Srpsko-vizantijski stil - Verzija za štampu

Počev od VI veka, u vreme prodora varvara u srednju, južnu i zapadnu Evropu, i trenutnog zatišja u likovnom stvaranju, hrišćanska umetnost nastavlja svoj razvitak na istoku Evrope i u Maloj Aziji, u jednoj državnoj tvorevini koja će, pod imenom Vizantije, dati u nekoliko sledećih vekova sjajne primere civilizacije, zasnovane na tradicijama antičke kulture. Međutim, i sama vizantijska umetnost, razvijajući se pod raznolikim istorijskim i društvenim uslovima, imala je svoje uspone i svoje padove. U njenom se osmovekovnom postojanju mogu razlikovati tri perioda: (1) doba Justinijana u toku VI veka ili Prvo zlatno doba; (2) renesansa za vreme dinastije Makedonaca i Komnena od X do XII veka ili Drugo zlatno doba i (3) renesansa pod Paleolozima u vremenu od XIII do XV veka.

Justinijanovo doba - Pod ovim sjajnim državnikom i velikim ljubiteljem umetnosti, Vizantijsko Carstvo, kao naslednik istočnog dela Rimske Imperije i nastavljač njenih tradicija, dostiže svoju najveću vojnu i ekonomsku moć. Što se, pak, likovnog stvaranja tiče, Vizantija je, po svome položaju između Istoka i Zapada, bila prosto predodređena da umetnička iskustva i vrednosti ovih regiona preuzme i ujedini. Zahvaljujući tome, a još više ogromnom ekonomskom potencijalu zemlje, počeli su širom cele Imperije da niču bezbrojni umetnički spomenici, prvo civilnog i vojnog karaktera, a odmah zatim i crkvene građevine.. U sakralnoj arhitekturi bazilikalni tip građevina s drvenim krovom nije bio odmah napušten (Sveta Marija Izvorska u Konstantinopolju, San Apolinare in Klasse u Raveni iz prve polovine VI veka). Međutim, kupola se javlja kod sve većeg broja crkava, i to crkava različitog oblika: (1) oktogonalnih (San Vitale u Raveni), zatim kružnih (Sveti Sergije i Vakh) i (3) kao slobodni krst (Sveti Apostoli), obe u Konstantinopolju, a po poslednjoj, koja više ne postoji, građena je kasnije bazilika Svetoga Marka u Veneciji.