Kineska filozofija - filozofija

Maturski, Seminarski , Maturalni i diplomski radovi iz biologije,filozofije , ekologije, fizike, geografije, Istorije i hemije.


Opšta obeležja kineske filozofije

Osnova celokupne kinske mudrosti i proučavanja kineskih filozofa je u tome da opšta apstrakcija ide ka konkretnome, mada samo u pogledu spoljašnjeg reda i ne sadržeći ništa umno. U središtu kineske filozofije je problem slobode i oslobađanja pomoću shvatanja zakonitosti praktičnog uma. Taj ideal je izražen u pojmu dao. Kineski ideal slobode teži za svojim ostvarenjem u harmoniji društvenog života. Garanciju ideala slobode treba da stvore sklad moralnog poretka u ljudskom društvu i sklad prirodnog poretka u svemiru.

Istorijske osnove kineske filozofije

Pet drevnih knjiga čije poreklo datira gotovo iz mitoloških vremena, a koje su obrađene od strane Konfučijeve škole, smatraju se izvorom kineskog pogleda na svet. Izvorna dokumenta o kineskoj dalekoj prošlosti, sakupljena i sređena, poznata su kao konfučijanskih “pet klasičnih knjiga”:

YI-KING ( Knjiga principa) – knjiga o menama, zbirka magičnih formula kojima se proricala budućnost. Knjiga se sastoji od 64 heksagrama ( kua ) koji su sastavljeni od celih (- ) i izlomljenih (- - ) crta. Ona je osnov terminologije kasnijeg filozofskog jezika.
ŠI-KING je knjiga sa oko 300 pesama. Ova knjiga je osnov moralnih načela. Sadržaj je pretežno lirski ( ljubav, vojnički život, …).
ŠU-KING je knjiga najstarijih dokumenata, naročito proglasa vladara. Neki delovi ove knjige su naročito značajni sa aspekta moralne i političke filozofije.
Č’UN Č’IN, „Prolećni i jesenji anali”, predstavlja hroniku Konfučijevog zavičaja, pokrajine Li u periodu od 7.-5. veka pr.n.e..
LI-KING je knjiga koja se odnosi na rani period vladavine dinastije Čou, a obrađuje ceremonije, rituale i sistem vladavine.

Na razvoj društva kao celine i njegovih delova pojedinačno veliki uticaj imaju vladari u datom periodu. Kineska hronologija počinje od vladara Fu Hsi koji se smatra autorom knjige „Yi king” 2852. god. p.n.e.. Posle njega na vlast dolazi Šen Nong, a zatim Huang Ti u čije vreme počinje razvoj poljoprivrede. Na prelazu iz 3. veka p.n.e. u 2. vek p.n.e. vladali su Yao, Šun i Yu. Yao je značajan za uvođenje kalendara i razdvajanje 4 godišnja doba. Šun je zbog velikih poplava u vreme njegove vladavine počeo da uvodi kanalizaciju, a poznat je i po podeli zemlje na 12 pokrajina...

Sadržaj

1. UVOD 1
1.1 Opšta obeležja kineske filozofije 1
1.2 Istorijske osnove kineske filozofije 1
2. YI-KING (KNJIGA PRINCIPA) 2
3. TAOIZAM 3
3.1. LAO CE 3
3.1.1 Biografija Lao Cea 3
3.2 Knjiga o putu i vrlini 3
3.3 TAO 3
4. KONFUČIJANIZAM 5
4.1 Rani Konfučijanizam – Konfučije 5
4.1.1 Ispravljanje imena 5
4.1.2 Mandat Neba i politička misao 5
4.1.3 Plemeniti gospodin 6
4.1.4 Rituali 6
4.1.5 Sinovlja odanost (sjao) 6
4.1.6 Čovekoljublje (žen) 6
4.1.7 Ispravnost i korist 7
4.1.8 Spoznaja sudbine (ming) i zlatna sredina (džung-jung) 7
4.1.9 Konfučijev stav o učenju i obrazovanju 7
5. MENCIJE 8
5.1 Biografija 8
5.2 Mencije i Konfučije 8
5.3 Mencijevo učenje 8
5.3.1 Ljudska priroda 8
5.3.2 Moralni principi 9
5.3.3 Zakonodavstvo i ekonomija 9
6. SUN CU 10
6.1 Biografija 10
6.2 Umeće ratovanja 10
7. ČUANG TSE (ZHUANG ZI) 11
7.1 Biografija 11
7.2 Snovi 11
7.3 Jezik i san 11
7.4 Čuang Tse i Lao Tse 11
8 MO TSE (MO ZI) 13
8.1 Biografija 13
8.2 Naklonost neba 13
8.3 Sveobuhvatna ljubav 13
8.4 Nužnost i sloboda 13
9. ZAKLJUČAK 15
LITERATURA 16