Istovremeno sa naporima da se za ustanak u Beogradskom pašaluku pridobije ruska carevina kao garant za buduće povoljnije odnose između Srba i Turaka, vršeni su i pokušaji direktnog sporazumevanja s Portom. Ustaničke starešine su smatrale da će Porta uvideti posledice dahijske uzurpacije u Beogradskom pašaluku i da će prihvatiti opravdanost srpskog pokreta i ukloniti uzroke njegovog izbijanja i vratiti fermane iz 1793-96.godine. Zato ustanici nisu dirali sultanova prava. Porta je u junu 1804. naredila bosanskom veziru Bećir-paši da dođe u Beogradski pašaluk i da izvidi srpsko-turski spor, davši mu odobrenje da može zbaciti dahije i da zavede redovnu tursku upravu, obećavajući Srbima zakonit poredak.

Dahije su uvidele značaj dolaska Bećir-paše, zato su se prema njemu odnosile sa puno nepoverenja. Srbi su u njemu vedeli sultanova izaslanika i ukazivali su mu dužnu pažnju. Bećir-paša je 30.juna 1804. vodio razgovore sa Karađorđem i drugim starešinama, ali razgovori su završeni usled odbijanja dahija da napuste Beograd. Tako se buna na dahije krajem 1804.godine sve više pretvarala u ustanak srpskog naroda protiv turske uprave uopšte: ustanici su odbili da raspuste vojsku, nisu dozvolili povratak organima beogradskog paše u njihova mesta, odbili su da ukinu svoje organe uprave i da isplaćuju redovne poreze carstvu i spahijski desetak spahijama.

UVOD 1
1.1 Prvi i Drugi srpski ustanak i borba za oslobođenje i stvaranje novovekovne države 2
1.2 Pravni sistem u vreme ustanaka 3
1.3 Vladavina ustavobranitelja 7
ZAKLJUČAK 9
LITERATURA 11