Gotovo kod svih starih naroda nalazimo predstave o izgledu i postanku sveta. U početku bile su uglavnom temeljene na različitim mitološkim verovanjima. Iako su, prvenstveno zbog praktičnih potreba, pažljivo praćena kretanja nebeskih tijela, pokušaji njihovog objašnjavanja bili su uglavnom neanalitički, ponajviše zbog nepoznavanja geometrije. Astronomija kao egzaktna nauka, počela se razvijati u staroj Grčkoj. Sakupivši astronomska znanja svoga vremena, Aristotel je stvorio kosmološku teoriju koja će dominirati sledećih 18 vekova.

Tokom Srednjeg veka nije bilo revolucionarnih otkrića u astronomiji. U tom razdoblju značajnu ulogu za razvitak nauke odigrali su Arapi, koji su na neki način spojili znanja Dalekog istoka i stare Grčke. Preveli su mnoga značajna dela antičkih filozofa, među kojima i Ptolemejev Zbornik (od tada je poznat po arapskom naslovu Almagest). Veliki je doprinos arapskih astronoma posmatračkoj astronomiji. Precizno su pratili kretanja nebeskih tela i određivali njihove položaje na nebu, što je uticalo i na razvitak posmatračke astronomije u Evropi. Od početka 17. veka astronomija doživljava veliki napredak. Galileo Galilej dolazi do otkrića niza novih astronomskih pojava. Otkriva da planeta Venera pokazuje faze slične Mesečevim, opaža brda na Mesecu i određuje njihovu približnu visinu, pronalazi Sunčevu rotaciju praćenjem pomaka pega i otkriva četiri Jupiterova satelita. Njegova otkrića bila su u suprotnosti s Aristotelovim sistemom sveta. Stoga je Galileo nastojao uvesti Kopernikov heliocentrični sistem Italiji i čitavom katoličkom svetu.

UVOD 3
1 Pomračenja 4
1.1 Pomračenja nebeskih tela 4
2 Pomračenje Sunca 6
2.1 Istorijat 6
2.1 Pomračenje Sunca - opšta razmatranja 8
2.3 Tok pomračenja 8
2.4 Klasifikacija pomračenja Sunca 10
2.5 Posmatranje pomračenja Sunca 12
3 Pomračenje Meseca 13
3.1 Istorijat 13
3.2 Pomračenje Meseca - opšta razmatranja 13
3.3 Tok pomračenja 15
3.4 Vrste pomračenja Meseca 17
ZAKLJUČAK 19
LITERATURA 20