Pod „konstitucionalizacijom“ revolucije podrazumeva se oživotvorenje njenih ciljeva-vrednosti u trajne i delatne pravne i političke ustanove. U većini revolucija u novom veku, vodeće snage su obećavale ustav, šira i veća prava, demokratiju, prosperitet društva. Samo neke su to delimično uspele, a druge nisu. Pri tom, pojedini autori upućuju na zaključak da se radikalne ideje ne mogu suviše konstitucionalizovati i da su kontraproduktivne i za same ciljeve koje su deklarisale.

Uopšteno, pod ustavom u formalnom smislu podrazumeva se formalni opšti pravni akt najjače pravne snage. Sa druge strane u materijalnom ili širem smislu pod pojmom ustav podrazumevamo skup normi kojima se uređuju osnovi društvene organizacije u jednoj političkoj zajednici, način vršenja državne vlasti u njoj, kao i granice državne vlasti. Konstitucija ima više značenja. Prvo, ustav kao temeljni (neprikosnoveni) zakon koji se u svakodnevnoj jezičkoj upotrebi, više ili manje neupitno, razume kao već oduvek postojeće apstraktno opšte, kao ustavna (konstituisana) moć, iako su ustavi u tom smislu nastali tek krajem 18. veka. Iz pitanja o načinu i metodu utemeljivanja tih ustava nastaje drugi pojam konstitucije, kao čin konstituisanja neke ustavotvorne skupštine koji stoji pre svakog ustava u prvom smislu.

1 UVOD 3
2 Revolucija i konstitutivna funkcija ustava 5
3 Američki i francuski ustavi kao tekovina revolucije 8
4 ZAKLJUČAK 12
LITERATURA 14