Pravo na život označava se kao vrhovno ljudsko pravo ili kao najosnovnije od svih ljudskih prava. Takav karakter ovog prava potvrđuje i činjenica da u okviru osnovnih ljudskih prava i sloboda, garantovanih međunarodnim dokumentima (Univerzalna deklaracija o pravima čovjeka, Evropska konvencija o ljudskim pravima, Konvencija o kažnjavanju i sprečavanju zločina genocida, Ženevske konvencije o zaštiti žrtava rata iz 1949. godine sa dopunskim protokolima iz 1965. godine, Američka konvencija o ljudskim pravima, Afrička povelja o pravima čoveka i naroda) pravo na život spada u grupu apsolutno zaštićenih prava, tj. onih prava koje države ne mogu ni pod kojim uslovima ukinuti, niti ograničiti bez obzira na vrstu vanrednih okolnosti u kojima se neka država može zateći, npr. ratno stanje ili stanje opšte opasnosti koje ugrožava opstanak cijele nacije.

Krivičnopravna zaštita prava na život i telesni integritet predstavlja najznačajniji segment krivičnopravne zaštite u svim savremenim krivičnim zakonodavstvima. To je sasvim razumljivo ako se ima u vidu da pravo na život i telesni integritet predstavlja fundamentalno i primarno ljudsko pravo na kojem se temelje i iz kojeg se izvode sva ostala čovekova prava. S obzirom na to, moglo bi se reći da je krivičnopravna zaštita ovog prava osnov zaštite svih drugih ljudskih prava, te je potpuno deplasirano svako raspravljanje o bilo kojem drugom pravu čoveka ako pravni poredak ovom pravu ne obezbeđuje adekvatnu zaštitu. U ostvarivanju krivičnopravne zaštite prava na život i telesni integritet savremena zakonodavstva uspostavljaju takav sistem koji, bez obzira na razlike koje u tom pogledu postoje između pojedinih zakonodavstava, u gotovo svim zemljama izražava iste osnovne tendencije i u osnovi ispoljava slične karakteristike.

UVOD 3
1 Ubistvo u pravnim izvorima starog i srednjeg veka 4
2 Ubistvo kao fenomen 8
3 Ubistvo u krivičnom pravu Srbije 10
3.1 Učinilac krivičnog dela ubistva 12
3.2 Vrste ubistva 13
ZAKLJUČAK 16
LITERATURA 17