Usled teških poraza na istočnom frontu — glavnom ratištu drugog svetskog rata — i u severnoj Africi, krajem 1942. vojni i politički položaj fašističke Nemačke i Italije bio je jako uzdrman. Posle prvih uspeha u julskoj ofanzivi, Nemci su zaustavljeni pred Staljingradom i na Kavkazu, a zatim je Sovjetska armija prešla u protivofanzivu i već krajem novembra pred Staljingradom opkolila nemačku 6. armiju koja je, posle dvomesečnih borbi, početkom 1943. bila potpuno razbijena i uništena. To je značilo odsudnu prekretnicu drugog svetskog rata u korist antihitlerovske koalicije.

Posle poraza osovinskih snaga kod El Alamejna krajem oktobra 1942. i koncentrične ofanzive saveznika sa istoka i zapada ka Tunisu, rat u Africi je završen u maju 1943. uništenjem nemačkih i italijanskih trupa. Dok je saveznička avijacija u to vreme znatno pojačala bombardovanje nemačke teritorije i industrije, engleska flota je potpuno zagospodarila Sredozemljem, a američke snage na Dalekom istoku, posle pobede kod Midveja, konsolidovale su se i stabilizovale svoju odbranu. Tako su fašističke armije u jesen i zimu 1942/43. na evropskom, afričkom i azijskom ratištu doživele sudbonosne poraze i morale su prepustiti strategijsku inicijativu antihitlerovskoj koaliciji.

1 UVOD 3
2 Pozadina bitke 4
3 Konjic i Gornji Vakuf 8
4 Tok bitke na Neretvi 11
5 Alternativna tumačenja i revizija bitke na Neretvi 13
6 ZAKLJUČAK 16
LITERATURA 18