SOCIJALNI RAD SA MLADIMA (NARKOMANIJA KOD MLADIH)

UVOD

Zloupotreba droga je prije svega socijalni, pa zatim medicinski problem. Droga je proizvod do kojeg se danas relativno lako dolazi. Načini na koji mladi dolaze do droge su najčešće preprodajom droge za dnevne potrebe, prostitucijom, krađom, prošnjom ili obijanjem apoteka.
Ovo sve ukazuje na povećanje broja maloljetnih delinkvenata. Droga se danas može naći čak i u dvorištima osnovnih škola. Uloga socijalnog radnika u budućnosti mora biti velikog djelovanja na ovaj društveni fenomen, koji se kod nas svakim danom širi.
Narkomanija je problem pred kojim se ne smiju zatvarati oči. Samo široka i kontinuirana akcija svih segmenata društva od porodice, socijalnih, zdravstvenih, obrazovnih institucija preko organa unutrašnjih poslova može spriječiti da narkomanija i njene posljedice ne razore i onako ne baš sasvim zdravo tkivo društva.
U društvu kakvo je naše u tranzisciji, korumpirano bez izgrađenih društvenih relacija i sa ekonomsko-socijalno uništenom porodicom, kao osnovnom ćelijom društva, problem narkomanije se „gura pod tepih“.
U Bosni i Hercegovini zloupotreba droga prisutna je već desetak godina i ima obilježja masovnog fenomena, koji je prije svega karakterističan za mlade, odnosi se na društvenu devijaciju i delinkvenciju, u pozadini kojeg stoji snažan pomno organizovan narko-kriminal.



POKUŠAJI DEFINISANjA PROBLEMA NARKOMANIJE

Svako izbijanje ili širenje zloupotrebe droga logično je potezalo pitanje zašto?
Postoji mnogo hipoteza koje govore o faktorima nastanka zloupotrebe droge. Mnoge od tih hipoteza imaju subjektivni karakter. Motivi za počinjanje uzimanja droge su različiti kao i razlozi nastavka uzimanja droge. Bitni faktori u objašnjavanju nastanka narkomanije jesu kultura i tradicija, vrijednosni sistem, vrsta droge, karakter, razvijenost i organizacija društva. Kada je u pitanju narkomanija jako je bitno voditi računa o zloupotrebi droga kao sporadičnog, odnosno kao masovnog, kao tradicionalnog ili kao novog fenomena u datom društvu.
Socijalni faktori
Dijete se rađa, živi i razvija u određenoj socijalnoj sredini, u njoj se formira kao ličnost i postaje njen aktivan član. Opravdano se smatra da su porodica i škola dva ključna agensa socijalizacije mladih, ali se pritom ne zapostavlja značaj i drugih socijalnih činilaca, kao što su grupe vršnjaka, sadržaji i organizacija slobodnog vremena, uticaji mas-medija, kulture i društveno-ekonomskih odnosa. Ukoliko su ovi faktori kvalitativno i kvantitativno neadekvatni, onda oni u sprezi sa određenim predispozicijama pojedinca mogu dovesti do prestupničkog ponašanja.
Proces socijalizacije ljudske jedinke počinje od samog rođenja i odvija se tokom cijelog života.
Socijalizacija ličnosti je složen proces koji omogućuje individui da prevaziđe uske okvire induvidnog, usvoji odgovarajuće kulturne norme i integriše se u grupu u cilju izgradnje sopstvene ličnosti.
Socijalizacija ličnosti ne zavisi samo od prirode sadržaja i načina djelovanja socijalnih činilaca, već i od toga kako ih dotična ličnost percipira, doživljava i interpretira.
Za mlade koji žive u povoljnim porodičnim prilikama i zdravom okruženju, gdje se osjećaju željenim, voljenim, sigurnim, nailaze na povjerenje i razumijevanje svojih roditelja i nastavnika koji ih pravilno i pravovremeno usmjeravaju, postoji daleko veća vjerovatnoća uspješne socijalizacije i zdravog i zrelog razvoja ličnosti.