Regionalne ekonomske integracije nastaju na osnovu regionalnih ekonomskih ugovora, a to su svi višestrani ugovori koji regulišu medjunarodnu trgovinu u odredjenom regionu. Postoji više stupnjeva u razvoju regionalnih ekonomskih integracija. Višestrani sporazumi o preferencijalnoj trgovini podrazumevaju smanjenje carinskih stopa i delimično uklanjanje necarinskih barijera u medjusobnoj trgovini. Zona slobodne trgovine podrazumeva potpuno uklanjanje carinskih barijera u medjusobnoj trgovini država članica.

Carinska unija je regionalna ekonomska integracija država koja podrazumeva uklanjanje internih carina i uvodjenje zajedničke carinske tarife prema zemljama nečlanicama. Zajedničko tržište je carinska unija plus slobodno kretanje faktora proizvodnje. Ekonomska unija je najviši stepen i uključuje zajedničko tržište plus harmonizaciju ekonomskih politika država članica plus ostvarenje monetarne unije.

1 UVOD 1
2 AFRIČKA EKONOMSKA ZAJEDNICA 2
3 ARAPSKO-MAGREBSKA UNIJA (AMU) 3
3.1 Zajednica Sahalsko-Saharskih država COMESSA 3
4 EKONOMSKA ZAJEDNICA ZAPADNOAFRIČKIH ZEMALJA (ECOWAS) 4
4.1 Zapadnoafrička ekonomska i monetarna unija (WAEMU) 5
4.2 Unija reke Mano (MRU) 6
5 EKONOMSKA ZAJEDNICA CENTRALNOAFRIČKIH ZEMALJA (ECCAS) 6
5.1 Centralno afrička carinska i ekonomska unija (UDEAC – CEMAC) 7
5.2 Ekonomska zajednica država velikih jezera (CEPGL) 8
6 ZAJEDNIČKO TRŽIŠTE ISTOČNE I JUŽNE AFRIKE (COMESA) 8
6.1 Prekogranična inicijativa 9
6.2 Istočnoafrička unija 10
6.3 Komisija Indijskog okeana 10
7 JUŽNOAFRIČKA RAZVOJNA ZAJEDNICA (SADC) 10
7.1 Južnoafrička carinska unija 12
8 ZAKLJUČAK 12
9 LITERATURA 13

Ekonomske integracije obično nastaju na dva načina. Prvi je političkom voljom države koja je dovoljno snažna da takvu ideju nametne (npr. Rimsko carstvo, ili evropske kolonijalne sile XVIII i XIX veka). Drugi je na bazi sporazuma između suverenih država. To je uobičajeni način stvaranja integracija u XX veku, i obično podrazumeva neku vrstu institucionalne forme udruživanja.

Ekonomska integracija se ostvaruje na prostoru koji obuhvata teritorije više država, sa ciljem da se otklone prepreke kretanju, pre svega, robe, ali i usluga i faktora proizvodnje. Postoji nekoliko tipova ekonomskih integracija, pri čemu svaka sledeća uključuje u sebe karakteristike one prethodne. Uz to, efekti stvaranja jednog oblika integracije vremenom se iscrpljuju, pa tako države posle toga nastoje da uspostave više oblike saradnje.

UVOD 3
1 Zone slobodne trgovine 4
1.1 Nastanak Evropske Unije 4
1.2 Nastanak CEFTA (Central European Free Trade Agreement) 5
1.2.1 Članice CEFTA 8
1.2.2 CEFTA i njeni ciljevi 9
1.3 Prednosti zaključenja sporazuma «CEFTA» 10
1.4 Koristi za privredu Srbije od uključivanja u CEFTA 11
ZAKLJUČAK 16
LITERATURA 17

Tržište kapitala predstavlja prostor na kome se sučeljavaju ponuda i tražnja za kapitalom. Kapital predstavljaju sve hartije od vrednosti sa rokom dospeća dužim od godinu dana. Postoji primarno i sekundarno tržište kapitala. Tržište kapitala inkorporira u sebi sledeća tri tržišta: kreditno - investiciono tržište; hipotekarno tržište i tržište vrednosnih papira dugoročnog karaktera. Izvori kapitala u okviru jedne nacionalne ekonomije su: novčana štednja, transformacija u kapital (zajmovni kapital i akcijski kapital). Kupac i prodavac kapitala dogovaraju se o predmetu i uslovima kupoprodaje. Najbitniji uslov svake kupoprodaje kapitala jeste njegova cena.

Osnovna funkcija tržista kapitala je upravo ta da vrši stalno okupljanje imaoca i tražioca kapitala na određenom mestu i u određeno vreme. U tržišno razvijenim zemljama način funkcionisanja, bankarske operacije i tehnologija rada na tržištu kapitala odvijaju se na osnovu jasnog poslovnog kodeksa, morala i dobrih poslovnih običaja. Finansiranje vlasničkim instrumentima, odnosno akcijama predstavlja drugog po veličini eksetrno tržište kapitala.

Uvod 3
1. Primarno tržište akcija i inicijalna javna ponuda 4
1.1 Osnovna obeležja primarnog tržišta akcija i akcijskog kapitala 5
1.2 Vrste akcija-osnovna obeležja i dividenda 6
1.3 Primarno tržište i donošenje odluke preduzeća o javnoj ponudi 9
1.4 Proces inicijalne jane ponude akcija 11
1.5 Potcenjenost i precenjenost cene akcija i inicijalne javne ponude 11
1.6 Determinante i utvrđivanja cene akcija inicijalne javne ponude 11
2. Sekundarno tržište akcija i tržišna mikrostruktura 12
2.1 Sekundarno tržište akcija 13
2.2 Berze, oblici trgovine i berzanski ciklus 13
2.3 Organizacija poslovnih aktivnosti na berzi 15
2.4 Proces trgovanja i transakcija na berzama 16
2.5 Kotacija tržišta akcija i indeksi tržišta akcija 16
3. Procena vrednosti akcija, rizik i hipoteza efikasnog fin. tržišta 17
3.1 Procena vrednosti akcija: cena-zarada i model divedendnog diskona 17
3.2 Kako tržište kreira cene hartija od vrednosti 19
3.3 Teorija racionalnih očekivanja 19
3.4 Hipoteza efikasnog finansijskog tržišta 19
3.5 Značaj upotreba i dokazi hipoteze efikasnosti finansijskog tržišta 20
4. Zaključak 21
5. Literatura 22

Poslednja decenija prošlog vijeka najavila je period globalne konkurencije poslovnih subjekata koji, između ostalog, karakteriše međunarodna orijentacija njihovog poslovanja i ekspanzija standardizacije svetskog tržišta. Organizacije koje nastoje da uspešno i dugoročno napreduju i rade, moraju se ponašati globalno. Na tržištu uspevaju i opstaju samo oni koji imaju sposobnost da se brzo i konstantno prilagođavaju uslovima koji se stalno menjaju, što znači da na tržištu opstaju samo najbolji, a ne najjači ili najveći.

Globalizacija i nove tehnologije značajno utiču na promene na svetskom tržištu. Nižu se događaji koji donose mnogostruke promene koje nije uvek moguće i nije jednostavno predvideti. Postavlja se pitanje da li organizacije, odnosno preduzeća mogu da žive i razvijaju se u uslovima iznenađenja i rizika, mogu li da uspostave i ostvare kontrolu i upravljaju događajima. Smatra se da su dva elementa posebno uticala na razvoj globalizacije poslovnih aktivnosti: tehnologija i homogenizacija ponašanja kupaca, korisnika odnosno klijenata. Brz tehnološki napredak stvorio je uslove da tehnologija postane raspoloživa svima u svetu pod prihvatljivim uslovima, a sa druge strane, brzina tehnološkog progresa uticala je na smanjivanje monopola nad znanjem, što je otvorilo perspektive i omogućilo svim subjektima koji su organizaciono i finansijski spremni, da se uključe u borbu za veoma zahtevno međunarodno tržište.

UVOD 3
1 Analiza osnovnih aspekata konkuretnosti domaćih preduzeća 4
2 Analiza konkurentnosti domaćih preduzeća - opšta razmatranja 6
2.1 Pozicija domaćih preduzeća 8
2.2 Indeks konkurentnosti 9
2.3 GDP per capita 11
3 Mere za poboljšanje konkurentnosti domaćih preduzeća 11
ZAKLJUČAK 15
LITERATURA 16

Unutrašnje tržište Srbije nije izolovan sistem, otporan na spoljne uticaje. Međutim, sagledavanje promena koje su se u domaćem ekonomskom sistemu desile pod uticajem globalne ekonomske i finansijske krize nakon 2008. godine ukazuje na to da su ekonomski pokazatelji počeli da se oporavljaju već 2010. godine.

Ovo dodatno potvrđuje da su spoljni tranzitorni šokovi imali mno-go manji uticaj na ekonomska kretanja nego što su to strukturne slabosti domaćeg ekonomskog sistema koje su praćene brojnim neravnotežama. Tržište rada je samo jedan od podsistema na kojem se uočavaju slabosti celokupnog ekonomskog sistema, što je izraženo i nepovoljnim po-kazateljima njegove strukture.

1 UVOD - 2 -
2 MAKROEKONOMSKO OKRUŽENJE SRBIJE - 3 -
2.1.1 Sektori delatnosti - 5 -
2.2 Razvojne perspektive privrednih i poslovnih subjekata - 6 -
2.3 Tržište rada - 7 -
3 POSLOVNO TRŽIŠTE SRBIJE PO SEKTORIMA - 9 -
3.1 Trgovina - 9 -
3.2 Finansijske usluge - 10 -
3.3 Mala i srednja privredna društva i preduzetništvo - 10 -
3.4 Građevinarstvo - 11 -
3.5 Poljoprivreda - 12 -
3.6 Energetika - 13 -
3.7 Industrijska proizvodnja - 15 -
4 ZAKLJUČAK - 16 -
5 LITERATURA - 17 -
6 WEB LITERATURA - 17 -
7 POPIS TABELA - 17 -

Reč ekonomija potiče od grčke reči koja znači ,,onaj koji upravlja domaćinstvom“. Na prvi pogled, njeno poreklo može izgledati neobično. Ali, u stvari, domaćinstva i ekonomije imaju mnogo toga zajedničkog.
Jedno domaćinstvo mora da donese mnoge odluke. Mora da odluči: ko obavlja određene zadatke i šta zauzvrat dobija? Ko kuva ručak? Ko pere veš? Ko dobija kolač više posle ručka? Ko bira šta će se gledati na TV? Ukratko, domaćinstvo mora da alocira svoje oskudne resurse na svoje članove, uzimajući u obzir sposobnosti, trud i želje svakog člana.
Poput domaćinstva, i društvo mora da donosi mnogobrojne odluke. Društvo mora da odluči koji će se poslovi obavljati i ko će ih obavljati. Potrebni su mu ljudi koji će proizvoditi hranu, koji će praviti odeću, koji će kreirati kompjuterski softver. Kad društvo jednom alocira ljude (kao i zemljište, zgrade i mašine) na različite poslove, mora da alocira i autput dobara i usluga koje ti ljudi proizvode.

Mora da odluči ko će jesti kavijar, a ko krompir. Mora da odluči ko će voziti ,,ferari“, a ko će se voziti autobusom.
Upravljanje resursima društva je važno jer su resursi retki. Retkost znači da društvo ima ograničene resurse i da nije u stanju da proizvede sva dobra i usluge koja ljudi žele da imaju. Baš kao što domaćinstvo nije u stanju da svakom svom članu da sve što on ili ona poželi, tako ni društvo ne može svakom pojedincu pružiti najviši životni standard kome on ili ona teži.

1 DESET PRINCIPA EKONOMIJE 3
1.1 Princip 1: Ljudi se suočavaju sa izborom 3
1.2 Princip 2: Trošak nečega jeste ono čega se odričete da biste to dobili 4
1.3 Princip 3: Racionalni ljudi ramišljaju o „graničnim slučajevima“ 5
1.4 Princip 4: LJudi reaguju na podsticaje 6
1.5 Princip 5: Trgovina može svakog dovesti u bolji položaj 7
1.6 Princip 6: Tržišta su obično dobar način da se organizuju ekonomske aktivnosti 7
1.7 Princip 7: Vlade su ponekad u stanju da poboljšaju tržišne ishode 9
1.8 Princip 8: Životni standard zemlje zavisi od njene sposobnosti da proizvede dobra i usluge 10
1.9 Princip 9: Cene rastu kad država štampa previše novca 10
1.10 Princip 10: Društvo se na kratak rok suočava s izborom između inflacije i nezaposlenosti 11
ZAKLJUČAK 11
LITERATURA 12

Pod ekonomičnošću se obično podrazumijeva stepen štedljivosti u ostvarivanju rezultata, a izražava se kroz odnos između outputa i inputa.
Ekonomičnost - mjerilo uspješnosti poslovanja.
Izražava se kroz odnos između ostvarenih rezultata i količine rada, predmeta rada, sredstava za rad i tuđih usluga potrebnih za njihovo ostvarenje.

Djelovanje ekonomskih zakona prisiljava i stimuliše preduzeća da ostvare ciljeve poslovanja uz istovremeno što manje troškove.
Ekonomičnost pokazuje u kojoj se mjeri postižu poslovni ciljevi i u kojoj se mjeri štede potrebni resursi za njihovo ostvarivanje.
Da bi se moglo uticati na kvalitet ekonomije potrebno je mjeriti udio pojedinih elemenatana ekonomičnost poslovanja.

Najbolji se rezultat postiže optimalnom kombinacijom svih elemenata.
Npr: u praksi se ljudski rad često zamjenjuje mašinskim, što uslovljava smanjenje troškova rada (plate radnika) i povećanje troškova sredstava za rad (amortizacija, održavanje i osiguranje srestava i sl.).

1. UVOD……………........3
2. PREDMET I PROBLEM RADA........…..4
3. CILJ RADA.......……....…5
4. METOD RADA..............6
4.1 Mjerenje ekonomičnosti............6,7,8
4.2. Uspoređivanjeekonomičnosti.............9,10
5. PRAKTIČNA I TEORETSKA VRIJEDNOST RADA......... 11
6. ZAKLJUČAK…………......12
7.LITERATURA………..…13

Klasično ratovanje sve više zamenjuje takozvano ekonomsko ratovanje, u kome dojučerašnji saveznici postaju najljući neprijatelji, gde se ne biraju sredstva da se dođe do informacija i dobije prednost u odnosu na konkurenciju. Iako se ovo prvenstveno odnosi na privredne subjekte, u praksi se sve više događa da država koristi svoje vojne i obaveštajne kapacitete zarad pribavljanja informacija ili drugih prednosti svojim kompanijama.

Kraj ,,hladnog rata'' nametnuo je njegovim učesnicima prestanak potrebe za isključivo vojnom nadmoći i špijunažom u isključivo vojne svrhe. U današnje vreme se nadmoć i dominacija u globalnim razmerama sve više stiče kao rezultat ne samo vojne, već i ekonomske, tehnološke i razvojne nadmoći nad protivnikom. Ono što je nekad predstavljalo oružje, danas je informacija, koja je postala četvrti obavezni činilac proizvodnje, pored kapitala, radne snage i tehnologije.

1 UVOD 3
2 Mehanizmi ekonomskog ratovanja 4
3 Bezbednost ekonomskih informacija i špijunaža 8
4 Ekonomska bezbednost zemlje 13
5 ZAKLJUČAK 15
LITERATURA 17

Potraživanja koja nastaju po osnovu prodaje proizvoda i usluga. Potraživanja i prihodi se vrednuju primenom pretpostavki o priznavanju iz MRS 18- Prihodi. Uslovi:
Da je zasnovan dužničko poverilački odnos, da su proizvodi i roba isporučeni kupcu
Da je izvršen obračun i ispostavljen odgovarajući dokument
Potraživanja od kupaca su povezana sa nastankom prihoda
Dobavljači su poverioci za isporučenu robu, materijal ili usluge.

Evidencija dobavljačima se vodi na dva načina i to
1. Analiticka evidencija - može se voditi u povezanoj knjizi, kao knjiga dobavljača ili kao kartoteka ili,
2. Sintetička evidencija - vodi se na jednoj kartici (kontu) na koju se zbirno unose poslovne promene u vezu sa kretanjem obaveza prema dobavljačima.
Obaveze prema dobavljačima spadaju u grupu kratkoročnih obaveza i obuhvaćene su posebnom grupom konta. U maturskom radu potrudicu se da objasnim i pokazem na primerima kako se koristi i vodi evidencija dobavlajača i kupaca.

1. Uvod 3
2. Pojam poverilaca i dobavljača 4
3. Evidencija obaveza prema dobavljačima 4
4. Sintetička evidencija obaveza prema dobavljačima 5
5. Izmirenje obaveza prema dobavljaćima 5
6. Obaveze za izdate čekove 6
7. Pojam menica 6
7.1 Obaveze po izdatim menicama 6
8. Kratkoročne finansijske obaveze 6
9. Dokumentacija 6
10 Evidencija obaveza preduzeća 7
10.1 Pojam i vrste obaveza 7
10.2. Pojam dugoročnih obaveza 8
10.3 Evidencija kratkoročnih obaveza 8
10.4 Obaveze po dugoroćnim kreditima u zemlji 10
10.5 Obaveze prema dugoroćnim kreditima u inostranstvu 10
11. PRILOG 1 11
12. Vremenska razgraničenja 13
13 PRILOG 2 13
14. PRILOG 3 15
15. PRILOG 4 16
16. PRILOG 5 17
17. Zaključak 18
18. Literatura 19

O inflaciji se zna i govori mnogo, ali uprkos svemu tome ne zna se dovoljno da bi se mogla „iskoreniti“. Po svom ponašanju podseća na opasne viruse poput ebole, jer ne bira ni mesto ni vreme gde će se pojaviti. To mogu da budu nerazvijene, ali i razvijene zemlje, svejedno da li im je površina velika ili mala. Druga specifičnost koja joj je zajednička sa gore spomenutim virusom je to što se nikada ne javlja dva puta u istom obliku.

Inflacija je kao termin je prvi put upotrebljena u SAD, kao oznaka skoka cena i novčanog opticaja u vreme građanskog rata koji je vođen od 1861-65, kada je vlada bila prisiljena da izdaje papirni novac, tzv. greenbacks, ali je gotovo sigurno da su raznovrsne inflatorne situacije i problemi bili poznati i ranije.

UVOD 1
1.1 Fiskalni režim i inflacija 2
1.2 Uzroci inflacije i antiinflaciona politika 4
1.2.1 Mere za suzbijanje inflacije 7
1.2.2 Monetarna politika i inflacija 10
ZAKLJUČAK 12
LITERATURA 14

Historijski gledano, Vasilij Leontijev je sastavio prve input­output tabele za američku privredu. Također, kasnije je aktivno sarađivao na izradi input­output tabela sa Biroom za statistiku rada (Bureau of Labor Statistics). Leontijevljeva metodološka rješenja pri izradi input­output tabela suštinski su olakšala uključivanje izrade inputa­output tabela u programe redovnih statističkih istraživanja državnih institucija. Već od sredine 50­tih godina redovna izrada input­output tabela od strane zvaničnih državnih institucija postala je praksa u velikom broju zemalja.

Tokom narednih decenija razvoj je išao u pravcu potpunog integrisanja input­output tabela u sistem društvenih računa. Pojava prvih računara samo nekoliko godina nakon izrade prvih input­output tabela, a potom intenzivan razvoj računarske tehnike u narednim decenijama predstavlja izrazito povoljnu okolnost za praktičnu primjenu input­output modela.
Treba spomenuti i da je bivša Jugoslavija pripadala grupi zemalja koje su prve izradile input­output tabelu. Prva eksperimentalna input­output tabela za bivšu Jugoslaviju objavljena je 1957. godine sa podacima za 1955. godinu.

1 Uvod 2
2 POJAM INPUT – OUTPUT TABELE 3
3 SADRŽAJ I STRUKTURA INPUT-OUTPUT TABELE 5
4 PRIMJENA INPUT – OUTPUT TABELA 10
5 ZAKLJUČAK: 13
6 LITERATURA: 14

"Informacija predstavlja znanje na kome se bazira donošenje odluka, ili informacije su obaveštenja i podaci koji u pravom momentu u odgovarajućoj formi stoje na raspolaganju organu ili pojedincu, tako da donošenju odluke i preduzimanje akcije može da se pristupi pri optimalnom stepenu informisanosti."

Intenzitet promena i kvalitativno izmenjeni uslovi savremenog poslovanja ističu u prvi plan komuniciranje, kako bi se ostvarila interakcija i povezivanje svih elemenata sistema i okruženja. Naglim razvojem informacionih i komunikacionih tehnologija rešavaju se uočeni problemi u poslovanju. Razvijene zemlje ulaze u tzv. informatičko društvo koje se značajno razlikuje od industrijskog društva.

UVOD 2
1 KVALITET INFORMACIJA 3
1.1 Definisanje pojma informacija 5
2 ZNAČAJ INFORMACIJA 7
2.1 Troškovi pribavljanja informacija 9
3 PRECIZNOST INFORMACIJE 9
4 INFORMACIONI SISTEMI 13
ZAKLJUČAK 17
LITERATURA 18

Makroekonomija potiče od grčkih reči macros (veliki) i oikonomia (privreda), što znači da proučava ekonomske agregatne veličine. To znači da proučava privredu u celini i sveukopne mogućnosti ekonomije, i unutar toga pojave kao što su: inflacija, nezaposlenost, poslovni ciklusi, te ekonomija države i svetska ekonomija itd.

Funkcija je jedan od najvažnijih pojmova u matematici. Njen istorijski razvoj nije lako pratiti, bio je sadržan još u prvim počecima razvoja matematike. Termin funkcija prvi je uveo Lajbnic 1694. godine. Za njega i njegove savremenike taj pojam je identifikovan sa analitičkim izrazom, što sa današnjeg stanovištva nije ispravno. Grafičko predstavljanje funkcija vezano je za Dekarta . Preciznije definicije funkcija i razvoj teorije funkcija vezani su naročito za imena Dirihlea , Vajerštrasa i Žordana.

UVOD 3
1 Matematičko –ekonomske funkcije 4
1.1 Potrošnja kao aktivnost u makroekonomiji 4
1.2 Kejnsova funkcija potrošnje 5
1.3 Funkcija apsolutnog dohodka 7
1.4 Fridmanova funkcija permanentnog dohodka 8
1.5 Modijanijeva funkcija životnog ciklusa potrošnje 9
ZAKLJUČAK 10
LITERATURA 11

Privatizacija je jedan od najkontroverznijih ekonomskih fenomena 20. stoljeća, koji zaokuplja pažnju najšire javnosti već od početka sedamdesetih godina prošlog stoljeća, tokom realizacije privatizacijskih projekata u Južnoj Americi, Aziji, Čileu, Meksiku, Africi ... a poslije u evropskim zemljama preko vala privatizacijskih incijativa zemalja Latinske Amerike do privatizacijskih projekata zemalja koje su se uključile u tržišne reforme.

Kroz privatizaciju se zahtijeva povećanje efikasnosti poslovanja javnih peduzeća kao važnih elemenata za uspješno oživljavanje kako privrede jedne zemlje, tako i nacionalne ekonomije.
Privatizacija je postigla izvanredne rezultate i uspjeh u zemljama s visokim i srednjim prihodima. Danas se privatizacija postepeno uvodi i u nerazvijene zemlje. Visoko razvijene zemlje potpomažu zemlje u tranzicij u pogledu privatizacije. Ipak, u cijelom savremenom svijetu u razvoju došlo je do velikog zamaha u pravcu privatizacije, i sada se osniva vrlo malo državnih preduzeća.

1. UVOD 2
1.1. Problem, predmet i objekt istraživanja 3
1.2. Radna hipoteza i pomoćne hipoteze 4
1.3. Metode istraživanja 4
1.4. Kompozicija rada 5
2. NASTANAK I RAZVOJ PRIVATIZACIJE 6
2.1. Nastanak i pojam privatizacije 6
2.2. Ciljevi privatizacije 6
2.3. Analiza i značaj privatizacije 7
2.4. Promovisanje privatizacije 8
3. PRIVATIZACIJA U BIH 9
4. ZAKLJUČAK 12
LITERATURA 14

Kraj 20. stoljeća u ekonomskoj teoriji karakterističan je po novim pristupima razvoju, koji poimaju razvoj holistički karaker, sa svim aspektima (strukturalni, socijalni, humani, fizički itd) i akterima razvoja, i u prvi plan stavljaju čovjeka, sa njegovim sposobnostima, napredak u blagostanju stanovništva, održavanju ravnoteže u prirodnoj sredini, kao i proces modernizacije institucija te društveno političkih odnosa. Naime, evidentno je da se od sedamdesetih čovječanstvo suočava sa posljedicama neograničenog rasta.

Osim toga, niz ekonomskih, socijalnih, društvenih i etičkih problema savremenog svijeta dovelo je ozbiljno u pitanje teoriju o neograničenom rastu. Opsjednutost rastom ostavljala je po strani brojna pitanja i probleme kao što su: šta je sa neobnovljivim resursima, eksternalijama koje se ne mogu tržišno vrednovati, posljedice eksternalija štetnih po okolinu (zagađenje zraka, vode, probijanje ozonskog omotača) itd., kao i suštinsko pitanje da li rast znači i ljudsko blagostanje.

1 UVOD 3
2 Indikatori održivog razvoja 5
3 Primjena indikatora održivog razvoja na BiH 9
4 ZAKLJUČAK 13
LITERATURA 15

Današnje savremeno društvo potrešeno je velikom ekonomskom krizom koja se ogleda u svim segmentima današnjeg društva. Svetska ekonomska kriza koja danas potresa sve zemlje i ekonomije tih zemalja znamo kako, gde i kada je nastala i zašto, ali ne znamo kad će se ona i sa kakvim posledicama završiti po naše društvo. Svet su i ranije potresale ekonomske krize, setimo se samo 1929. godine kada je kriza potresla Evropu, a zatim se preselila u SAD i izazvala krah berze u SAD-ma.

Sedamdesetih godina prošlog veka, svet se suočio sa još jednom velikom ekonomskom krizom. Posledice ove krize su bile napuštanje kejnsijanskog fiskalnog regulisanje tražnje u korist monetarističkog regulisanja ponude novca. Odbacuje se državni intervencionizam u korist tržišnog liberalizma.

UVOD 3
1.1 Pojam monetarizma 4
1.2 Ciljevi monetarizma 5
1.3 Monetarizam nasuprot kenzijanizma 6
ZAKLJUČAK 10
LITERATURA 12

Ekonomisti smatraju kako tržišna ekonomija ne funkcioniraju uvijek idealno već da mnoge industrije posluju kao monopoli ili oligopoli. U većini tržišnih gospodarstava mnoge djelatnosti, kao na primjer javni prevoz, poštanske usluge, proizvodnja i opskrba strujom, promet roba i ljudi, telekomunikacije imaju obilježja monopola. Kako u monopolskim uvjetima nema dovoljno konkurencije koja bi štitila interese potrošača od monopolske eksploatacije, tj. od mogućnosti da monopol samovoljno podiže cijene i ograničava proizvedene količine, smatra se kako je u takvim slučajevima država pozvana da intervenira na tržištu, da bi od monopola zaštitila svoje građane.

Većina zemalja zapadne Europe prihvatila je u tu svrhu model nacionalizacije, pa tako država posjeduje i rukovodi poslovanjem monopolističkih industrija. Za razliku od europskog modela, Sjedinjene američke države općenito su manje sklone zamisli da država vodi gospodarske poslove.

1.UVOD...............3
2.MONOPOL......4
3.ZNAČENJE I PODJELA MONOPOLA.............5
3.1.Izvori monopola...............6
4.MONOPOLSKA MOĆ................6
5.IZVORI MONOPOLSKE MOĆI............7
6.DRUŠTVENI TROŠAK MONOPOLSKE MOĆI..............9
7.PRIRODNI MONOPOL...............10
8.ZAKLJUČAK...........................13
9.LITERATURA...........................14

Nacionalni dohodak je novoostvarena vrijednost u jednoj zemlji tijekom određenog vremenskog razdoblja (najčešće je to godinu dana).
Računski se dobiva kada se od društvenog bruto proizvoda odbije prenijeta vrijednost utrošenih sredstava za proizvodnju (ND = DBP-Pv). Nacionalni dohodak se također računski može dobiti kada se od društvenog proizvoda oduzme prenijeta vrijednost sredstava za rad ili amortizacija (ND = DP-Am). Samo se nacionalni dohodak može dalje trošiti, odnosno koristiti za kupnju proizvoda i usluga.

Nacionalni dohodak ima veliku analitičku vrijednost u makroekonomiji. Nacionalni dohodak je najvažniji pokazatelj rezultata i uspjeha nacionalne privrede, jer od njega ovisi daljnji ekonomski napredak društvene zajednice, kao i razinu životnog standarda stanovništva. Nacionalni dohodak se namjenski raspodjeljuje na fond osobne potrošnje i fond akumulaije. Na taj način se s jedne strane osigurava odgovarajuću razinu životnog standarda stanovništva - preko fonda osobne potrošnje, a sa druge strane stopa gospodarskog rasta - preko fonda akumulacije.
Fond osobne potrošnje služi za kupnju sredstava za osobnu potrošnju, odnosno finalnih proizvoda koji koriste krajnji potrošači. Ukoliko je onaj dio nacionalnog dohotka koji se odvaja za fond osobne potrošnje veći, utoliko će biti veći životni standard stanovništva.

UVOD 3
1.1 Nominalni, realni i raspoloživi nacionalni dohodak 5
1.2 Raspodjela nacionalnog dohotka 6
ZAKLJUČAK 10
LITERATURA 11

Termin “ekonomija“ potiče od grčkih reči oikos, što znači kuća, i nomos, što znači zakon. Dakle, u bukvalnom prijevodu ekonomija predstavlja zakone pomoću kojih se upravlja kućom. Ekonomija kao nauka predstavlja iznalaženje metoda čija primjena u procesima ekonomskih aktivnosti ljudi (proizvodnja, potrošnja, raspodjela i razmjena materijalnih dobara i usluga) omogućava uspješno upravljanje „nekom kućom“, bilo da je riječ o porodičnom domaćinstvu, odnosno gazdinstvu, preduzeću, privredi jedne države, ili pak o svjetskoj privredi. Posmatrano metaforično, pod kućom može da se podrazumijeva preduzeće, privreda jedne države, pa i svjetska privreda kao cjelina. Postoje različiti pristupi izučavanju ekonomskih aktivnosti. Međutim, ipak su se izdiferencirala dva osnovna pristupa.
Prvi pristup se odnosi na izučavanje ekonomskih aktivnosti kroz istorijske promjene društveno-ekonomskih formacija i oblika svojine koji određuju karakter odnosa u raspodjeli.

Drugi pristup se odnosi na iznalaženje ekonomskih aktivnosti čija primjena stalno povećava racionalnost ekonomskog ponašanja pojedinaca, preduzeća, domaćinstava i države. Ovaj pristup je izražen u građanskoj ekonomiji i to posebno kod protagonista neoklasične ekonomske misli. Za njih ekonomska aktivnost predstavlja ponašanje ljudi prilikom izbora između mnogobrojnih ekonomskih ciljeva i oskudnih materijalnih i nematerijalnih dobara i sredstava koja imaju alternativnu upotrebu a pomoću kojih se postižu ekonomski ciljevi. Dakle, ekonomija je racionalni izbor najbolje kombinacije ekonomskih ciljeva i sredstava pomoću kojih se postavljeni ciljevi ostvaruju.

UVOD 3
1 Nelegalna ekonomija 4
1.1 Pojam nelegalne ekonomije 4
1.2 Uzroci nelegalne ekonomije 9
1.3 Oblici nelegalne ekonomije 10
1.4 Pozitivne i negativne strane nelegalne ekonomije 15
1.5 Posljedice nelegalne ekonomije 17
1.6 Metodi procjene nelegalne ekonomije 19
2 Suzbijanje nelegalne ekonomije 20
ZAKLJUČAK 23
LITERATURA 24

Da bismo došli do saznanja o zakonima tj. da bismo se približili suštini stvari i njihovoj strukturi moramo se naći na odstojanju od nje. Društveno-ekonomska stvarnost se ne pokazuje uvek direktno, tako da mi ka njenoj unutrašnjoj suštini i sadržini moramo ići zaobilaznim putem. Poznato nam je kako se savremeni događaji naučno teško obrađuju, nasuprot tome, analiza svršenih događaja je relativno lakša zato što je sama istorija izvršila određene eliminacije i kritike. Taj prirodni tok istorije, nauka mora da izgrađuje veštački i eksperimentalno.

Određeni način sazrevanja, kojim čovek posredno ulazi u suštinu i strukturu objektivne stvarnosti, a onda i veštački gradi taj prirodni tok istorije, predstavlja metod nauke. Između svake teorije i njenog metoda imamo tesnu povezanost zato što metod predstavlja način misaone reprodukcije predmeta koji istražuje.
Svaki put u suštinu i strukturu objektivne stvarnosti ima svoje opšte činioce i opšte principe. Ne misli se samo na postupke i načine obrada činjenica, već i na jednom posebnom teorijsko-filozofskom viđenju te stvarnosti. Ovaj momenat je ukazan od strane mnogih autora koji naglašavaju da je stvarnost strukturirana i otvorena celina koja se stalno oblikuje i razvija.

Uvod…..........3
Bitni momenti svakog metoda............4
Metod apstrakcije u ekonomiji..........5
Istorijsko-logički metod ekonomije........6
Ekonomski modeli i uloga kvantitativnih metoda u ekonomiji.....7
Identifikacija ekonomskih zakonitosti..........7
Metodološki proces..............8
Analitički metodi.............9
Zaključak...........................14
Literatura................15