Pankreas je retroperitonealni organ, smešten u centru abdomena, u konkavitetu duodenuma. sve do hilusa slezine u dužini od oko 15 do 20 cm i težine oko 100 gr. U hirurškom smislu njegovi delovi su : glava pankreasa (sa procesusom uncinatusom), vrat, telo i rep. Iza glave organa leži vena cava, desna bubrežna arterija i obe renalne vene. Vrat pankreasa leži direktno na portalnoj veni, dok se na njegovoj donjoj ivici spajaju vena mezenterica superior i lijenalna vena, koje stvaraju portalnu venu. Između portalne vene i vrata pankreasa nema direktnih prednjih grana, što omogućava ključni hirurški manevar u hirurgiji pankreasa - instrumentalni prolaz između krvnog suda i parenhima vrata žlezde, manevar kojim se određuje resektibilnost tumora u odnosu na zahvaćenost konfluensa vene porte.

Vrat pankreasa nazad u nivou je tela prvog i drugog lumbalnog pršljena, što prilikom trauma, usled intenzivne kompresije, može da bude uzrok rupture organa sa disrupcijom Wirsung - ovog kanala. Završni deo glavnog žučnog voda ( distalni holedokus ) prolazi kroz usek na glavi pankreasa, ulazi u njegovo tkivo i spaja se sa glavnim izvodnim kanalom pankreasa ( ductus Wirsungianus ) stvarajući specifično proširenje Vater - ovu hepatopankreatičnu ampulu.

Uvod 3
1 Akutni pankreatitis 5
1.1 Podela 5
1.2 Epidemiologija 5
1.3 Etiologija 5
1.4 Patofiziologija 7
1.5 Klinička slika 7
2 Dijagnoza 10
2.1 Hitne laboratorijske analize 10
2.2 Hitna radiološka ispitivanja 10
2.3 Ultrazvučni pregled abdomena 11
2.4 Diferencijalna dijagnoza 12
3 Terapija akutnog pankreatitisa 13
Zaključak 16
Literatura 17

Антибиотици су продуки метаболизма неких микроорганизама који неповољно делују на рзавој или размножавање других микроорганизама. Антибиотици представљају једно од највећих открића модерне медицине. Могу бити и синтетски препарати. Антибиорици делују искључиво на бактерије, грам позитивне и грам негативне. Немају никаквог утицаја на вирусе.

Антибиотици се могу примењивати орално и парентерално, локално и тд. Орални облици су најчешћи и најпожељнији, јер су и најједноставнији. Парентерална примена је код неких антибиотика неизбежна због нестабилности истог у дигестивном тракту или слабе ресорпције. Микроорганизми могу развити резистенцију на антибиотике. Она може бити природна и стечена .
Под природном се подразумева природна карактеристика микроорганизма, коју друге бактерије немају избог које одређени антибиотик не може нормално да делује. Стечена резистенција се преноси са бактерије на бактерију и убрзо неки антибиотик губи важност какву је имао по изласку на тржиште.

Увод 3
1.1 Бета - лактамски антибиотици 4
1.2 Макролиди 5
1.3 Аминогликозид 5
1.4 Линкозамиди 6
1.5 Гликопептидни антибиотици 7
1.6 Тетрациклини 7
1.7 Сулфонамиди и триметорпим 8
1.8 Флуорохинолони 9
1.9 Стрептограмини 9
1.10 Кетолиди 10
2 Резистенција на антибиотике 11
2.1 Резистенција у респираторних патогена 13
2.1.1 Streptococcus pneumoniae 13
2.1.2 Бета-хемолитички стрептокок групе А 14
2.1.3 Хаемопхилус инфлуензае 15
2.1.4 Мораxелла цатаррхалис 15
2.2 Резистенција код ентеробактерија 15
3 Закључак 17
Литература 18

Alhemija se posmatra i izučava kao poseban i veoma važan period u razvoju medicine, farmacije i hemije. Godine koje su obijeležile ovaj period oblilovale su različitim eksperimentima usmerenim ka dobijanju sintetskog zlata, kamena mudrosti ili eliksira života. Svaki takav pokušaj završavao se bezuspješno. Međutim, mnogi alhemičari, iako nisu uspjeli da ostvare svoje ciljeve, zadužili su današnji svijet značajnim otkrićima naročito u pogledu pronalaženja pojedinih hemijskih metoda, supstanci i aparatura. Prava ličnost za koju može da se kaže da je sinonim za doba alhemije jeste Paracelzus. On je odigrao veoma važnu ulogu na polju medicine i farmacije. Svojim učenjem o lijekovima postavio je temelje novim terapeutskim shvatanjima. Pre svega, pripisuju mu se zasluge za uvođenje različitih supstanci u terapiju, naročito metala. Primenio je (al)hemijske tehnike u proizvodnji lekova i označio početak hemijatrije, iz koje je kasnije nastala nova naučna grana - farmaceutska hemija.

Medicinska hemija ili farmaceutska hemija je disciplina na raskršću hemije, farmakologije i biologije koja obuhvata dizajn, sintezu i razvoj farmaceutskih lijekova. Farmaceutska hemija se bavi identifikacijom, sintezom i razvojem novih hemijskih entiteta podesnih za terapeutsku upotrebu. Ona takođe obuhvata izučavanje postojećih lijekova, njihovih bioloških osobina, i njihovih kvantitativnih odnosa strukture i aktivnosti (QSAR).

UVOD 3
1 Diuretici 4
1.1 Diuretici - opća razmatranja 4
1.2 Podjela 5
1.3 Hemijski sastav 9
1.4 Djelovanje 9
1.5 Način upotrebe 10
1.6 Neželjeni efekti 12
ZAKLJUČAK 13
LITERATURA 14

Krv je tečno tkivo koje ispunjava organe za krvotok - srce i krvne sudove, i zahvaljujući funkciji srca, neprekidno kruži kroz čovečije telo. Pri povredi (rana, ogrebotina) bilo kog dela tela dolazi i do ozlede pojedi¬nih krvnih sudova, bilo većih (arterija ili vena), bilo, češće, najsitnijih (kapilara), usled čega dolazi do krvarenja, tj. isticanja krvi iz povređenog suda. Trajanje i intenzitet krvarenja zavise od veličine i vrste krvnog suda i koagulacione sposobnosti krvi, kao i od stanja krvnih sudova. Ukoliko nije povređen neki krvni sud, posle izvesnog vremena dolazi do prestanka krva¬renja usled vazokonstrikcijejsužavanja) krvnih sudova na mestu povrede i zgrušavanja krvi.

Zahvaljujući neprekidnom kruženju krvi kroz krvne sudove, krv dolazi u kontakt sa svim organima i tkivima organizma i predaje im hranljive materije i kiseonik, a iz njih prima proizvode prometa materije postale u ćelijama, koje potom prenosi do drugih organa, gde se odigrava razlaganje tih proizvoda do kraja, ili ih odmah prenosi do organa za izlu¬čivanje: bubrega jetre, pluća (izbacivanje ugljen-dioksida), znojnih žlezda kože, sluzokože debelog creva i dr., preko kojih ti sastojci bivaju izlučeni iz organizma. Pored toga, krv ima i niz drugih vrlo značajnih funkcija.

UVOD 3
1 Eritrociti 4
1.1 Pojam i broj eritrocita 4
1.2 Sastav eritrocita 5
1.3 Rezistencija eritrocita 6
1.4. Biohemijski sastav eritrocita 6
1.5 Stvaranje eritrocita 9
1.6 Životni vek eritrocita 10
ZAKLJUČAK 11
LITERATURA 12

Prodiranje normalnog spermazoida u zrelu jajnu stanicu žene naziva se oplodnja, fekondacija, impregnacija. Nakon toga se stope protoplazmatski i nuklearni delovi spolnih stanica gameta (amfimiksija, kariogamija, kopulacija). Time je završen prvi čin oplodnje, nakon čega jajašce putuje kroz jajovod do šupljine materice, gde se ugnijezdi (nidira) u prikladni endometrij. Trudnoća počinje nidacijom oplođenog jajašca u endometrij.
Preduslov za oplodnju i trudnoću je prisutnost zrelog jajašca i spermatozoida, mogućnost njihovog susreta. tj. prohodnost unutarnjih polnih organa žene (materice i jajovoda). Osim ove anatomske prohodnosti neophodan je niz finih promena polnih organa žene koje omogućuju penetraciju sper¬matozoida, prehranu, trofiku jajašca, njegovu migraciju i nidaciju.

U generativnom dobu žene ciklički svakih 28 ± 3 do 4 dana sazreva po jedno jajašce i organizam žene se priprema za oplodnju i trudnoću. Tako u generativnoj, reproduktivnom dobu potpuno sazreva oko 500 jajašca. Sazrevanje jajašca znači da je jedan tercijalni folikul (jajna stanica okružena stanicama granuloze izmedu kojih se nalazi šupljina — antrum fol-liculi) pretvoren u zreo Graffov foli¬kul. Sazrevanje jajašca ujedno znači se u njemu dovršava i mejotička redukcijska dioba započeta još u fetalno doba a koja je kroz više godina zastala. Druga mejotička dioba kod većine sisavaca a verojatno i u čovek nastaje brzo neposrednim ili posrednim delovanjem LH-hormona hipofize. U zrelom Graffovom folikulu taj proces se da dovršava tek nakon impregnacije jajašca spermatozoidom. Tada se jaj na stanica deli na dva nejednaka dela, tj. oogoniju i manje vrednu pa larnu stanicu, koja se tada odvaja propada. Verovatno se vremenski to sve poklapa s ovulacijom.

Uvod 3
1 Oplođenje (koncepcija) 4
1.1 Blastogeneza 5
1.2 Implantacija 5
1.3 Placentacija 6
1.4 Decidua 6
2 Razvoj oplođenog jajeta i ostali delovi ovuluma 8
2.1 Posteljica 9
2.2 Pupčana vrpca ploda 11
2.3 Plodovi ovojci, plodova voda 12
2.3.1 Plodovi ovojci (velamenta foetus) 12
2.3.2 Vodenjak 12
2.3.3 Plodova voda (liquor amnii) 12
2.3.4 Plod (foetus) 13
2.4 Fetalna cirkulacija 13
3 Promene na telu i u organizmu trudnice 16
Zaključak 18
Literatura 19

Malokrvnost je bolest smanjenje broja crvenih krvnih zrnaca (eritrocita), ili količine hemoglobina na jedinicu zapremine krvi.Uzroci su mnogobrojni prema mehanizmima koji sudeluju u nastanku i dele se na:
Malokrvnost usled akutnog ili hroničnog gubitka krvi, malokrvnost posle krvarenja, malokrvnost izazvane ubrzanom razgradnjom eritrocita (hemolitičke anemije).

Malokrvnost usled smanjenog stvaranja eritrocita, mogu biti sekundarne zbog oštećenja koštane srži toksičnim i fizičkim činiocima (zračenjem) ili aplazija koštane srži (aplastične anemije).Posledica metaboličkih poremećaja u crvenoj lozi (perniciozna anemija, nutritivna anemija).
Malokrvnost mešovitog tipa, izvestan broj anemija ima za uzrok laku hemolizu i umerenu insuficijenciju koštane srži kao (anemija kod ciroze jetre).
Osim smanjenja broja crvenih krvnih zrnaca menja se i veličina dele se prema morfološkom izgledu na mikrocitne, normocitne i makrocitne anemije.Malokrvnost se dele prema količini hemoglobina u eritrocitima na: hipohromne, normohromne i hiperhromne anemije.

Uvod 3
1 Hemolitičke anemije 4
1.1 Promene u krvi 4
1.2 Promene u vezi s oslobađanjem i razlaganjem hemoglobina 6
1.3 Etiologija i patogeneza 8
2 Urođena (hereditarna) sferocitoza 9
2.1 Etiologija i patogeneza 9
2.2 Klinička slika 11
2.3 Promene u krvi 12
2.4 Dijagnoza i diferencijalna dijagnoza 13
2.5 Lečenje – Splenektomija 14
3 Urođena eliptocitoza (ovalocitoza) 16
3.1 Klinička slika. 16
3.2 Lečenje. 17
3.3 Urođene nesferocitne anemije 17
3.4 Hemolitička anemija nastala usled defcita kineze piruvata 18
4 Talasemija i hemoglobinopatije 20
4.1 Sredozemna anemija (Thalassemia, Cooleyeva anemija) 20
5 Anemija srpastih eritrocita 26
5.1 Klinička slika. 27
5.2 Anemije izazvane kombinacijom Hb-S s drugim patološkim hemoglobinima 28
6 Paroksizmalna nocna hemoglobinurija 29
Zaključak 32
Literatura 33

Poseban značaj infektivnih bolesti u trudnoći je zbog dejstva infektivnog uzročnika i na trudnicu i na plod (dete u materici). Neke infektivne bolesti su štetnije kod trudnica i mogu imati teži tok nego kod ostale populacije: grip, rubeola, enterovirusne infekcije, infektivna mononukleoza, citomegalovirusne infekcije, toksoplazmoza.

Infekcija ploda nastaje hematogeno, transplacentarno, (iz krvi majke kroz placentu do ploda), iz genitalnih organa preko oštećenih plodovih opni u toku trudnoće i u toku porođaja.
Posledice intrauterine infekcije ploda mogu biti brojne: smrt ploda, prevremeni porođaj, spontani pobačaj, usporen razvoj, nastanak urođenih mana i sekvele preležanih infektivnih bolesti. Štetno dejstvo mogu imati i razni toksini nastali u toku infekcije trudnice i dati lekovi i u slučajevima kada se infekcija ne prenosi na plod.
Klinička slika infektivnih bolesti kod trudnice je kao i kod negravidnih žena, s tim što neke infektivne bolesti mogu imati teži tok i mora se voditi računa o toksičnosti primenjivanih lekova za plod.

Uvod 3
1 Hiruška oboljenja u trudnoći 4
1.1 Zapaljenje slepog creva u trudnoći 4
1.1.1 Simptomatologija 4
1.2 Ileus u trudnoći 5
1.2.1 Etiologija 6
1.3 Bilijarna litijaza i trudnoća 6
1.4 Akutni pankreatitis i trudnoća 7
1.5 Hernije i trudnoća 8
1.6 Gastroduodenalni ulkus i trudnoća 8
2 Infektivne bolesti u trudnoći 9
2.1 Etiologija 9
2.2 Klinička slika 10
2.3 Dijagnoza 10
2.4 Najznačajnije infekcije i infektivne bolesti u trudnoći 11
2.4.1 Rubela 11
2.4.2 Citomegalovirusna infekcija (CMV) 11
2.4.3 Varncela 11
2.4.4 Infekcije ploda herpes simpleks virusima (HSV-1, HSV-2). 12
2.4.5 Infekcija virusom hepatitisa V (HBV) 12
2.4.6 Infekcija virusom hepatitisa S (HCV) 12
2.4.7 Infekcija HIV virusom u trudnoći 13
2.4.8 Listerioza 13
2.4.9 Infekcija streptokokom grune V u trudnoći 14
2.4.10 Infekcije hlamidijama u trudnoći 14
2.5 Ispitivanje infekcije u trudnoći 14
Zaključak 16
Literatura 17

Hrišćanska crkva brzo je potčinila čitav zapadnoevropski svet, pa i medicinu koja se razvijala u početku u manastirima, a kasnije i na univerzitetima širom Evrope. U sklopu manastira počele su se graditi prve bolnice koje su u početku služile za lečenje monaha. Osnivanjem prvih univerziteta, medicina tamo zauzima bitno mesto pored prava, filozofije i teologije. Ona se u početku proučavala, kao teorijska nauka, ali se kasnije uvode i praktična nastava na leševima. Univerziteti su bili potpuno potčinjeni crkvi, što znači da je crkva morala odobriti nastavni plan, a sama diploma bila je dodelјivana od strane biskupa u crkvi na svečan način. Zapadnoevropski hrišćanski svet započeo je odmah posle propasti rimskog carstva svoj zaseban istorijski život, razvijajući se u drugačijim istorijskim prilikama nego hrišćanski svet na Istoku. Kult svetaca zamenio je kult paganskih bogova.

Crkva je osudila magiju, astrologiju i divinaciju, pa su sveštenici počeli da koriste znak krsta kao magično sredstvo za isterivanje demona i lečenje bolesti. Egzorcizmi su izgovarani nad bolesnikom prilikom lečenja. Crkva je pomagala udovice, siročad, bolesne i onemoćale. Crkveni velikodostojnici i bogati vernici osnivali su prve bolnice. Tako je arhiepiskop Vasilije (kasnije kanonizovan kao sveti Vasilije Veliki) oko 370. godine osnovao pred gradskim zidinama u Cezareji (Kapadokija) komplekse zgrada za smeštaj putnika i nemoćnika, s posebnim odelјenjima za lečenje bolesnika i smeštaj gubavaca. Sličnu bolnicu u Rimu je, krajem IV veka, osnovala pokrštena patricijka Fabiola.

UVOD 3
1 Razvoj samostanske medicine 4
2 Skolastička medicina 5
3 Odnos hrišćanstva prema etičkim i bioetičkim pitanjima 6
ZAKLJUČAK 7
LITERATURA 8

Akutni infarkt miokarda jeste akutna ishemijska nekroza delova srčanog mišića nastala usled nesklada između mogućnosti koronarnog krvotoka da obezbedi adekvatnu količinu krvi i potreba miokarda za kiseonikom u datom trenutku i uslovima. U osnovi AIM leži produžena ishemija ćelija odgovarajućeg dela miokarda sa sledstvenim ireverzibilnim metaboličkim promenama, koje dovode do njihovog izumiranja i nekroze, uzrokovanim naglim smanjenjem ili potpunim prestankomkoronarnog krvotoka do nivoa koji nije mogao da obezbedi njihove fiziološke potrebe, tj. vitalne procese. Zavisno od stepena ove nesrazmere, nastaje i različit stepen poremećaja – od ishemije, preko lezije do ishemijske nekroze, pa se u AIM sreću istovremeno sva tri. Letalitet u AIM je zastupljen u oko 20% slučajeva koronarnih bolesnika, što je podatak koji ukazuje na veliki značaj prevencije ove grupe oboljenja, kao i usavršavanje dijagnostike i terapije.

AIM naročito prethode, pogoduju i predisponiraju prethodni klinički znaci ateroskleroze koronarnih arterija i sa njima povezano sniženje koronarne rezerve, stenokardija, naročito neke prelazne forme IBS kao što je nestabilna angina pektoris.

UVOD 1
1.1 Ateroskleroza kao uzrok AIM 2
1.2 Uloga faktora rizika i ateroskleroze koronarnih arterija 3
1.2.1 Arterijska hipertenzija 3
1.2.2 Diabetes mellitus 4
1.2.3 Hiperholesteronemija, hiperlipoproteinemija, hipertrigliceridemija 4
1.2.4 Pušenje 6
1.2.5 Fizička neaktivnost 6
1.3 Klinička slika akutnog infarkta miokarda 7
1.4 Klasifikacija infarkta miokarda 8
ZAKLJUČAK 10
LITERATURA 11

Pažljiva klinička posmatranja i eksperimentalna ispitivanja u toku poslednjih deset do petnest godina doprinela su u velikoj meri boljem poznavanju i razumevanju patogeneze infekcije urinarnog trakta ( I U T ) i pijelonefritisa. Izvanredan napredak i dobijeni rezultati u ovoj oblasti nisu doprineli boljem definisanju i standardiza¬ciji termina vezanih za I U T. Iz tih razloga proizilazi potreba da se čine dalji pokušaji definisanja termina i standardizacije terminologije vezane za I U T čime bi se povećalo razumevanje njihove prirode i toka.

U praktičnom smislu definicija infekcije urinarnog trakta (urinary tract infection - UTI) i potrebnost lečenja pacijenta zavisi od različitih kliničkih uslova. Cilj tretmana jeste kontrola simptomatologije, prevencija komplikacija i recidiva ali, takođe i smanjenje administracije antibiotika. Urinarne infekcije su najučestalije infektivne bolesti sa značajnim finansiskim uticajem na ekonomiju države.
U SAD zbog urinarnih infekcija lekaru se javi 7 miliona ljudi godišnje, od toga 2 miliona zbog cistitisa (upala mokraćne bešike). Od ukupnog broja prepisanih antibiotika u SAD, 15% je prepisano zbog urinarnih infekcija, sa godišnjim troškom od oko 1 milijardu dolara .

Uvod 3
1 Dijagnoza 4
1.1 smetnje pri mokrenju 5
1.2 Uyrok nastanka 6
1.3 Faktori bakterijske vuirulencije 6
1.4 Faktori domaćina 7
2 Bolni sindrom 8
3 Simptomi infekcije urinarnog trakta 9
4 Abnormalnosti urina 10
4.1.1 Bakteriurija 10
4.1.2 Hematurija 10
4.1.3 Leukociturija 10
4.1.4 Pneumaturija 11
5 Sindromi udruženi sa infekcijom urotrakta 12
5.1 Akutni pijelonefritis 12
5.2 Hronični pijelonefritis 12
5.3 Prostatizam 12
5.4 Prostatitis 12
5.5 Uretralni sindrom 12
5.6 Uretritis 13
5.7 Cistitis 13
5.8 Vezikoureteralni refluks 13
5.9 IUT u trudnoći 13
5.10 Bakterijska perzistencija - relaps 13
5.11 Reinfekcija 13
5.12 Nerešena bakteriurija 14
5.13 Profilaktična antimikrobna terapija 14
Zaključak 15
Literatura 16

Zdravstvena situacija u razvijenim, a poslednjih godina i u nerazvijenim zemljama, određenaje pojavom i rasprostranjenošću masovnih hroničnih degenerativnih bolesti. Značaj kardiovaskularnih bolesti, od kojih pojedine pokazuju epidemijsku zastupljenost (koronarna bolest, arterijska hipertenzija), ogleda se u sledećim osnovnim činjenicama: bolesti srca i krvnih sudova nalaze se među vodećom grupom u morbiditetu, učestvuju sa preko 50% u ukupnom mortalitetu stanovništva, a u invaliditetu su zastupljene sa preko 30%.

Prema podacima Svetske zdravstvene organizacije (SZO), u periodu od 1968. do 1977. godine, beleži se pad kardiovaskulamog mortaliteta u zemljama koje su sredinom šezdesetih godina dostigle najveću stopu smrtnosti od kardiovaskularnih bolesti, i posle toga preduzele niz preventivnih mera, pre svega u odnosu na ishemijsku bolest srca (SAD, Kanada, Francuska, Belgija, Nemačka, Finska, Švajcarska, Japan). Dalji porast kardiovaskulamog mortaliteta, u pomenutom periodu a i kasnije, registruje se u manje razvijenim zemljama (Mađarska, Poljska, Rumunija, Bugarska, Portugalija, Jugoslavia). U Jugoslaviji kardiovaskularni mortalitet se od 41,74% (1978. g.) povećao na 52,4% (1989. g.) ukupnog mortaliteta. Pri tome smrtnost od koronarne bolesti zauzima prvo mesto kako u mnogim zemljama sveta, tako i u Jugoslaviji.

Uvod 3
1 Infektivni endokarditis 4
1.1 Etiopatogeneza 5
1.1.1 Ulazna vrsta infekcije 5
1.2 Klasifikacija 6
1.3 Patoanatomija 6
1.4 Simptomi i znaci 6
2 Lečenje. 9
Zaključak 11
Literatura 12

Leukemija je maligna bolest koštane srži i limfnih čvorova. Reč leukemia na grčkom znači bijela krv. U narodu uobičajen je opis leukemije kao bolesti u kojoj se krv pretvara u vodu. U većini slučajeva maligna pretvorba događa se u belim krvnim stanicama, premda se može dogoditi i u drugim stanicama koje sudjeluju u stvaranju krvi. Bele krvne stanice, leukociti, sudjeluju u obrani organizma od mogućih infektivnih i drugih patogenih organizama. Do leukemije dolazi kada se u tijelu počinu stvarati očigledno promijenjena bijela krvna zrnca. U tom procesu smanjuje se količina zrelih krvnih zrnaca. Zrnca su 'promijenjena' jer ne mogu propisno sazrijeti. Ta nesposobnost da se postigne zrelost je glavni poremećaj u leukemiji.

Nezrele stanice se nakupljaju u tijelu, ne odumiru i ne mogu se potrošiti. Stvaranje i razaranje stanica koštane srži strogo je kontroliran proces u kojem sudjeluje više mehanizama od kojih neki ni do danas nisu poznati. U leukemiji dolazi do poremećaja mehanizama regulacije, što se očituje prekomjernim rastom i bujanjem belih krvnih stanica i njihovih stanica prethodnica. Maligne bele krvne stanice ne izgledaju normalno niti izvršavaju svoju normalnu funkciju. Zbog nekontroliranog bujanja malignih stanica dolazi do potiskivanja normalnih stanica u koštanoj srži, što posljedično uzrokuje njihovu manju proizvodnju te nedostatak u perifernoj krvi. Nedostatak normalnih stanica krvi uzrokuje nastanak simptoma koji nisu karakteristični samo za leukemiju.

1. UVOD 3
2. OBELEŽJA LEUKEMIJE 4
2. 1. SIMPTOMI LEUKEMIJE 4
2. 2. KLASIFIKACIJA LEUKEMIJE 4
2. 3. UZROK 6
2. 4. RIZIČNI FAKTORI 6
2. 5. DIJAGNOSTIČKE PROCEDURE 6
3. KRONIČNA MIJELOIČNA LEUKEMIJA 7
3. 1. KLINIČKA SLIKA 7
3. 2. LABORATORIJSKI NALAZI 8
3. 3 DIJAGNOZA I DIFERENCIJALNA DIJAGNOZA 10
3. 4. TOK I PROGNOZA 10
3. 5. TERAPIJA 10
4. PRAKTIČAN RAD
4. 1. DIFERENCIJALNA KRVNA SLIKA
5. ZAKLJUČAK
6. POPIS LITERATURE

Kost ima veoma visok stepen otpornosti na opterećenje. U stanju je da podnese 10 do 20 puta veći teret od težine tela. Otpornost i krtost kostiju je individualna. Međutim, kada mehaničke sile deluju intenzitetom većim od granice njene elastičnosti i iz držljivosti dolazi do prekida koštanog tkiva, odnosno do preloma - frakture. Kolika je sila koja izaziva prelom zavisi od:
• vrste i oblika kosti;
• snage i pravca dejstva sile;
• starosti;
• činjenice da li sila deluje na zdravu ili bolesnu kost (patološki prelomi).
Koštane prelome izazivaju sile: pritiska/kompresije; savijanja/angulacije; uvrtanja/rotacije; istezanja/trakcije. Dejstvo sila je različito u zavisnosti od oblika kostiju.

Duge kosti se lome poprečnim, kosim i spiralnim prelomima u predelu dijafiza, a kosim i poprečnim u predelu epifize. Kada linija preloma zahvati zglobnu, pokrovnu hrskavicu i na njoj stvori pukotinu nastaje zglobni prelom. Prelomi izazvani dugim, prekomernim zamaranjem, prenaprezanjem kostiju i mišića (sportisti, hodači) su stres ili maršfrakture.
Pljosnate kosti, lopatica, karlica, lome se uzdužno, poprečno i koso, a kockaste (pršljenska tela, kosti karpusa i tarzusa) se lome još i naleganjem (sleganjem) spongioznog koštanog tkiva (par tassement). Prelomi kockastih kostiju su često zglobni, jer su one sa više strana pokrivene hrskavicom.

Uvod 3
1 Simptomi preloma 5
2 Faze zarastanja preloma 6
2.1 Opšti principi i metodi lečenja koštanih preloma 6
2.1.1 Neoperativno lečenje 7
3 Magnetoterapija 9
3.1 Indikacije za magnetoterapiju 9
3.2 Doziranje kod indikacija 9
3.3 Kontraindikacije 10
Zaključak 11
Literatura 12

U prvom delu rada se razmatraju pitanja vezana za definisanje mentalnog zdravlja, posebno koncepcije i dileme koje su aktuelizovane u drugoj polovini XX veka, najpre na osnovu rada Vilotijevića (2008) pod nazivom Ka određenju duševnog zdravlja - koncepcije i dileme. Zatim se prikazuje tekst Backovića (2010) pod nazivom Mentalno zdravlje i mentalna higijena između dva milenijuma, gde se mentalno zdravlje objašnjava kao sposobnost uspostavljanja harmoničnih odnosa sa drugim ljudima i sposobnost realizacije sopstvenih intelektualnih i emocionalnih potencijala u konstruktivnom menjanju socijalne i fizičke sredine, subjektivni ose ćaj blagostanja, samoefikasnosti, nezavisnosti i kompetencije.

U drugom delu rada analiziraju se tekstovi koji se bave mentalnim zdravljem i kvalitetom života osoba obolelih od hroničnih bolesti, najpre pregledom istraživanja Vukadinovićeve (2011) pod nazivom Kvalitet života hroničnih bolesnika čiji je ciljizmeriti kvalitet života pacijenata obolelih od hroničnih bolesti i otkriti pojedine oblasti kvaliteta koje nisu zadovolјavajuće. Zaključak do kojeg se dolazi jeste da kvalitet života opada s godinama života i s bolestima. Zatim se obrađuje tekst (Bugarski i sar., 2009) koji istražuje povezanost kvaliteta života i depresivnih obeležja kod pacijenata na hemodijaliznom tretmanu, budući da su u pitanju hronični bolesnici.

1 UVOD 3
2 Mentalno zdravlje 4
3 Psihološki status i kvalitet života obolelih od hroničnih bolesti 8
4 Mentalno zdravlje i kvalitet života obolelih od karcinoma 11
5 ZAKLJUČAK 14
LITERATURA 15

Istorija ratne hirurgije može se pratiti dokle doseže opšta istorija. Međutim, pojedini autori 8 smatraju da istorija prave ratne hirurgije traje samo oko 200 godina. Osnovni kriterijum za ovakav stav je složenost organizacije zbrinjavanja povređenih (hirurško zbrinjavanje, evakuacija, dalje lečenje) i brojnost povređenih (sazreli su društvenoekonomski uslovi za formiranje velikih armija, oružje je dovoljno usavršeno za nanošenje masovnih gubitaka i počeli su veliki ratovi). činjenica je da je organizacija zbrinjavanja povređenih, kao bitan element ratne hirurgije, bila potpuno zapostavljena više od 1 000 godina, a da puni značaj dobija tek početkom XIX veka. Međutim, prihvatanjem ovog stava, zaboravljaju se sva značajna ranija medicinska, hirurška i ratno-hirurška saznanja koja su osnov brzog razvoja hirurgije i ratne hirurgije u XIX veku i kasnije. S druge strane, početak primene vatrenog oružja u XIV veku, sigurno je označio prekretnicu kako u ratovanju, tako i ratnoj hirurgiji .

Za početak, vođenje i kraj svakog rata bitna su dva faktora: politički i vojni. Opšti napredak nauke i vlastita istraživalja omogućili su vojnom faktoru takav napredak da može uništiti bilo koju tačku na planeti, a celu planetu više puta.

UVOD 1
1.1 Povrede krvnih sudova, amputacije i povrede grudnog koša 2
1.2 Opekotine 4
1.3 Traumatske povrede kičmene moždine 5
ZAKLJUČAK 7
LITERATURA 8

„Onaj ko je odgovoran za nešto mora uvek imati na umu jedno: ne kako da ja uradim sve kako treba, nego kako da sve bude urađeno kako treba kad ja nisam tu”

Jedan od faktora koji ima uticaj na povoljan ishod zdravstvene zaštite je kvalitetna zdravstvena nega. Medicinske sestre kao najbrojnija profesionalna grupa u sistemu zdravstvene zaštite, obavljajući svoju profesionalnu delatnost 24 sata svakog dana u godini, najbliža je pacijentu. Kvalitetna zdravstvena nega je ona koja zadovoljavajući pacijentove i profesionalne potrebe i ciljeve koristi resurse na najefikasniji način, a pri tome ispunjava zakonske, etičke, ugovorne i druge obaveze .

Kvalitet u zdravstvenoj nezi predstavlja stepen izvanrednosti koji medicinske sestre dostižu
u svom radu, a interesovanje da se kvalitet sestrinskog učinka proceni i unapredi je tekovina novijeg vremena. Medicinske sestre, ali i zdravstvena vlast širom sveta pokušavaju da osmisle pouzdane merne instrumente pomoću kojih bi izmerile kvalitet sestrinskog učinka. Tako danas nivo kvaliteta zdravstvene nege merimo pokazateljima kvaliteta zdravstvene nege.

UVOD 1
1.1 Negovanje bolesnika uz primenu standarda 3
1.2 Standardi i kvalitet bolničke zdravstvene nege 6
1.3 Sestrinske intervencije kao korak u fazi realizacije zdravstvene nege 14
ZAKLJUČAK 19
LITERATURA 21

Savremeni profesionalni zahtjevi koji su upućeni farmaceutskoj struci, zahtijevaju svakodnevnu komunikaciju farmaceuta, kako sa pacijentima, tako i sa liječnicima, posebno liječnicima na primarnom nivou zdravstvene zaštite, ali i sa ostalim zdravstvenim radnicima, predstavnicima industrije (stručnim suradnicima), predstavnicima regulatornih tijela i ostalima. Loše sposobnosti komunikacije farmaceuta i ostalih zdravstvenih radnika mogu uzrokovati širok spektar problema u svakodnevnom radu. Sukladno tome, jasno je da postoji značajna potreba svih zdravstvenih radnika za usvajanjem znanja i stjecanjem efektivnih vještina integriranih komunikacija što su i preporuke Svjetske zdravstvene organizacije (WHO) i Međunarodne federacije farmaceuta (MFF).

Dobra komunikacija zahtijeva napor, razmišljanje, vrijeme i spremnost na učenje kako bi proces komunikacije bio uspješan. Svijest o svemu nabrojanom predstavlja prvi korak u poboljšanju znanja i vještina komunikacije. Profesionalna pozicija farmaceuta postavlja u poziciju usmjerenu sa jedne strane pacijentima koji očekuju savjet, a sa druge strane ka liječnicima koji zahtijevaju konzultaciju. U cilju postizanja što efektivnije komunikacija, au uvjetima u kojima su prisutne mnogobrojne prepreke (vrijeme, prostor / ambijent, ...), farmaceutima i drugim zdravstvenim radnicima su neophodne vještine asertivne komunikacije, i to kako verbalne tako i neverbalne komunikacije.

1 UVOD 3
2 Odnos sa korisnicima usluga kao dio kompetencije u farmaceutskoj zdravstvenoj djelatnosti 4
3 Komunikacija farmaceuta sa korisnicima usluga 11
4 ZAKLJUČAK 13
LITERATURA 14

Elementarni odnos liječnika i pacijenta je asimetričan. Zato se čini da je tradicionalni paternalistički odnos prema pacijentu jedini ispravan. Međutim taj je odnos dio jednoga složenijega međuljudskog odnosa koji implicira potpunu pravnu i etičku jednakost. Iz toga proizlaze i dva druga odnosa liječnika i pacijenta, ugovorni, koji odgovara pravnom odnosu, i partnerski, koji pretpostavlja etičku autonomiju. Čini se da promicanjem partnerskog odnosa u kojemu liječnik i pacijent zajednički odlučuju proizlazi jedan paradoks, naime da se liječnik odriče svoje kompetencije. To može uzrokovati nesigurnost u liječnikovoj profesionalnoj svijesti, ali ozbiljnije je pitanje ugrožava li to liječnikov autoritet.

Medicina primjenjuje (najčešće statistički provjerene) znanstvene spoznaje koje su kao takve vrijednosno neutralne. Zato se liječnik u svojem elementarnom odnosu prema pacijentu treba privremeno suzdržati od vrijednosnoga suda da bi mogao što više promicati partnerski model koji liječnikovu djelovanju daje potpuniji moralni karakter. Na promjenu paradigme od paternalističkoga prema partnerskome modelu utjecale su globalne tehničko-ekonomske promjene u suvremenoj medicini i rastući pluralizam vrijednosnih sustava. No bitni razlog za promicanje partnerskoga modela je respektiranje autonomije pacijenta i njezino uključivanje u proces liječenja.

Uvod 3
1.1 Tri elementarna odnosa 3
1.2 Tri modela odnosa liječnika i pacijenta 7
1.3 Ugovorni model 8
1.4 Partnerski model 8
2 Odnos liječnik-pacijent 9
2.1 Narav odnosa liječnik-pacijent 9
3 Utemeljenje liječnikovog čina 10
3.1.1 Modeli odnosa liječnik-pacijent 12
4 Značenje dobra pacijenta 13
5 Opseg i kvaliteta informacije i pristanka 14
Zaključak 16
Literatura 17

Od razdoblja razdvajanja medicine od farmacije u XIII stoljeću pa do početka XX stoljeća postojali su rivalitet i natjecanje između ljekara i apotekara. Profesionalan odnos koji se bazirao na ekonomskim interesima, prestižu i održavanju hijerarhije, može se oslikati kroz međusobne optužbe za nekompetentnost, zamjenu lijekova, razrjeđivanje i netočnu izradu. Ovakva situacija utjecala je na pojavu prvih etičkih normativa koje su u formi kodeksa donosili fakulteti i udruženja farmaceuta i ljekara.

Sa novim otkrićima i tehnološko-znanstvenim razvojem farmacije i medicine kodeksi dobivaju nacionalni karakter, a velika svjetska udruženja donose i međunarodne etičke kodekse kao smjernice u profesionalnom radu i međusobnoj regulaciji odnosa zdravstvenih radnika. Svijest da dobro izrađen lijek govori o stručnosti apotekara isto toliko koliko određuje uspjeh liječenja pa samim tim i uspjeh ljekara, promijenila je odnos između ova dva Eskulapu sljedbenika, koji se danas bazira na povjerenju i uzajamnom poštovanju. Uključivanjem vlada i država u organizaciju zdravstvene zaštite stvaraju se novi sustavi zdravstvene zaštite u kojima su strogo definirane uloge svih članova zdravstvenog tima.

1 UVOD 3
2 Obavljanje samostalne ljekarske i apotekarske prakse 5
3 Potreba za razdvajanjem medicine i farmacije 9
4 Salernski edikt o razdvajanju medicinske i farmaceutske struke 12
5 Odredbe o dužnostima i zabrani obavljanja određenih poslova ljekara i apotekara 13
6 Stručni deontološki i etički aspekti razdvajanja medicine i farmacije 18
7 ZAKLJUČAK 20
LITERATURA 23