Radni odnos se smatra jednim od najznačajnijih pitanja radnog prava. U pitanju je odnos koji se uspostavlja između ljudi u procesu rada. U isto vreme, to je i pravni odnos, s obzirom na to da je uređen pravnim normama. Radni odnos pretpostavlja uspostavljanje i, primenu čitavog niza individualnih i kolektivnih prava, obaveza i odgovornosti. Ta prava, te obaveze i te odgovornosti vezuju se i za jednu i za drugu stranu radnog odnosa. Iz tih razloga, radni odnos, kao nesumnjivo društveni odnos, prvenstveno se posmatra kao radno-pravni odnos.

Za razliku od drugih društvenih odnosa, odnosno pravnih odnosa, za radni odnos se vezuju određene karakteristike, tj. određeni elementi, po kojima se prepoznaje i izdvaja u zasebnu vrstu društvenih odnosa, odnosno pravnih odnosa. U pravnoj teoriji, ali i u pravnoj praksi, pravi se razlika između opšteg i posebnih režima radnog odnosa. Osim toga, veoma je važno praviti razliku i između individualnog i kolektivnog radnog odnosa, kao i razliku između subekata tih odnosa.

Radni odnos se različito shvata i definiše. Primera radi, definicije radnog odnosa u buržoaskoj i socijalističkoj teoriji radnog prava umnogome se razlikuju. Taj odnos se najčešće shvata kao dobrovoljan, pravno regulisan odnos, u kojem zaposleni preuzima obavezu da na organizovan način, odnosno kroz organizovane forme rada obavlja određene poslove, a poslodavac - da mu za to isplaćuje pripadajuću zaradu, odnosno platu, u skladu sa ostvarenim rezultatima rada.

1 UVOD 1
2 Najčešća kršenja prava zaposlenih 2
2.1 Prestanak radnog odnosa zbog ekonomskih, tehničkih ili organizacionih razloga 2
2.2 Isplata zarađenih, a neisplaćenih plata 3
3 ZAKLJUČAK 5
4 LITERATURA 6