Istorija ratne hirurgije može se pratiti dokle doseže opšta istorija. Međutim, pojedini autori 8 smatraju da istorija prave ratne hirurgije traje samo oko 200 godina. Osnovni kriterijum za ovakav stav je složenost organizacije zbrinjavanja povređenih (hirurško zbrinjavanje, evakuacija, dalje lečenje) i brojnost povređenih (sazreli su društvenoekonomski uslovi za formiranje velikih armija, oružje je dovoljno usavršeno za nanošenje masovnih gubitaka i počeli su veliki ratovi). činjenica je da je organizacija zbrinjavanja povređenih, kao bitan element ratne hirurgije, bila potpuno zapostavljena više od 1 000 godina, a da puni značaj dobija tek početkom XIX veka. Međutim, prihvatanjem ovog stava, zaboravljaju se sva značajna ranija medicinska, hirurška i ratno-hirurška saznanja koja su osnov brzog razvoja hirurgije i ratne hirurgije u XIX veku i kasnije. S druge strane, početak primene vatrenog oružja u XIV veku, sigurno je označio prekretnicu kako u ratovanju, tako i ratnoj hirurgiji .

Za početak, vođenje i kraj svakog rata bitna su dva faktora: politički i vojni. Opšti napredak nauke i vlastita istraživalja omogućili su vojnom faktoru takav napredak da može uništiti bilo koju tačku na planeti, a celu planetu više puta.

UVOD 1
1.1 Povrede krvnih sudova, amputacije i povrede grudnog koša 2
1.2 Opekotine 4
1.3 Traumatske povrede kičmene moždine 5
ZAKLJUČAK 7
LITERATURA 8