03-06-2010, 10:51 PM
Maturski, Seminarski , Maturalni i diplomski radovi iz biologije,filozofije , ekologije, fizike, geografije, Istorije i hemije.
Platonova argumentacija protiv pisanog govora u Fedru
Savremena rasprava o retorici nužno pretpostavlja širenje referencijalnog okvira tematizacije i utemeljenja u teoriji o jeziku. Bez tog zasnivanja retoričkim fenomenima prijeti opasnost marginalizacije i nestajanja u zaboravu. Takvu sudbinu retorika je već
doživela. Ona je pala nisko, upravo zato jer je izgubila svoju temeljnost, svoj izvor vere i značenja uhvativši se za nesigurnu i slabu nit govora kao tehnike.
"Retorika je samu sebe obezvredila, kada je postala sredstvo za uticaj. Vidjeće se da je trpela najviše štete kada je dopuštala da se odvoje reči od stvari"
Oba problema je na filozofski način otvorio Platon. On je svoja dela zamišljao i izlagao u retoričkoj formi dijaloga. Ta forma je omogućavala postavljanje pitanja i odgovaranje, a to znači istovremeno traženje istine i nadmetanje u traženju njene jezičke artikulacije. Iako se slutio na svoj način retoričkim iskustvom, Platon ga je podređivao filozofiji. On je prvo cenio znanje pa tek onda vežbanje i prirodnu sklonost da se ono govorno artikuliše. U Gorgiji Platon retoriku odbacuje kao skup obrazovanja čiji osnov nije istina već privid. Na delu je potencirani odnos istine i znanja prema tvrdnjama koje je izriču. Pozicija dijalektike i njenog metoda argumetacije istinu vidi kao spoljašnju i saznatljivu mogućnost. Dijalektičkom argumentacijom ona se može obuhvatiti. Na drugoj strani retorika istinu vidi kao relativnu i kao unutrašnju stvar retoričke prakse. Ali, već u Fedru on izlaže umereniji stav prema retorici pokazujući važnost njenog odnosa prema dijalektici. To znači da vještina govora pretpostavlja znanje o onome što je predmet govorenja. Dobar retor mora biti dobar znalac i dobar logičar, tj. mora imati specijalistička znanja o onom što govori, ali i znanje o tome kako se i kome govori. Već iz ovakvih stavova se nazire Platonova potreba da se retorika utemelji u ljudskoj duši. Shodno tome ona postaje sastavni deo obrazovanja. Retoričko obrazovanje postaje neophodno dobrom dravniku, ali i filozofu i književniku. Ali u svakom slučaju retorika hodi putem dijalektike, tj. preko traganja za istinom. Platon inauguriše neobično važan zaključak za retoriku uopšte da njen cilj nije ugoditi ljudskom uhu već ugoditi istini. Dakle, odgovor na pitanje šta je istina, u dubljem značenju, određuje smisao retorike.
Aristotel realizuje Platonovu zamisao retorike izloženu u dijalogu Fedar. Ona je kod njega takođe saobražena dijalektici. To znači i da se veština uveravanja treba utemeljiti na logici i dokazima. Ali ipak ostaje razlika između dijalektike i retorike. Prva brine o saznanju i istini, a druga o stilu i igri govornih mogućnosti. Aristotel je utvrđuje u diferenciji podučavajućeg i uveravajućeg govora...
Platonova argumentacija protiv pisanog govora u Fedru
Savremena rasprava o retorici nužno pretpostavlja širenje referencijalnog okvira tematizacije i utemeljenja u teoriji o jeziku. Bez tog zasnivanja retoričkim fenomenima prijeti opasnost marginalizacije i nestajanja u zaboravu. Takvu sudbinu retorika je već
doživela. Ona je pala nisko, upravo zato jer je izgubila svoju temeljnost, svoj izvor vere i značenja uhvativši se za nesigurnu i slabu nit govora kao tehnike.
"Retorika je samu sebe obezvredila, kada je postala sredstvo za uticaj. Vidjeće se da je trpela najviše štete kada je dopuštala da se odvoje reči od stvari"
Oba problema je na filozofski način otvorio Platon. On je svoja dela zamišljao i izlagao u retoričkoj formi dijaloga. Ta forma je omogućavala postavljanje pitanja i odgovaranje, a to znači istovremeno traženje istine i nadmetanje u traženju njene jezičke artikulacije. Iako se slutio na svoj način retoričkim iskustvom, Platon ga je podređivao filozofiji. On je prvo cenio znanje pa tek onda vežbanje i prirodnu sklonost da se ono govorno artikuliše. U Gorgiji Platon retoriku odbacuje kao skup obrazovanja čiji osnov nije istina već privid. Na delu je potencirani odnos istine i znanja prema tvrdnjama koje je izriču. Pozicija dijalektike i njenog metoda argumetacije istinu vidi kao spoljašnju i saznatljivu mogućnost. Dijalektičkom argumentacijom ona se može obuhvatiti. Na drugoj strani retorika istinu vidi kao relativnu i kao unutrašnju stvar retoričke prakse. Ali, već u Fedru on izlaže umereniji stav prema retorici pokazujući važnost njenog odnosa prema dijalektici. To znači da vještina govora pretpostavlja znanje o onome što je predmet govorenja. Dobar retor mora biti dobar znalac i dobar logičar, tj. mora imati specijalistička znanja o onom što govori, ali i znanje o tome kako se i kome govori. Već iz ovakvih stavova se nazire Platonova potreba da se retorika utemelji u ljudskoj duši. Shodno tome ona postaje sastavni deo obrazovanja. Retoričko obrazovanje postaje neophodno dobrom dravniku, ali i filozofu i književniku. Ali u svakom slučaju retorika hodi putem dijalektike, tj. preko traganja za istinom. Platon inauguriše neobično važan zaključak za retoriku uopšte da njen cilj nije ugoditi ljudskom uhu već ugoditi istini. Dakle, odgovor na pitanje šta je istina, u dubljem značenju, određuje smisao retorike.
Aristotel realizuje Platonovu zamisao retorike izloženu u dijalogu Fedar. Ona je kod njega takođe saobražena dijalektici. To znači i da se veština uveravanja treba utemeljiti na logici i dokazima. Ali ipak ostaje razlika između dijalektike i retorike. Prva brine o saznanju i istini, a druga o stilu i igri govornih mogućnosti. Aristotel je utvrđuje u diferenciji podučavajućeg i uveravajućeg govora...