Protestantska reformacija je pokret, tj. pokušaj da se reformiše katolička crkva. Pokrenuo ga je Martin Luter 1517. godine, a završen je Vestfalskim mirom 1648. godine. Danas postoji mnogo protestantskih crkava, od kojih ćemo ovde pomenuti samo najveće: luterane, kalviniste, anglikance, baptiste, metodiste, prezbiterijance. Reformacija je prouzrokovala strašne ratove, dovela do ogromnih promena i podela, pre svega u Evropi, i nemoguće ju je razumeti bez detaljnijeg objašnjenja društvenih okolnosti u periodu od 14. do 16. veka.

Otkriće sveta i čoveka i razvoj individue predstavljali su dve glavne teme renesanse u periodu od 14. do 16. veka: „Čovek je postao duhovna individua i sebe je prepoznao kao takvog“. Ali za renesansne mislioce ideal ili oličenje univerzalnog čoveka je i dalje bio Hristos, a hrišćanstvo jedina univerzalna religija. Štaviše, „renesansa, koja ustanovljava novi pojam ljudskosti, umetnosti i književnog i naučnog života, ne nastaje iz suprotnosti prema hrišćanskoj religiji, već iz pune vitalnosti religijske obnove“. Moglo bi se u tom smislu reći da je renesansa predstavljala period u kome srednjovekovnu ideju hrišćanstva nije zamenio nikakav sekularni, tj. svetovni, humanizam, već obnova i razvoj duhovnosti u pravcu jednog religijskog humanizma.

UVOD – Protestantizam i reformacija 3
1 Pojava i širenje luteranstva po Leonaru 4
2 Analiza teoloških osnova reformacije i mehanizama širenja luteranstva 8
ZAKLJUČAK – Protestantizam i druge crkve 12
LITERATURA 14