Maturski, Seminarski , Maturalni i diplomski radovi iz raznih oblasti.

Svako određenje sociologije kao opšte teorijske i osnovne nauke o društvu kao celini svih društvenih pojava trebalo bi da počne razmatranjem pojma nauke i drugih oblika duhovnog stvaralaštva ljudi, zato što ne postoji jedinstveno shvatanje nauke uopšte i svake pojedine nauke, već se o tome vode velike rasprave.
Kada je određivanje pojma sociologije u pitanju, dolazi do izražaja jedna poteškoća. Naime, razvijen i sadržajan pojam sociologije nije moguć na samom početku njenog izlaganja.
Predmet sociologije se konstituiše u pravom smislu tek stvarnim sociološkim istraživanjima čime sociologija za sebe osvaja sopstveni predmet i metod. Mogućno je, međutim, dati jednu početnu, najopštiju odredbu pojma sociologije koja bi usmerila dalja razmatranja socioloških problema.
U tom smislu sociologiju možemo definisati kao teorijsku nauku o ljudskom društvu kao celini društvenih delovanja i društvenih odnosa i raznolikim tvorevinama u kojima se ispoljava društveni život ljudi u određenim prirodnim i kulturno-istorijskim uslovima.
Dakle, društvo kao konkretno-istorijska celina, kao konkretno-istorijski sistem, njegova struktura, organizacija i uzroci promena, osnovni je predmet sociološkog proučavanja. Pri tome, sociološki ugao gledanja na društvo kao celinu i sociološko proučavanje posebnih društvenih pojava, karakterište globalni sociološki pristup.
Sociologija je najopštija teorijska nauka koja ima za cilj da stekne uvid u sve bitne aspekte društvenog života i da sintetiše celokupno znanje o ljudskom društvu, kroz izgradnju razvijene mreže iskustveno valjano zasnovanih i međusobno logički čvrsto povezanih pojmova i metodoloških principa.
Sociologija je najopštija nauka o ljudskom društvu, njegovoj strukturi, oblicima i uzrocima promene, te istorijskim tipovima postojanja.
Sociologija je kvalitativna i diskontinuirana tipologija koja izučava totalne društvene fenomene u celini njihovih aspekata i kretanja nastojeći da dosegne u mikrosocijalnim, grupnim i globalnim dijalketiziranim tipovima, koji su upravo u nastajanju i nestajanju.
Kao teorijska nauka oslonjena na obimna, objektivna i sistematska istraživanja suštine konkretnih društvenih pojava i društva kao celine, sociologija traga za određenim pravilnostima, pomoću kojih se društvene pojave mogu objasniti kako kao deo jedinstvene realnosti, koja se naziva ljudskim društvom.
Kao i sve druge nauke i sociologija ima svoj predmet i metod odnosno ono što proučava i kako to čini. To su pitanja koja se nužno razmatraju povezano, budući da je jedno uslovljeno drugim. Pored toga, ona se samo delimično mogu precizirati na početku, pošto celokupan pokušaj predstavlja način da se na razložan, sistematičan i razvijeniji način dospe do određenja predmeta i metoda sociologije ali i da se odgovori na temeljna pitanja, koja se ne mogu obraditi kroz jednu definiciju, ma kako ona celovita, sintetička i obimna bila.
Predmet ovog rada biće jedna od veoma važnih institucija kojom se sociologija takođe bavi. Reč je o posebnoj vrsti instucije, odnosno svetovnoj instituciji – crkvi. Rad ima za cilj da prikaže i objasni pojam ove institucije, šta ona predstavlja, kako funkcioniše, u kom i kakvom odnosu je sa drugim važnim društvenim institucijama i sl.

Crkva kao svetovna institucija
Pojmovno određenje crkve kao svetovne institucije

Vera je objavljena svetu kroz crkvu i kao crkva. Šta je to crkva i kakve predstave o njoj imaju ljudi našeg vremena? Za neke je crkva samo hram u kome se obavljaju bogosluženja, drugi pod njom podrazumevaju samo hrkvenu hijerarhiju, a neki pak, crkvu smatraju jednom od institucija u društvu.
Precizno određenje crkve nije lako dati, jer ni u novozavetnim spisima niti u svetootačkoj literaturi ne postoji iscrpna definicija. Sveti Nikolaj Kavasila, veliki pravoslavni mislilac iz XIV veka, je u svom delu Život u Hristu, u duhu velikih otaca crkve pre njega, izbegao definiciju crkve ali je istakao da ako neko hoće da vidi crkvu, treba da vidi ne nešto drugo nego samu Evharistiju. Otkrivenje crkve po Svetom Nikolaju Kavasili, nalazi se u samoj svetoj Evharistiji zato što je u njoj prisutan Hristos i zato što se u njoj ckrva projavljuje kao telo Hristovo. Zato je i ruski bogoslov Aleksej Homjakov rekao: “Samo ona shvata crkvu koji razume Liturgiju”.
Obeležja crkvenog života – pravilno određenje crkve treba da obuhvati sve elemente njenog života, u čijem će centru biti Sveta Evharistija. Od presudnog značaja za život u crkvi jeste svakako vera. Ona je po Svetom Maksimu Ispovedniku prvi lek za naše spasenje. Vera se ispoveda u crkvi na sabranju naroda Božijeg, prvo u Krštenju, a zatim i u Evharistiji, kao osnovnoj tajni njenog života. Ispovedati veru u Crkvi znači biti prihvaćen od nje kao zajednice i postati učesnik celokupnog njenog života. Verom, dakle postajemo zajedničari Hristovi i učesnici netvarnog i božanskog života.
Pripadati crkvi znači prihvatiti etička pravila i moralno ponašanje u njoj. Za život u crkvi je neophodan visok stepen morala i etičkog ponašanja, o čemu svedoče životi Svetih. Moralno ponašanje jeste ustvari ispunjavanje zapovesti Božijih, koji su putokaz za život večni. Sve zapovesti, po Hristovim rečima, se ispunjuju u dvema Božijim zapovestima o ljubavi:
- prema Bogu i
- prema bližnjima.
Značaj moralnog ponašanja je vrlo velikih jer ono služi kao sredstvo da se verni uvedu u crkvu kao zajednicu svetih i da se ostvari krajnji cilj našeg života u crkvi – večna zajednica Boga i ljudi.
Važan elemenat crkvenog života jeste isceljenje odnosno isceliteljsko dejstvo. U crkvi se ljudi isceljuju od greha, strasti i bolesti. U njoj se po rečima Svetog Kirila Jerusalimskog leči i isceljuje svaki greh. Međutim, treba naglasiti da crkva leči ne onim što ima, nego onim što jeste. Po Svetom Nikolaju Kavasili, ono u čemu učestvujemo nije samo nešto što pripada Hristu nego je (to) On sam. Crkva nudi vernicima lek besmrtnosti koji je po Svetom Ignjatiju Bogonoscu Sveta Evharistija. U njoj, kao događaju zajedništva, primamo u svoje duše ne zrake ili svetlost, nego samo Sunce tj., Hrista. Stoga i učešće u Liturgiji podrazumeva učešće ne izdvojenih jedinki, nego svih vernih koji čine zajednicu Svetih u jednom Svetom.
Karakteristično obeležje crkvenog života jeste i propoved. Smisao propovedanja reči Božije jeste u jedinstvu vernih sa Gospodom Hristom, odnosno sa Bogom u Hristu, što i treba da bude sadržaj propovedi. Stoga je njeno mesto u liturgiji.