Zaštita životne sredine podrazumjeva skup različitih postupaka i mjera koji sprečavaju ugrožavanje životne sredine s ciljem o čuvanja biološke ravnoteže. Ekološka odbrana je multidisciplinarna i treba da predstavlja trajnu obavezu svih članova društva. Njena multidisciplinarnost proističe iz činjenice što zdravlje, životna sredina i socijalni uslovi predstavljaju kompleks oblasti i problema koji su u stalnoj interakciji. Stoga svaki poremećaj stanja životne sredine dovodi do ekoloških poremećaja i poremećaja socijalnih odnosa, koji su međusobno povjezani i uslovljeni.

Upotreba moderne tehnologije dovodi do opšteg progresa društva, ali ta tehnologija mora biti praćena odgovarajućim mjerama prevencije, tj. otklanjanja potencijalno štetnih posljedica. Ciljevi zaštite životne sredine su zaštita očuvanja zdravlja i života ljudi, kvaliteta ekosistema, zaštita biljnih i životinjskih vrsta i kulturnih dobara čiji je tvorac čovjek, o čuvanje ravnoteže i ekološke stabilnosti prirode, racionalno i adekvatno korišćenje prirodnih resursa itd. Treća generacija ljudskih prava posebno se odnosi na:
- ekologiju,
- zdravstvo i
- kulturu.
Međutim, pod zaštitom životne sredine se ne podrazumjeva samo zaštita života i zdravlja ljudi veći očuvanje biljne vegetacije i životinjskog svijeta. Politika zaštite životne sredine ne ograničava se samo na kontrolu zagađivanja na lokalnom nivou, većima i opšti globalni karakter, koji je, po pravilu, veoma teško kontrolisati. Globalna ekološka ravnoteža svakim danom postaje sve aktuelnija, što nameće potrebu primjene odgovarajućih instrumenata koji deluju u okvirima tržišta.

UVOD 3
1 Procjena uticaja objekata na životnu sredinu 4
1.1 Pojam procjene uticaja objekata na životnu sredinu 4
1.2 Proces procjene uticaja objekata na životnu sredinu 6
ZAKLJUČAK 14
LITERATURA 15