01-09-2010, 07:18 PM
Maturski, Seminarski , Maturalni i diplomski radovi iz ekonomije: menadzment, marketing, finansija, elektronskog poslovanja, internet tehnologija, biznis planovi, makroekonomija, mikroekonomija, preduzetnistvo, upravljanje ljudskim resursima, carine i porezi.
Renesansa je kulturno-istorijski pojam koji je najpre označavao doba od 1350. do 16.veka kao period u kome je došlo do ponovnog interesovanja za klasilnu antiku i procvat umetnosti, da bi se zatim ovim pojmom označavalo kulturno stanje prelaznog doba od srednjeg veka do novog doba, naročito u Italiji.
Pojam renesansa je u uzajamnom odnosu sa pojmom humanizam. Humanizam se odnosio na naučno-duhovni sadržaj ovog razdoblja, a renesansa na celokupnu kulturu tog vremena. U XV i XVI veku likovna umetnost stiče veću samostalnost u odnosu na crkvu, jer plemićke porodice i bogati građani naručuju palate, statue i slike kojima žele da naglase sopstvenu moć i značaj. Stoga se menja i sadržaj umetničkih dela, koja više nemaju isključivo religiozni karakter.
Vajari, slikari i arhitekte se više ne smatraju zanatlijama, već istinskim umetnicima, koji su odlikuju prepoznatljivom stvaralačkom individualnošću. U istom periodu velika geografska otkrića i zamah tehnike, trgovine i privrede vraćaju ljudima veru u nauku, razum i iskustvena saznanja. S otkrivanjem perspektive, prikazivanje prostora stiče novu, veoma snažnu izražajnost. Obnavlja se zanimanje za ljudsku figuru, istražuju se u klasičnoj tradiciji antičke prošlosti modeli koji se odlikuju skladom i lepotom. Ovaj ogromni pokret nazvan je renesansa (ponovno rađanje), da bi se naglasio značaj raskida sa srednjovekovnim periodom...
Manirizam
Pojam i karakteristike manirizma
Pod pojmom manirizam podrazumevamo pravac u istoriji umetnosti koji se javlja na prelazu iz visoke renesanse u barok i koji se razvijao u evropskim zemljama.
Reč manirizam potiče od italijanskog maniera i znači stil, odnosno način i uveo ju je Đorđo Vazari u 16. veku koji je ovako obeležio kasnu umetnost u delu Mikelanđela Buonarotija koja je odudarala od klasičnih predstava o harmoniji u doba renesanse.
Manirizam počinje sa dobom reformacije, 1527. godine je plenjen Rim i narasta moć Habzburgovaca a Evropa se posredstvom objavljivanja Amerike sastaje sa različitošću i egzotičnošću, duhovna klima u Evropi je pod uticajem pozne renesanse, novoplatonizmom, hermetizmom i alhemijom.
Važno otkriće koje je uticalo na manirizam je i helenistička kompozicija skulpture Laokona iz 1506. godine.
U toku 16. veka manirizam cveta u vladarskim dvorovima u celoj Evropi, u Madridu, Rimu i Florenciji- naročito. U toku Tridesetogodišnjeg rata manirizam je zamenjen barokom. Ova granica je predmet spora u literaturi pojedinih zemalja se razlikuje i tako na primer u francuskoj se uzima da 17. vek spada u klasicizam.
Manirizam sa svim svojim karakteristikama kao pravac i smer kojim istoričari određuju dela sa sekundarnim značenjem i svojom virtuozno glatkom obrađenom površinom, nemirnim tretmanom svetlosti i senke i povezan putem hladne suzdržljivosti sa naglascima na tkanini u portretnoj umetnosti predstavljaju u Firenci Anđelo Bronzino, Jacopo Da Pontorno a u Rimu Giorgio Vasari i Parmi Parmigiano, pravac je izrazito intelektualne prirode, suprotan je koncepcijama renesanse i činjenica je da su mu pripadali i veliki slikari od velikog značaja za razvoj umetnosti - u Španiji El Greko...
Sadrzaj
UVOD 3
1 Manirizam 4
1.1 Pojam i karakteristike manirizma 4
1.2 Najznačajniji predstavnici manirizma 5
ZAKLJUČAK 15
LITERATURA 16[b]
Renesansa je kulturno-istorijski pojam koji je najpre označavao doba od 1350. do 16.veka kao period u kome je došlo do ponovnog interesovanja za klasilnu antiku i procvat umetnosti, da bi se zatim ovim pojmom označavalo kulturno stanje prelaznog doba od srednjeg veka do novog doba, naročito u Italiji.
Pojam renesansa je u uzajamnom odnosu sa pojmom humanizam. Humanizam se odnosio na naučno-duhovni sadržaj ovog razdoblja, a renesansa na celokupnu kulturu tog vremena. U XV i XVI veku likovna umetnost stiče veću samostalnost u odnosu na crkvu, jer plemićke porodice i bogati građani naručuju palate, statue i slike kojima žele da naglase sopstvenu moć i značaj. Stoga se menja i sadržaj umetničkih dela, koja više nemaju isključivo religiozni karakter.
Vajari, slikari i arhitekte se više ne smatraju zanatlijama, već istinskim umetnicima, koji su odlikuju prepoznatljivom stvaralačkom individualnošću. U istom periodu velika geografska otkrića i zamah tehnike, trgovine i privrede vraćaju ljudima veru u nauku, razum i iskustvena saznanja. S otkrivanjem perspektive, prikazivanje prostora stiče novu, veoma snažnu izražajnost. Obnavlja se zanimanje za ljudsku figuru, istražuju se u klasičnoj tradiciji antičke prošlosti modeli koji se odlikuju skladom i lepotom. Ovaj ogromni pokret nazvan je renesansa (ponovno rađanje), da bi se naglasio značaj raskida sa srednjovekovnim periodom...
Manirizam
Pojam i karakteristike manirizma
Pod pojmom manirizam podrazumevamo pravac u istoriji umetnosti koji se javlja na prelazu iz visoke renesanse u barok i koji se razvijao u evropskim zemljama.
Reč manirizam potiče od italijanskog maniera i znači stil, odnosno način i uveo ju je Đorđo Vazari u 16. veku koji je ovako obeležio kasnu umetnost u delu Mikelanđela Buonarotija koja je odudarala od klasičnih predstava o harmoniji u doba renesanse.
Manirizam počinje sa dobom reformacije, 1527. godine je plenjen Rim i narasta moć Habzburgovaca a Evropa se posredstvom objavljivanja Amerike sastaje sa različitošću i egzotičnošću, duhovna klima u Evropi je pod uticajem pozne renesanse, novoplatonizmom, hermetizmom i alhemijom.
Važno otkriće koje je uticalo na manirizam je i helenistička kompozicija skulpture Laokona iz 1506. godine.
U toku 16. veka manirizam cveta u vladarskim dvorovima u celoj Evropi, u Madridu, Rimu i Florenciji- naročito. U toku Tridesetogodišnjeg rata manirizam je zamenjen barokom. Ova granica je predmet spora u literaturi pojedinih zemalja se razlikuje i tako na primer u francuskoj se uzima da 17. vek spada u klasicizam.
Manirizam sa svim svojim karakteristikama kao pravac i smer kojim istoričari određuju dela sa sekundarnim značenjem i svojom virtuozno glatkom obrađenom površinom, nemirnim tretmanom svetlosti i senke i povezan putem hladne suzdržljivosti sa naglascima na tkanini u portretnoj umetnosti predstavljaju u Firenci Anđelo Bronzino, Jacopo Da Pontorno a u Rimu Giorgio Vasari i Parmi Parmigiano, pravac je izrazito intelektualne prirode, suprotan je koncepcijama renesanse i činjenica je da su mu pripadali i veliki slikari od velikog značaja za razvoj umetnosti - u Španiji El Greko...
Sadrzaj
UVOD 3
1 Manirizam 4
1.1 Pojam i karakteristike manirizma 4
1.2 Najznačajniji predstavnici manirizma 5
ZAKLJUČAK 15
LITERATURA 16[b]