Jasenovac - Verzija za štampu

A nas Gospode svakog dana razapinju na ovaj krst Jasenovački.
(Đorđe Radišić – OČI TRAVA)

Odmah po okupaciji Kraljevine Jugoslavije, nacisti Nemačkog rajha organizovali su čitav sistem koncentracionih logora od kojih su najozloglašeniji bili sajmište kod Zemuna, Crveni krst kod Niša, Šabac, Celje i drugi. Vođe ustaškog pokreta koji su dobro znali još pre formiranja ustaške Nezavisne Države Hrvatske na čelu sa Antom Pavelićem, da u narodnim masama nemaju oslonca i da se na vlasti mogu održati samo terorom takođe nisu u tome zaostajali. Odmah nakon okupacije i proglašenja 10. Aprila 1941. godine NDH ustaše po stvorenom planu, sprovode deportovanje, hapšenje i logorisanje kao i masovna i pojedinačna ubijanja po rasnoj i verskoj osnovi Srba, Jevreja i Roma, bez obzira na nacionalnost čak i Hrvate, Muslimane i ostalie narode sa teritorije NDH. U granicama NDH bilo je oko 5 miliona katolika Hrvata i oko 1.900.000 pravoslavnih Srba i oko 250.000 muslimana. Od prvog dana neprijateljske okupacije i fašističko-ustaške strahovlade započeta je hajka na pravoslavne stanovnike NDH. Pravoslavni Srbi su proglašeni neprijateljima ustaške NDH.
Ante Pavelić i njegove institucije, donose niz naloga, odluka, naredbi i uputstva kojima je ozakonjena naci-fašistička metoda sprovođenja terora,zločina-genocida širokih razmera. Među ta akta spadaju: zakonska odredba o sakupljanju Jevreja i Roma u koncentracione logore, odluka o obeležavanju žutom trakom Jevreja i belom Srba, nalog o iseljavanju jednog dela Srba u Srbiju, drugi deo Srba da se pokatoliči a treći deo da se pobije, nalog za hapšenje Srba, Jevreja i Roma i deportovanje u koncenteracione logore, kao i odredba za jednog ubijenog ustašu da se strelja 10, za podoficira 20, a za oficira 50 partizana ili članova njihove porodice.

Ustaše odmah formiraju čitav sistem koncentracionih logora: „Danica“ u Koprivnici, Kerestinec, Lepoglava, Gospić, Kruščica, Caprag, Lobograd, Sisak, Jastrebarsko, Tenje, Slano i Đakovo i najveće Jasenovac i Staru Gradišku sa nizom njihovih stratišta: Jadovo, Gradina, Jablanac,Uštice, Mlaka i dr. Ustaški komandanti verovali su da je ono što čine Srbima pravoslavcima po pravilima katoličke crkve i da nailaze na odobravanje. Oni su od prvog dana računali na potporu katoličke crkve u svom iživljavanju nad pravoslavnim Srbima i tu potporu oni su imali, i to direktno iz Vatikana.Vadili su se na to da je crkva vodila 6 krstaških ratova za oslobođenje Hristovog groba i da su otišli toliko daleko u osvajanjima da su deca morala da se obučavaju za ratnike. Smatrajući da pošto crkva nije teroristička organizacija a vodila je krvave ratove, ona isto tako može da razume ustaške ratove i ustašku borbu. I bili su u pravu. Duhovnik katoličke crkve Mate Mogulić rekao je: „Do sada smo za katoličku vjeru radili molitvenikom i krstom a sad je došlo vrijeme da radimo puškom i revolverom“ . Katolička crkva je to opravdavala kao „crkvi korisno“. Uglavnom, tako započinje cela priča.