+- Gotovi Seminarski Diplomski Maturalni Master ili Magistarski (https://www.maturskiradovi.net/forum)
+-- Forum: Obrazovanje (/Forum-obrazovanje)
+--- Forum: Društvene nauke (/Forum-dru%C5%A1tvene-nauke)
+--- Tema: Hegelovo poimanje povijesnog razvoja (/Thread-hegelovo-poimanje-povijesnog-razvoja)
Hegelovo poimanje povijesnog razvoja - Autor1 - 12-04-2010 11:07 PM
UVOD
Nije pretjerano reći da je cjelokupna historija zapadnoevropske filozofije kod ovog filozofa našla svoj najadekvatniji izraz.
Hegel je konstruirao jedan filozofski sistem kojem nema ravna u historiji filozofije.
Hegel mi se učinio jako interesantnim jer zaista,nema pitanja u filozofiji koje se ne može povezati s njim, odnosno nema istog a kojim se on nije bavio.
To je, između ostalog, jedan od glavnih razloga zasto je on tema mog seminarskog rada.
Hegel je , itekako , poznavao činjenice naučnih otkrića kao i one historijskog dešavanja, pa je to njegovo enciklopedisko znanje i poznavanje činjenica upravo karakteristična baza njegovog filozofskog opusa.
Suvereno se kreće po raznim oblastima ljudskog stvaralaštva: pravo, moral, umjetnost, religija, filozofija....
Kada bih obradila cjelokupnu Hegelovu filozofiju, moj seminarski rad bi bio previše opširan.
Zbog toga sam se ja odlučila samo na jedan dio njegove preokupacije, koja se odnosi na Hegelovo razumijevanje historije ,odnosno njenog zbivanja.
A zašto historije ?
Zato što upravo u historiji, koja predstavlja temelje evropske kulture, Hegel se bio toliko zanio da je s njom i živio.
On je uvidio da je smisao historijskog razvoja u postepenom oslobađanju ljudi, počevši od slobode jednog čovjeka do slobode svih ljudi.
Također ono što je jako bitno u Hegelovom poimanju historijskog zbivanja je da on vidi smisao njenog razvoja u razvoju duha.
Značaj mog istraživanja jeste u tome da je historija postala jedna od osnovnih karakteristika njegovog filozofiranja,što ću i razložiti u daljnjem radu.
HISTORIJSKI OSVRT
Klasičnim njemačkim idealizmom nazivamo filozofski pravac čiji su nosioci Kant, Fichte, Schelling i Hegel. On predstavlja kritičku sintezu sveg dosadašnjeg nastojanja filozofije novog vijeka, vrhunac građanske kulture uopće i ishodište sveg daljnjeg filozofskog razvoja do naših dana.
Misli klasičnog njemačkog idealizma su indirektno povezane sa životom preko zadataka, koje je filozofiji postavila nova životna praksa građanskog društva, ali koja je u svojoj problematici uvjetovana istraživanjima i rezultatima tada aktuelne kulturno-filozofske problematike.
Filozofija je tada postigla najintezivniji razvoj u cjelokupnoj svojoj historiji u vremenski relativno kratkom razdoblju, jer je od Kantove „Kritike čistog uma“ 1781.godine, do Hegelove smrti 1831.godine proteklo samo pedeset godina, pa bi se to doba moglo usporediti jedino s razdobljem najvećeg procvata grčke filozofije u Sokrata, Platona i Aristotela.
To je i jedinstven događaj u historiji da jedna nacija doživljava vrhunac svog unutrašnjeg razvoja u isto vrijeme kada njena vanjska historija pada najniže.
Politički događaji u Francuskoj, njena velika i potresna revolucija uzbudila je osjećaje svih,a naročito tadašnje omladine. Ta mlada generacija je jasno vidjela da društveni uređaji nisu vječni, nego da ih političke akcije mogu ,ako su snažne, oboriti veoma lako. Parola da treba čovječanstvo borbom osloboditi od reakcionarne vladalačke tiranije zaokupila je mlade duhove,a s tim je rođena nada da će se tako ostvariti jedno novo, sretnije doba čovječanstva, i oduševljavala je sve napredne mislioce. Kant je dobro poznavao ideje Francuske revolucije, a Schelling i Hegel su pripadali tajnim revolucionarnim organizacijama koje su smatrale da treba raskinuti tradicionalne forme i krenuti novim putevima političkog i ekonomskog života. Doista, procvat njemačke filozofije i umjetnosti, a bio je to vrhunac tadašnje
svjetske kulture, imao je kao svoj neposredan društveno-historijski okvir politički rascjepkane Njemačke, koja nakon izgubljenog tridesetogodišnjeg rata (1648) zadugo bitno zaostaje za vodećim zemljama zapadne Evrope.
Istaknuti filozofi i pjesnici tog vremena zasadili su, stoga, „drvo slobode“.
Time su i izvanjski pokazali svoj pristanak uz ideje Francuske revolucije.
Upravo u ovoj simbiozi pjesnika i filozofa ležala je pobjedonosna snaga.
Ovom zajednicom najvišeg kulturnog rada, u kojoj su se filozofija i pjesništvo međusobno poticale na najsjajnija ostvarenja, njemački je narod ponovo postao nacijom. Dakle, kao što su Francuzi doživjeli političku revoluciju, tako su i Nijemci doživjeli revoluciju u mišljenju.