Kako jedan od najvećih naučnika, koji se bavio britanskim, francuskim i američkim doživljajima Orijenta, u prvom redu Arapa i islama (Bliskog istoka), Edvard Said kaže: „Orijentalizam je generički termin koji upotrebljavam da bih opisao pristup zapada orijentu, orijentalizam je disciplina preko koje je orijentu pristupano i pristupa se sistematički, kao predmetu nauauke, otkrića i prakse.“ Said se posebno usredsređuje na britanske i francuske imperijalističke težnje i ciljeve.

Jedan od najznačajnijih teoretičara koij je dao impuls savremenim postkolonijalnim studijama je Edvard Said i njegova knjiga Orijentalizam, koja je izvršila ogroman uticaj i otvorila mnoge rasprave u okviru postkolonijalne teorije i šire. Osnovna Saidova pretpostavka zasniva se na Fukoovom tumačenju produktivne prirode znanja/moći koja obezbeđuje diskurzivnu konstrukciju saznanja i njegovo povezivanje sa hijerarhijama moći. Na osnovu analize načina na koji se o Orijentu govori i piše u delima istoriografije, književnosti, nauke, socijalne teorije – rečju u kulturi – Said nalazi dokaz o „proizvedenom“ znanju koje je bilo snažna podrška imperijalnog osvajanja koje je Zapad vekovima preduzimao. Said naglasak stavlja na društveno konstitutivnu ulogu orijentalističkog ili evrocentričnog diskursa, što, drugim rečima, znači da je taj diskurs, bukvalno, stvorio jedan svet koji, tako stvoren, prestaje da bude izmišljen i postaje stvaran. Zato diskursi koje on analizira prikazuju Orijent kao „nešto što prosto postoji“, kao „inertnu prirodnu činjenicu“.

UVOD 3
1 Orijentalizam 4
2 Balkanizam i orijentalizam 7
2.1 Orijentalizam u srpskoj umetnosti – slučaj Paje Jovanovića 7
ZAKLJUČAK 10
LITERATURA 12