Pre mnogo godina čovek se upoznao sa zvučnim fenomenom odjeka (ehoa). Mnogi autori navode da još život u pećini čoveka naučio korisnosti osluškivanja povrata odaslanog zvučnog talasa.1881. godine braća Kiri su otkrili da piezoelektrični kristali, u naizmeničnom električnom polju menjaju oblik i pri tome proizvode mehaničke talase visokih frekvencija koje ne možečuti ljudsko uho (iznad 20.000 Hz) i to su nazvali obrnuti piezo-električni efekat, a te visokofrekventne talase su nazvali ultrazvučnim talasima. Nakon otkrića ultrazvučnih talasa počinje i njihova primena u vojnom pomorstvu za otkrivanje podmornica, brodova pa i santi leda na velikim udaljenostima.

Francuski fizičar Pol Langevin 1915.godine je razvio prvi ultrazvučni aparat koji je radio na principu eho-zvuka i nazvao ga „hidrofon”. Proučavajući ultrazvuk, uoučio je njegove terapijske mogućnosti, i to pre ideje o upotrebi ultrazvuka u okviru medicinske dijagnostike. Primetio je da ultrazvuk može zagrevati tkivo pa čak i do bola. Razvoj prvog digitalnog računara (ENIAC) i ubrzan razvoj elektronike, 1945. godine,znatno će uticati na razvoj SONAR-a i ostalih ultrazvučnih aparata. Gordon, Tarner, Maneordi Leksel prvi su primenili ultrazvučne talase u dijagnostici moždanih lezija. Desetak godina pre njih sličnu ideju o upotrebi ultrazvuka u medicini je imao i Japanac Tanaka, koji je ultrazvukom nastojao da locira jata riba u moru.

Uvod 3
1 Karakteristike ultrazvuka 4
1.1 Fizičke veličine značajne za ultrazvuk 4
2 Ultrazvučna terapija 5
2.1 Biofizički osnovi ultrazvučne terapije 7
Zaključak 9
Literatura 10