Maturski. seminarski i diplomski radovi iz ekonomije: menadzment, marketing, finansija, elektronskog poslovanja, internet tehnologija, biznis planovi, makroekonomija, mikroekonomija, preduzetnistvo, upravljanje ljudskim resursima.

O nevladinim organizacijama postoje brojne predrasude i stereotpi. Jedni ih krive, prozivaju i prikazuju kao neprijatelje i izdajnike, strane plaćenike i špijune, a drugi ih hvale i uzdižu na pijedestal najviših demokratskih vrednosti. Uostalom to je naša uobičajena priča u kojoj niko nema potrebu da bilo šta dokazuje ili argumentuje. Pojam i fenomen nevladinih organizacija u Srbiji je još i danas kontraverzan, kao što je bio i na početku devedesetih godina, kada je počeo polako da prodire u našu javnost.
Nastankom društvenog i političkog pluralizma u zemlji, počinju da se osnivaju razne nove organizacije građana (poznatije kao udruženja građana), a sa njima počinje i upotreba pojma nevladine organizacije. On se pre toga vrlo malo koristio, i to prvenstveno kao izraz za međunarodne nevladine organizacije, a njegova značajnija upotreba u Evropi je počela u realsocijalističkim zemljama u kojima su različite građanske organizacije i grupe, želele da na još jedan, poseban način istaknu svoju autonomiju i nezavisnost od države.

Termin je tako stigao i kod nas i polako ulazio u javnost, a najviše u javnost civilnog društva gde se vrlo brzo odomaćio.Međutim za ostatak javnosti on je ostao nepoznat i kontraverzan .

Istorijski posmatrano, prvi začeci ideja mogućnosti organizovanja ljudi na način koji je različit od tradicionalnog organizovanja države ili crkve, nastaju u periodu pokreta reformacije u Nemačkoj u 16. veku, da bi kasnije, preko ideja Rusoa, Kanta , Sen Simona i drugih, ove ideje dobile i svoju naučno-teorijsku podlogu. Tokom 19. veka, u okviru verskih pokreta, posebno procvatom protestantskog misionarstva, kako i u okviru ženskih pokreta stvaraju se prve preteče modernih nevladinih organizacija.

Delovanje I utemeljenje nevladinih organizacija teoreticari najcešće povezuju sa konceptom civilnog drustva. Tako je u zemljama Istočne Evrope ovaj koncept doživljavan kao opozicioni pokret komunizmu, u zapadnim razvijenim zemljama ovom konceptu se prilazi sa aspekta trećeg, neprofitnog sektora, a za politicke teoretičare on označava treći put u ekonomskoj I političkoj organizaciji društva nasuprot socijalizmu I kapitalizmu.

Pojam civilnog društva u savremenoj teoriji ima dva glavna tumačenja. Jedno je ono koje ga određuje kroz ekonomsku aktivnost (poprište reprodukcije materijalnog života), a drugo je ono koje ga određuje kroz politički značaj (briga za opšte dobro), u kom se suština civilnog društva vezuje za pluralitet udruživanja. U tom domenu civilno društvo je nemilitarističko, laičko I civilizovano društvo, koje se uzdiglo do odredjenog civilizacijskog nivoa slobodnih ljudi I koje se zasniva na poštovanju osnovnih ljudskih prava I gradjanskih sloboda, toleranciji, demokratskoj javnosti, vladavini prava, te ekonomskom, socijalnom I političkom pluralizmu. U ovom značenju civilno društvo je društvo gradjana, koji su medjusobno povezani u razna udruženja I mreže udruženja.

Takva udruženja, oblikujući sve dinamičnije civilno društvo, procvetale su u skoro svim oblastima-zdravstvu, ranom dečijem obrazovanju, brizi za starije ljude, zaštiti životne sredine, ljudskim pravima, u domenu pomoći fizički I mentalno ugroženim ljudima, kao I mnogim drugim oblastima.

Malo je pojava koje su toliko značajno uticale na oživljavanje demokratije I funkcionisanje tržišnog sistema u Centralnoj I Istocnoj Evropi kao što je pojava širokog spektra privatnih, neprofitnih I nevladinih organizacija tokom osamdesetih I ranih devedesetih godina.