Soja vodi porijeklo iz Azije. Pretkom kulturne forme soje smatra se divlja soja (Glycine ussurienssis). U Kini se gajila još prije 4000-5000 godina. U Evropu je prenesena krajem XVII vijeka, a njeno značajnije širenje počinje tek početkom XX vijeka.
Na prostorima bivše Jugoslavije prvi put je donešena početkom XX vijeka, a njena značajnija proizvodnja počinje 1934 god.

Soja ima veliki agrotehnički značaj. Privredni značaj soje ogleda se prije svega u hemijskom sastavu zrna.
To je bjelančevinasto-uljna biljka sa visokim sadržajem minerali i vitamina u zrnu. Sadržaj vitamina u zrnu soje je značajan ne samo po velikom procentu nego i zbog aminokiselina (lizin, triptofan, metionin itd). Zbog svega toga soja ima veliku primjenu u ishrani ljudi i životinja, kao i u industriji boja i lakova, te farmaceutskoj, tekstilnoj i drugim industrijama.

Trenutne površine pod sojom u Evropi iznose 392 000 ha, a u RH 4330 ha, odnosno 1,3% zasijanih površina sa prosječnim prinosom 2,6 t/ha.

UVOD
1 SOJA 4
2 ŽETVA SOJE UNIVERZALNIM ŽITNIM KOMBAJNOM 6
2.1 Podešavanja kombajna 7
2.2 Prinos soje u žetvi 7
2.2.1 Radni zahvat 10
2.2.2 Radna brzina 11
2.2.3 Rezultati - Prinos 11
2.2.3.1 Površinski učinak 11
2.2.3.2 Maseni učinak 12
2.2.3.3 Produktivnost ljudskog rada 12
2.2.4 Sortna tehnologija u funkciji povećanja prinosa 13
2.3 Vlaga soje 13
2.4 Skladištenje 14
2.5 Transport soje 16
ZAKLJUČAK 18
LITERATURA 19