22-05-2010, 10:18 PM
Maturski, Seminarski , Maturalni i diplomski radovi iz ekonomije: menadzment, marketing, finansija, elektronskog poslovanja, internet tehnologija, biznis planovi, makroekonomija, mikroekonomija, preduzetnistvo, upravljanje ljudskim resursima, carine i porezi.
Početak razvoja Interneta, kao i mnogih drugih oblika modernih komunikacija, nastali su u vojnim istraživanjima. Tokom šezdesetih godina istraživanja na raznim institutima vodila su ka nalaženju da se veliki broj kompjutera spoji na jednu mrežu da bi tako mogli lakše da komuniciraju. Tako je nastao ARPANET 1969.godine, ali niko nije predpostavljao da će to jednog dana prerasti u komercijalnu mrežu. 1990.godine ARPANET je postao dio Interneta koji je objedinjavao mreže koje su stvorene u Evropi, Australiji, Južnoj Americi,…
U to vrijeme Internet još uvijek nije bio u današnjem obliku, jer pretraživači nisu postojali. 1989.godine razvijen je novi protokol za razmjenu informacija putem Interneta poznat kao Hypertext Transfer Protocol (http) i Hypertext Markup Language (HTML). Sada je bilo moguće da se napravi Web koji obuhvata sve servere širom Interneta, a time i podatke koji su smješteni na njima. U tom svijetlu, Internet se može posmatrati kao hardver (linije i kompjuteri), dok Web se može posmatrati kao softver (http i HTML).
HTML se koristi za kreiranje dokumenata koji će biti prikazani na Wewb-u. Generalno, HTML kodovi su karakteri koji su smješteni između simbola <”i”>. Najčešće kodovi imaju početnu i završnu oznaku <p> i </p>. Kada pretraživač čita dokument, on prikazuje samo ono što je između njih.
Kao što može da se primijeti, pretraživači su veoma bitan dio cijele priče. Najpoznatiji su Netscape Navigator, koji je nastao 1994. godine i Internet Explorer koji je nastao poslije operativnog sistema Windows 95.
Kako pretraživač funkcioniše?
Korisnik šalje zahtjev putem svog pretraživača ka kompjuteru na kojem se nalazi željena Web stanica. Taj kompjuter se zove Web server, koji prihvata zahtjev i ispituje da li je stranica zaista na toj adresi. Ako jeste, on je vraća na korisnički pretraživač putem http-a, a ako nije, vraća informacije o greški. Komunikacija između pretraživača i Web servera zove se client server relationship tj. odnos klijent/server.
“Web stranice pišu se na specijalnom jeziku, koji je poznat kao jezik za označavanje hiperteksta ili HTML (engl. Hypertext Markup Language). Prije samo nekoliko godina morao se znati HTML ako se željelo da se prave sadržaji za Web. Danas, međutim, brojni programi omogućavaju da se kuca tekst, podvlači i postavlja slika dok drugi programi pišu odgovarajući kod umjesto nas.“ [2]
HTML se piše običnim tekstom, tako da većina autora HTML dokumenata piše svoj kod direktno u tekst editoru, kao što je Notepad. Kako vrijeme prolazi, softverske firme prave sve bolje grafičke razvojne alate, kao što su Microsoft Front Page, Dream Weaver i mnogi drugi, koji su projektovani tako da omoguće pravljenje Web stranica bez dobrog poznavanja HTML-a. Ovi grafički editori omogućavaju direktan rad sa Web stranicom bez mučnog pisanja kontrolnih oznaka. Nažalost, njihov najveći nedostatak je to što kod autora stvaraju utisak da ne moraju da nauče HTML sintaksu i kontrolne oznake, što je daleko od istine. Uređivanje stranica direktno preko teksta je vještina koja omogućava da se napravi efekat koji se želi, bez obzira da li je on podržan od strane grafičkog editora ili nije....
Početak razvoja Interneta, kao i mnogih drugih oblika modernih komunikacija, nastali su u vojnim istraživanjima. Tokom šezdesetih godina istraživanja na raznim institutima vodila su ka nalaženju da se veliki broj kompjutera spoji na jednu mrežu da bi tako mogli lakše da komuniciraju. Tako je nastao ARPANET 1969.godine, ali niko nije predpostavljao da će to jednog dana prerasti u komercijalnu mrežu. 1990.godine ARPANET je postao dio Interneta koji je objedinjavao mreže koje su stvorene u Evropi, Australiji, Južnoj Americi,…
U to vrijeme Internet još uvijek nije bio u današnjem obliku, jer pretraživači nisu postojali. 1989.godine razvijen je novi protokol za razmjenu informacija putem Interneta poznat kao Hypertext Transfer Protocol (http) i Hypertext Markup Language (HTML). Sada je bilo moguće da se napravi Web koji obuhvata sve servere širom Interneta, a time i podatke koji su smješteni na njima. U tom svijetlu, Internet se može posmatrati kao hardver (linije i kompjuteri), dok Web se može posmatrati kao softver (http i HTML).
HTML se koristi za kreiranje dokumenata koji će biti prikazani na Wewb-u. Generalno, HTML kodovi su karakteri koji su smješteni između simbola <”i”>. Najčešće kodovi imaju početnu i završnu oznaku <p> i </p>. Kada pretraživač čita dokument, on prikazuje samo ono što je između njih.
Kao što može da se primijeti, pretraživači su veoma bitan dio cijele priče. Najpoznatiji su Netscape Navigator, koji je nastao 1994. godine i Internet Explorer koji je nastao poslije operativnog sistema Windows 95.
Kako pretraživač funkcioniše?
Korisnik šalje zahtjev putem svog pretraživača ka kompjuteru na kojem se nalazi željena Web stanica. Taj kompjuter se zove Web server, koji prihvata zahtjev i ispituje da li je stranica zaista na toj adresi. Ako jeste, on je vraća na korisnički pretraživač putem http-a, a ako nije, vraća informacije o greški. Komunikacija između pretraživača i Web servera zove se client server relationship tj. odnos klijent/server.
“Web stranice pišu se na specijalnom jeziku, koji je poznat kao jezik za označavanje hiperteksta ili HTML (engl. Hypertext Markup Language). Prije samo nekoliko godina morao se znati HTML ako se željelo da se prave sadržaji za Web. Danas, međutim, brojni programi omogućavaju da se kuca tekst, podvlači i postavlja slika dok drugi programi pišu odgovarajući kod umjesto nas.“ [2]
HTML se piše običnim tekstom, tako da većina autora HTML dokumenata piše svoj kod direktno u tekst editoru, kao što je Notepad. Kako vrijeme prolazi, softverske firme prave sve bolje grafičke razvojne alate, kao što su Microsoft Front Page, Dream Weaver i mnogi drugi, koji su projektovani tako da omoguće pravljenje Web stranica bez dobrog poznavanja HTML-a. Ovi grafički editori omogućavaju direktan rad sa Web stranicom bez mučnog pisanja kontrolnih oznaka. Nažalost, njihov najveći nedostatak je to što kod autora stvaraju utisak da ne moraju da nauče HTML sintaksu i kontrolne oznake, što je daleko od istine. Uređivanje stranica direktno preko teksta je vještina koja omogućava da se napravi efekat koji se želi, bez obzira da li je on podržan od strane grafičkog editora ili nije....