Kraj 20. stoljeća u ekonomskoj teoriji karakterističan je po novim pristupima razvoju, koji poimaju razvoj holistički karaker, sa svim aspektima (strukturalni, socijalni, humani, fizički itd) i akterima razvoja, i u prvi plan stavljaju čovjeka, sa njegovim sposobnostima, napredak u blagostanju stanovništva, održavanju ravnoteže u prirodnoj sredini, kao i proces modernizacije institucija te društveno političkih odnosa. Naime, evidentno je da se od sedamdesetih čovječanstvo suočava sa posljedicama neograničenog rasta.

Osim toga, niz ekonomskih, socijalnih, društvenih i etičkih problema savremenog svijeta dovelo je ozbiljno u pitanje teoriju o neograničenom rastu. Opsjednutost rastom ostavljala je po strani brojna pitanja i probleme kao što su: šta je sa neobnovljivim resursima, eksternalijama koje se ne mogu tržišno vrednovati, posljedice eksternalija štetnih po okolinu (zagađenje zraka, vode, probijanje ozonskog omotača) itd., kao i suštinsko pitanje da li rast znači i ljudsko blagostanje.

1 UVOD 3
2 Indikatori održivog razvoja 5
3 Primjena indikatora održivog razvoja na BiH 9
4 ZAKLJUČAK 13
LITERATURA 15