Maturski. seminarski i diplomski radovi iz ekonomije: menadzment, marketing, finansija, elektronskog poslovanja, internet tehnologija, biznis planovi, makroekonomija, mikroekonomija, preduzetnistvo, upravljanje ljudskim resursima.

Osnovni cilj prirodnih i društvenih nauka je da otkriju zakone koji vladaju u oblastima koje istražuju.
Zakonima se nazivaju unutrašnje skrivene veze i zavisnosti i međusobne uslovljenosti pojava u prirodi i društvu.
Oni predstavljaju suštinu najbitnijih odnosa između različitih prirodnih i društvenih veličina koje se izdvajaju kao pravilnost u ogromnom broju ponavljanja određenih pojava.
Do spoznaje tih pravilnosti nije moguće doći samo iskustvenim putem, već je neophodno stalno naučno posmatranje i istraživanje tih pojava da bi se one u potpunosti shvatile.
U tom smislu zakoni predstavljaju odnose između pojava koje imaju dugoročan karakteri koji su prikriveni velikim brojem slučajnih i nepravilnih događaja, koji karakterišu i prirodne i drštvene zakone.

LJudi su najbitniji akteri društvenih procesa koje istražuju društvene nauke, uvijek pokreću odrešene potrebe i ciljeve.

Prirodnim i društvenim zakonima zajedničke su dvije karakteristike:
-Prvo: i jedni i drugi postoje i djeluju nezavisno od volje ljudi. Čovjek njihovo djelovanje i egzistenciju nije u stanju da eliminiše ili kontroliše svojom voljom. Svaki pokušaj ukidanja ili zanemarivanja bilo prirodnih, bilo društvenih zakona sukobio bi se sa realnošću njihovog postojanja i došlo bi do velikih posledica.
-Drugo: oba zakona djeluju stihijski, odnosno njihovo djelovanjeje spontano i bez pravilnosti.

Sa stanovišta perioda na koji se odnose razlikujemo:
-Univerzalne zakone koji važe u svim vremenskim periodima i ne mijenjaju se sa protokom vremena,
-Specifične zakone, koji važe u samo pojedinim periodima u razvoju ljudske zajednice.

Pored toga razlikujemo zakone koji djeluju na dugi, srednji i kratki rok.

VRSTE EKONOMSKIH ZAKONA

Unutrašnji odnosi i uzročno – posljednične veze koje postoje između ekonomskih pojava i procesa nazivaju se ekonomskim zakonima.
U ekonomskoj teoriji postoje dva glavna pristupa ekonomskim zakonima:
- Prvi pristup posmatra ekonomske zakone na način da su oni po svojim karakteristikama potpuno identični prirodnim zakonima.Oni su apsolutni, odnosno važe stalno i ne mijenjaju se sa protokom vremena i imaju objektivni karakter. Oni su univerzalni jer je i ljudsko ponašanje na kome su bazirani univerzalno i nepromjenjivo. Neoklasična škola koja najiistrajnije zastupa ovaj stav, polazište za takav pristup nalazi u logici ekonomskog ponašanja ljudi. Ona smatra da je čovjek homo economiucus i da će kao takav, nastojati u svim prilikama, i u svakom sistemu i u svakom vremenu da se ponaša po principu maksimalnog zadovoljenja vlastitih potreba, odnosno maksimalne koristi.
-Druga grupa ekonomskih teorija zastupa potpuno suprotan stav. Po tom shvatanju koje su zastupali autori istorijske škole, istorijske i stvarne ekonomske prilike u svakoj zemlji se toliko razlikuju da je nemoguće konstituisanje univerzalnih zakona koji bi imali opštu važnost i djelovali u svakoj zemlji i u svakoj istorijskoj etapi njenog razvoja.
Po tom pristupu, ekonomski zakoni ne mogu biti univerzalni a ekonomska teorija može samo da otkrije one zakone koji važe za svaku zemlju posebno, odnosno za pojedine faze njenog razvoja. Zakoni u ekonomiji, po avoj grupi autora, ne mogu ni u kom smislu porediti sa prirodnim naukama.
-Treća grupa autora nalazi se između prve dvije i ističe da se univerzalnim mogu smatrati samo oni ekonomski zakoni koji su najdirektnije izvedeni iz neposrednog ponašanja ljudi. U tom pristupu ekonomski zakoni se posmatraju samo kao zakoni koji su izvedeni iz psiholoških i bioloških determinanti ljudskog ponašanja. Samo oni imaju objektivni karakter jer se ljudsko ponašanje ne mijenja, budući da se ljudi uvijek a posebno na razmjeni, ponašati na racionalan način.
U tom smislu ovaj pristup svodi sve ekonomske odnose na odnose proizvođača i potrošača.
Po svom karakteru (suštini) ekonomski zakoni mogu biti:
1.Tehničko bilansni
2.Zakoni ponašanja ljudi i
3.Zakoni isprepletenosti ljudskih aktivnosti
Prva grupa tiče se tehničko bilansnih i materijalnovrijednosnih strukturnih odnosa procesa društvene reprodukcije.
Zakoni ponašanja ljudi regulišu pojave i odnose ljudi u proizvodnji i raspodjeli koji presudno utiču na formiranje motiva za obavljanje ljudske djelatnosti.
Zakoni isprepletanosti ljudskih aktivnosti u odeđenim društvenim uslovima čine nemoćnim ljude da ostvare svoje zadatke i ciljeve svoje djelatnosti koje pred sebe postavljaju.
Po kriterijumu opštosti, ekonomski zakoni se dijele na:
1.Univerzalne zakone
2.Opšte zakone
3.Posebne zakone
4.Pojedinačne zakone

UNIVERZALNI EKONOMSKI ZAKONI

Univerzalni zakoni regulišu procese društvene reprodukcije u svim društveno ekonomskim formacijama.

Najpoznatiji univerzalni zakoni su:
1.Zakon srazmjernog rasporeda društvenog fonda rada na različite djelatnosti.
2.Zakon razvoja proizvodnih snaga
3.Zakon porasta produktivnosti rada

Univerzalni zakon oskudice koji kaže da su resursi kojim ljudsko društvo raspolaže za proizvodnju nedovoljnih za zadovoljenje svih potreba stanovništva. Zbog toga je potrebno racionalna upotreba raspoloživih resursa, a upravo zbog najbolje alternativne upotrebe resursa jeste jedan od glavnih zadataka koji stoje pred ekonomskom naukom.
Usko povezan sa zakonom oskudice je zakon srazmjerne raspodjele ukupnog društvenog fonda resursa. Svako društvo raspolaže datom količinom kapitala, zemlje ili rada koje može uložiti u proizvodnju. Količina resursa koje neka društvena zajednica može uložiti u proces proizvodnje predstavlja ukupni društveni fond resursa. S obzirom da su potrebe ljudi veće od obima proizvodnje, neophodno je izvršiti određenu raspodjelu resursa na proizvodnju različitih dobara.