Palijativna nega

Palijativna medicina predstavlja jednu od novijih supspecijalističkih grana moderne medicine (prvenstveno onkologije, nefrologije, neurologije i anesteziologije), a rezultat je razvoja ne samo medicinskih nauka već uopšte napretka humanističke i civilizacijske misli modernog društva. Glavno središte interesa palijativne medicine jeste briga za terminalno obolele bolesnike, dakle bolesnike u završnom stadijumu bolesti, gde klasična, kurativna medicina svojim dijagnostičko- terapeutskim kao i naučno-tehnološkim pristupom više ne može vratiti bolesnika (pacijenta) u stanje zdravlja, odnosno odsutnosti bolesti.

Na etičan odnos prema pacijentu, posebno onom terminalnom, u završnoj fazi bolesti, kao i etičan pristup prema njegovoj boli i potrebama treba uputiti kako medicina tako i njena medicinska etika - bioetika. Celokupna Hipokratova tradicionalna medicinska misao isticala je dobročinstvo. Palijativna je medicina upravo takva - dobročiniteljska. Njen je cilj učiniti što je moguće bolje za pacijenta, no istovremeno, potrebno je naglasiti da u moderno doba kada je bioetika na sceni nije važno samo činiti dobro delo, već treba imati i dozvolu za to delo što je naglašeno kroz pojam autonomije pacijenta u donošenju odluka. Autonomija pacijenta jedan je od najvažnijih etičkih načela u palijativnoj medicini, a bazira se na pacijentovoj odluci o tretmanu nakon informisanosti o njemu, dakle na informed consentu. Informiranost bolesnika jedan je od temeljnih stavova u palijativnoj medicini, a u Sjedinjenim Američkim Državama i uslov za primitak u hospicij.

UVOD 3
1 Palijativna nega 4
1.1 Istorijat i pojam palijativne nege 4
1.2 Ciljevi i principi palijativne nege 6
1.3 Organizacija palijativne nege 7
ZAKLJUČAK 13
LITERATURA 14