kako bi se prirodno bogatstvo naše planete sačuvalo i za buduće naraštaje. Dakle, suština održivog razvoja jeste da pravo sadašnje generacije na iskorišćavanje resursa i životne sredine ne sme ugroziti isto takvo pravo narednim generacijama. I strateško planiranje može se definisati na razne načine, ali, najjednostavnije
rečeno, to je proces određivanja dugoročnih ciljeva i identifikovanja najboljeg pristupa za ostvarivanje tih ciljeva. Strategija je planski dokument koji pruža smernice za delovanje u cilju razvoja organizacije (u ovom slučaju, opštine) tokom određenog vremenskog perioda i utvrđuje usmerenja, prioritete, akcije i odgovornosti za implementaciju. Strategija se zasniva na načelima partnerstva i transparentnosti i usmerena je na ostvarivanje rezultata u ukupnom društveno-ekonomskom razvoju.
Poljoprivreda Srbije se danas suočava sa brojnim problemima, nasleđenim iz dalje i bliže prošlosti, kao i u teškoćama koje nastaju u procesu prilagođavanja tržišnim uslovima privređivanja na putu ka EU. U osnovi, problemi nastaju zbog neuspeha kreatora ekonomske politike da merama poljoprivredne politike kreiraju uslove za delovanje tržišnih zakonomernosti. Nedostatak jasnih vizija u sektoru poljoprivrede, uslovljava poljoprivrednu politiku, koja predstavlja nasleđe iz prošlosti i nastavak vođenja politike iz perioda centralno planske privrede, bez većih rezultata u strukturnim promenama. Za poljoprivredu Srbije i njen održivi razvoj, potrebna je poljoprivredna politika koja će stimulisati povećanje produktivnosti, promenom postojeće proizvodne strukture i većim investicijama, što podrazumeva precizno definisana vlasnička prava i formiranje efikasnog tržišta zemljišta, kredita i inputa.
Suština efikanog planiranja je u velikoj meri sadržana u samom procesu, a ne u njegovom proizvodu, odnosno planu, jer je proces sam po sebi vredan. Pored toga što on za jednu opštinu predstavlja pionirski poduhvat, on predstavlja sliku jedne lokalne samouprave, njenu sposobnost da uđe u dijalog sa zajednicom, isplanira koriščenje sopstvenih resursa i obezbedi napredak zajednice koji se zasniva na maksimalnom koriščenju kapaciteta koje ona poseduje.
Strategija održivog razvoja stoga treba da predstavlja dokument koji obuhvata načela održivog razvoja i načela strateškog planiranja; ovaj dokument treba da predstavlja plan društveno-ekonomskog razvoja jedne zajednice koji definiše pravce razvoja zasnovane na analizama stanja, problema i potreba zajednice.
Poljoprivreda Srbije i njen značaj za Evropsku Uniju
Prosečna površina poljoprivrednog grazdinstva je oko 3 ha, podeljena u nekoliko parcela, čemu su doprinele brojne mere agrarne politike u prošlosti. Po strukturi vlasništva nad zemljištem 87% zemljišta je u privatnom vlasništvu. Pored privatnog, zemlja se nalazi i u državnom i društvenom vlasništvu. Zemljište u društvenoj svojini stečeno je kupovinom privatnog zemljišta od strane poljoprivrednih preduzeća.
U Republici Srbiji ima ukupno 1,305,426 poljoprivrednika, što čini 17.3% ukupne populacije. U ruralnim oblastima živi oko 44% ukupne populacije, od čega se 33% bavi poljoprivredom. Struktura radno angažovanih osoba koje se bave poljoprivredom u Srbiji je sledeća: stočarstvom se bavi (43%), ratarstvom se bavi (42%), proizvodnjom voća i vinove loze (12%), ostalim usevima se bavi (3%).
Posmatrano kroz promene u poljoprivredi, prvi značajniji događaji u vezi sa Evropskom unijom su se odigrali krajem 2000. godine, kada je Evropska unija odlučila da jednostrano otvori svoje tržište za poljoprivredne proizvode iz Srbije, što zapravo znači ukidanje carinskih stopa, osim za mladu junetinu (tzv. bejbi bif), vino i neke riblje proizvode (što se odnosi na Crnu Goru), za koje su uvedene kvote, odnosno ograničene količine proizvoda koje Srbija može da izveze u EU. Nakon toga, tadašnja Savezna Republika Jugoslavija je odlučila da izvrši liberalizaciju spoljne trgovine, tj. da otkloni sve administrativne prepreke za uvoz i izvoz proizvoda i da smanji carinske stope i za poljoprivredne proizvode, što je delimično dovelo do pogoršanja odnosa razmene sa EU. Relativno niska ponuda poljoprivrednih proizvoda na inostranom tržištu, s obzirom na potencijale, se može posmatrati kao rezultat nedostatka konkurentnih proizvoda (i cenom i kvalitetom), koji je, između ostalog, prouzrokovan sporim tempom uvođenja EU standarda u proizvodnju i preradu poljoprivrednih proizvoda u Srbiji.
Ukupan izvoz poljoprivredno-prehrambenih proizvoda je u 2008. godine iznosio 1.443.600 USD, dok je vrednost uvoza poljoprivredno-prehrambenih proizvoda iznosila 1.077.900 USD. Posmatrano u okviru šestnaest grupa proizvoda, po svetskoj metodologiji trgovinske klasifikacije proizvoda, naveći obim izvoza ostvarile su sledeće grupe poljoprivredno-prehrambenih proizvoda: povrće i voće, žitarice i proizvodi, zatim pića, šećer i proizvodi od šećera i na kraju ulja i masti. Kada govorimo o uvozu poljoprivredno-prehrambenih proizvoda za prvih devet meseci 2008. godine po vrednosti uvoza na prvom mestu nalazi se grupa povrća i voća, zatim slede kafa, čaj, kakao i začini pa razni proizvodi za ishranu.
Najveći pozitivan saldo u spoljnotrgovinskoj razmeni poljoprivredno-prehrambenih proizvoda u 2008. godine ostvarile su grupe proizvoda žitarice i proizvodi i to sa saldom od 161,100 USD, zatim povrće i voće sa saldom od 114,000 USD, slede pića sa 99,100 USD, šećer i proizvodi od šećera sa 87,900 USD i ulja i masti sa saldom od 64,700 USD. Učešće izvoza poljoprivredno-prehrambenih proizvoda u ukupnom izvozu Republike Srbije iznosi za isti period 16.6 %, dok su u ukupnom uvozu Republike Srbije poljoprivredno-prehrambeni proizvodi zastupljeni sa svega 5,9 %. Pokrivenost uvoza izvozom ima koeficient 1,34 što praktično znači da je svaki dolar od uvoza pokriven sa 1,34 dolara izvoza, odnosno da je izvoz od uvoza veći za 34 %.
Mnogo je definicija održivog razvoja. Jedna od najčešće navođenih definicija nalazi se u izveštaju „Naša zajednička budućnost“ koji je, na poziv Ujedinjenih nacija, sačinila Svetska komisija za životnu sredinu i razvoj (tzv. Bruntland komisija) 1987.godine, i ona glasi: održivi razvoj je razvoj koji zadovoljava potrebe sadašnjice, a ne dovodi u pitanje sposobnost budućih generacija da zadovolje vlastite potrebe.
Kako jednostavno kaže Strategija održivog razvoja Republike Srbije, održivi razvoj je skladan odnos ekologije i privrede, kako bi se prirodno bogatstvo naše planete sačuvalo i za buduće naraštaje. Dakle, suština održivog razvoja jeste da pravo sadašnje generacije na iskorišćavanje resursa i životne sredine ne sme ugroziti isto takvo pravo narednim generacijama. I strateško planiranje može se definisati na razne načine, ali, najjednostavnije
rečeno, to je proces određivanja dugoročnih ciljeva i identifikovanja najboljeg pristupa za ostvarivanje tih ciljeva. Strategija je planski dokument koji pruža smernice za delovanje u cilju razvoja organizacije (u ovom slučaju, opštine) tokom određenog vremenskog perioda i utvrđuje usmerenja, prioritete, akcije i odgovornosti za implementaciju. Strategija se zasniva na načelima partnerstva i transparentnosti i usmerena je na ostvarivanje rezultata u ukupnom društveno-ekonomskom razvoju.
Poljoprivreda Srbije se danas suočava sa brojnim problemima, nasleđenim iz dalje i bliže prošlosti, kao i u teškoćama koje nastaju u procesu prilagođavanja tržišnim uslovima privređivanja na putu ka EU. U osnovi, problemi nastaju zbog neuspeha kreatora ekonomske politike da merama poljoprivredne politike kreiraju uslove za delovanje tržišnih zakonomernosti. Nedostatak jasnih vizija u sektoru poljoprivrede, uslovljava poljoprivrednu politiku, koja predstavlja nasleđe iz prošlosti i nastavak vođenja politike iz perioda centralno planske privrede, bez većih rezultata u strukturnim promenama. Za poljoprivredu Srbije i njen održivi razvoj, potrebna je poljoprivredna politika koja će stimulisati povećanje produktivnosti, promenom postojeće proizvodne strukture i većim investicijama, što podrazumeva precizno definisana vlasnička prava i formiranje efikasnog tržišta zemljišta, kredita i inputa.
Suština efikanog planiranja je u velikoj meri sadržana u samom procesu, a ne u njegovom proizvodu, odnosno planu, jer je proces sam po sebi vredan. Pored toga što on za jednu opštinu predstavlja pionirski poduhvat, on predstavlja sliku jedne lokalne samouprave, njenu sposobnost da uđe u dijalog sa zajednicom, isplanira koriščenje sopstvenih resursa i obezbedi napredak zajednice koji se zasniva na maksimalnom koriščenju kapaciteta koje ona poseduje.
Strategija održivog razvoja stoga treba da predstavlja dokument koji obuhvata načela održivog razvoja i načela strateškog planiranja; ovaj dokument treba da predstavlja plan društveno-ekonomskog razvoja jedne zajednice koji definiše pravce razvoja zasnovane na analizama stanja, problema i potreba zajednice.
Poljoprivreda Srbije i njen značaj za Evropsku Uniju
Prosečna površina poljoprivrednog grazdinstva je oko 3 ha, podeljena u nekoliko parcela, čemu su doprinele brojne mere agrarne politike u prošlosti. Po strukturi vlasništva nad zemljištem 87% zemljišta je u privatnom vlasništvu. Pored privatnog, zemlja se nalazi i u državnom i društvenom vlasništvu. Zemljište u društvenoj svojini stečeno je kupovinom privatnog zemljišta od strane poljoprivrednih preduzeća.
U Republici Srbiji ima ukupno 1,305,426 poljoprivrednika, što čini 17.3% ukupne populacije. U ruralnim oblastima živi oko 44% ukupne populacije, od čega se 33% bavi poljoprivredom. Struktura radno angažovanih osoba koje se bave poljoprivredom u Srbiji je sledeća: stočarstvom se bavi (43%), ratarstvom se bavi (42%), proizvodnjom voća i vinove loze (12%), ostalim usevima se bavi (3%).
Posmatrano kroz promene u poljoprivredi, prvi značajniji događaji u vezi sa Evropskom unijom su se odigrali krajem 2000. godine, kada je Evropska unija odlučila da jednostrano otvori svoje tržište za poljoprivredne proizvode iz Srbije, što zapravo znači ukidanje carinskih stopa, osim za mladu junetinu (tzv. bejbi bif), vino i neke riblje proizvode (što se odnosi na Crnu Goru), za koje su uvedene kvote, odnosno ograničene količine proizvoda koje Srbija može da izveze u EU. Nakon toga, tadašnja Savezna Republika Jugoslavija je odlučila da izvrši liberalizaciju spoljne trgovine, tj. da otkloni sve administrativne prepreke za uvoz i izvoz proizvoda i da smanji carinske stope i za poljoprivredne proizvode, što je delimično dovelo do pogoršanja odnosa razmene sa EU. Relativno niska ponuda poljoprivrednih proizvoda na inostranom tržištu, s obzirom na potencijale, se može posmatrati kao rezultat nedostatka konkurentnih proizvoda (i cenom i kvalitetom), koji je, između ostalog, prouzrokovan sporim tempom uvođenja EU standarda u proizvodnju i preradu poljoprivrednih proizvoda u Srbiji.
Ukupan izvoz poljoprivredno-prehrambenih proizvoda je u 2008. godine iznosio 1.443.600 USD, dok je vrednost uvoza poljoprivredno-prehrambenih proizvoda iznosila 1.077.900 USD. Posmatrano u okviru šestnaest grupa proizvoda, po svetskoj metodologiji trgovinske klasifikacije proizvoda, naveći obim izvoza ostvarile su sledeće grupe poljoprivredno-prehrambenih proizvoda: povrće i voće, žitarice i proizvodi, zatim pića, šećer i proizvodi od šećera i na kraju ulja i masti. Kada govorimo o uvozu poljoprivredno-prehrambenih proizvoda za prvih devet meseci 2008. godine po vrednosti uvoza na prvom mestu nalazi se grupa povrća i voća, zatim slede kafa, čaj, kakao i začini pa razni proizvodi za ishranu.
Najveći pozitivan saldo u spoljnotrgovinskoj razmeni poljoprivredno-prehrambenih proizvoda u 2008. godine ostvarile su grupe proizvoda žitarice i proizvodi i to sa saldom od 161,100 USD, zatim povrće i voće sa saldom od 114,000 USD, slede pića sa 99,100 USD, šećer i proizvodi od šećera sa 87,900 USD i ulja i masti sa saldom od 64,700 USD. Učešće izvoza poljoprivredno-prehrambenih proizvoda u ukupnom izvozu Republike Srbije iznosi za isti period 16.6 %, dok su u ukupnom uvozu Republike Srbije poljoprivredno-prehrambeni proizvodi zastupljeni sa svega 5,9 %. Pokrivenost uvoza izvozom ima koeficient 1,34 što praktično znači da je svaki dolar od uvoza pokriven sa 1,34 dolara izvoza, odnosno da je izvoz od uvoza veći za 34 %.