Debate o energetskim problemima već sedamdesetih godina prošlog veka izašle su iz uske sfere prirodnih nauka. Sociologija, političke nauke i sve više društvenih nauka bave se izučavanjem problema energetske politike, stabilnosti i bezbednosti. Energija se sve više posmatra ne kao vrednost sama po sebi koja obezbeđuje egzistenciju živog sveta i ne samo kao upotrebna vrednost koja svoju cenu iskazuje kroz „korišćenje, eksploataciju, iskorišćavanje prirodnih resursa“, odnosno kao sredstvo za zadovoljavanje fizičkih i drugih potreba ljudi, održavanje proizvodnje, stvaranje profita, investiranje. Politika posmatra energetska pitanja kao sredstvo koje služi za uspostavljanje i osiguravanje stabilnosti socijalnog sistema, odnosno za uspostavljanje „socijalnog mira i stabilnosti“, bez obzira na to što taj socijalni mir destabilizuje ekološki sistem (ekosistem) i što će, u doglednoj budućnosti, neposredno i korak po korak ugrožavati socijalni mir. Između ekološkog, prirodno-naučnog i klasičnog političkog poimanja energetike politička ekologija uspostavlja naučnu i metodološku vezu politike, životne sredine i ekonomije, odnosno politička ekologija je politikološka disciplina koja uspostavlja vezu između distribucije (političke) moći i ideološke analize socioekoloških odnosa.

Cilj političke ekologije jeste pokušaj da se da odgovor na pitanja društvenih nauka o odnosima ljudskog društva, kao biokulturnog i političkog kompleksa i humanizovane prirode. U tom smislu, politička ekologija predstavlja pojam „kišobran“ koji u sebe uključuje različita shvatanja pojmova politika i ekologija, odnosno životna sredina. Imamo tri tipa shvatanja: razumevanje politike korišćenjem metoda i termina ekologije (kao što se životinje i biljke mogu razumevati samo u okviru svojih vrsta, tako se države i društva mogu razumeti samo u okviru većih sistema); kao izučavanje političke borbe za kontrolu prirodnih resursa (odnosno, kao vrstu političke borbe čiji je krajnji rezultat determinisan različitim pristupom prirodnim resursima), i istraživanje biotičke različitosti i eksploatacije prirodnih resursa.

UVOD 3
1 Obnovljivi izvori energije 5
1.1 Neophodnost alternativnih izvora energije 5
1.1.1 Biogoriva i nuklearna energija kao alternativna rešenja 7
1.2 Biodizel 12
1.3 Biogas 14
1.4 Proces proizvodnje biogasa 15
2 Biomase i problem biomasa u Srbiji 17
2.1 Osobine biomase 18
2.1.1 Mesto novih obnovljivih izvora energije u energetici naše zemlje 22
2.2 Korišćenje biomase kao alternativnog izvora energije u Srbiji 26
2.3 Biomasa - alternativni izvor energije u poljoprivredi 32
2.4 Primena obnovljivih izvora energije u poljoprivredi Srbije 35
2.5 Biomasa - obnovljivi izvor energije za sušenje voća 40
2.6 Savremene tehnologije iskorišćavanja šumske biomase za energiju 42
2.6.1 Sirovinski potencijal drveta za energiju u šumama Srbije 45
2.6.2 Plantaže brzorastućih vrsta kao važan izvor energije za Srbiju 46
3 Primer korišćena biomase u sistemima daljinskog grejanja 48
3.1 Dostignuća u korišćenju biomase u Skandinaviji 48
3.2 Kotlovi za sagorevanje biomase 51
ZAKLJUČAK 53
LITERATURA 56