15-06-2010, 12:18 AM
Maturski, Seminarski , Maturalni i diplomski radovi iz biologije, psihologije ,filozofije , ekologije, fizike, geografije, Istorije i hemije.
PSIHOLOGIJA LIČNOSTI
Psihologija ličnosti je, u interpretacijama brojnih autora, veoma bliska opštoj ili sistematskoj psihologiji. Mogli bismo reći da se u integralnijim delima iz ove oblasti sreću gotovo sve teme koje su predmet razmatranja u sistematskoj psihologiji, ali postoji razlika u pristupu. Dok je sistematska psihologija pretežno analitička,tj. usmerena na ispitivanje pojedinačnih funkcija, u psihologiji ličnosti postoji orijentacija na celinu unutar koje se ispoljavaju pojedini psihički procesi. U okviru razmatranja pojedinih problema, naglasak je na strukturi, dinamici i razvoju ličnosti, te na ličnosti kao celovotom sistemu (rasprave o normalnosti “ja” osećanju, identitetu, integritetu i zrelosti ličnosti), dok su shvatanja o pojedinim procesima integrisana u navedene teme, s tim što su, po pravilu, obradjene u veoma skraćenom obliku. To samo znači da je oblast psihologije ličnosti tek u fazi jasnijeg predmetnog konstituisanja. Prva dela iz psihologije ličnosti bila su, uglavnom psiho-analitički orjentisna ili eklektičke sinteze raznih teorija.
Pokušaji da se čovekova ličnost celovito objasni, da se da u granicama dosa-dašnjih dostignuća psihološke nauke, odgovor na pitanje: Šta je to ličnost, šta je pokr-eće i kako se razvija; dakle, ukratko rečeno, pokušaj sistematizovanog objašnjenja čovekove ličnosti sa odredjenih polaznih stanovišta nazivamo teorijama ličnosti. Tri najvažnije teorijske orjentacije su: geštalt psihologiji, koja u centar svog razmatranja stavlja saznajne funkcije, psihoanaliza, koja se bavi podsticajima ponašanja i bihej-viorizam, koji se bavi samim ponašanjem neinteresujući se za njegove unutrašnje uzroke. I dok je u ranoj fazi konstituisanja najvažnijih psiholoških sistema zauziman dosta isključiv stav i izražavana spremnost da se bude samo psihoanalitičar, bihejvi-orista ili geštaltista, izgleda da je pojavom Oloprotove psihologije ličnosti nastupilo vreme eklekticizma....
PSIHOLOGIJA LIČNOSTI
Psihologija ličnosti je, u interpretacijama brojnih autora, veoma bliska opštoj ili sistematskoj psihologiji. Mogli bismo reći da se u integralnijim delima iz ove oblasti sreću gotovo sve teme koje su predmet razmatranja u sistematskoj psihologiji, ali postoji razlika u pristupu. Dok je sistematska psihologija pretežno analitička,tj. usmerena na ispitivanje pojedinačnih funkcija, u psihologiji ličnosti postoji orijentacija na celinu unutar koje se ispoljavaju pojedini psihički procesi. U okviru razmatranja pojedinih problema, naglasak je na strukturi, dinamici i razvoju ličnosti, te na ličnosti kao celovotom sistemu (rasprave o normalnosti “ja” osećanju, identitetu, integritetu i zrelosti ličnosti), dok su shvatanja o pojedinim procesima integrisana u navedene teme, s tim što su, po pravilu, obradjene u veoma skraćenom obliku. To samo znači da je oblast psihologije ličnosti tek u fazi jasnijeg predmetnog konstituisanja. Prva dela iz psihologije ličnosti bila su, uglavnom psiho-analitički orjentisna ili eklektičke sinteze raznih teorija.
Pokušaji da se čovekova ličnost celovito objasni, da se da u granicama dosa-dašnjih dostignuća psihološke nauke, odgovor na pitanje: Šta je to ličnost, šta je pokr-eće i kako se razvija; dakle, ukratko rečeno, pokušaj sistematizovanog objašnjenja čovekove ličnosti sa odredjenih polaznih stanovišta nazivamo teorijama ličnosti. Tri najvažnije teorijske orjentacije su: geštalt psihologiji, koja u centar svog razmatranja stavlja saznajne funkcije, psihoanaliza, koja se bavi podsticajima ponašanja i bihej-viorizam, koji se bavi samim ponašanjem neinteresujući se za njegove unutrašnje uzroke. I dok je u ranoj fazi konstituisanja najvažnijih psiholoških sistema zauziman dosta isključiv stav i izražavana spremnost da se bude samo psihoanalitičar, bihejvi-orista ili geštaltista, izgleda da je pojavom Oloprotove psihologije ličnosti nastupilo vreme eklekticizma....