Gotovi Seminarski Diplomski Maturalni Master ili Magistarski

Puna verzija: Upravljanje komunalnim otpadom
Trenutno pregledate Lite verziju foruma. Pogledajte punu verziju sa odgovarajućim oblikovanjima.
Maturski, seminarski i diplomski radovi iz biologije i ekologije.

Od svog nastanka čovečanstvo je stvaralo otpad. Prva mala ljudska naselja počela su se stvarati prestankom nomadskog načina života prvobitnih plemena i početkom zemljoradnje. Nova, poljoprivredna životna sredina, lak je izlazila na kraj sa minimalnom količinom otpada prirodnog porekla nastalog kao rezultat početne poljoprivredne delatnosti čoveka i problem čvrstog otpada nije postojao. Žitelji prvih naselja sami su se starali o uništavanju nastalog otpada, koji su obično zakopavali u jame, iskopane u okolnim naseljima.
Sa biološke tačke posmatranja, ovaj način obrade otpada bio je dovoljan za očuvanje ekološke ravoteže, šta više, ovaj način udaljavanja otpada održao se hiljadama godina sve do naših dana. U to vreme u neposrednoj blizini stanovanja kao jedini opasni bioaktivni oblici otpada javljale su se fekalije ljudi i životinja. Neodgovarajuća dezinfekcija fekalija dovodila je do zagađivanja voda i površinskih slojeva tla i voda na manjim dubinama; biološka šteta je bila neznatna.
Sa porastom stanovništva, promenom načina života i navika u ishrani količina otpada rasla je drastično i menjala svoju sadržinu. Prvi znaci ozbiljnijeg zagađivanja životne sredine vezani su za početak procesa urbanizacije. Treba naglasiti da se u istoriji čovečanstva grad javlja kao relativno nova formacija. Mada su prvi gradovi osnovani u međurečju Tigra i Eufrata, pre 5 do 6 hiljada godina, sve do sredine XIX veka urbanizacija nije bila značajnija ni u jednoj zemlji u svetu. Tako je na primer, 1800. godine svega u 2,4 % stanovnika živelo u gradovima, a 1850. godine u svetu je bilo svega 4 grada sa više od milion stanovnika. Samim tim, ni problem otpada nije bio posebno značajan. Međutim, postepeno povećanje gustine stanovništva i povećanje otpada u gradovima, znatno je doprinelo zagađivanju životne sredine i nametnulo problem koji se morao rešiti na odgovarajući način. Zbog sve veće količine otpada došlo je, u prvom redu, do narušavanja samoprečišćavanja zemljišta i pogoršanja biološke vrednosti podzemnih voda, te životna sredina nije bila u stanju da se izbori sa ovim ozbiljnim opterećenjjima prostim vraćanjem otpada u veliko biološko kruženje materije. Struktura srednjevekovnih gradova (bez vodovoda i kanalizacije) doprinela je takvom zagađivanju tla da je ono postalo izvor mikroorganizama, uzročnika različitih oboljenja i epidemija.
Istorijski posmatrano, povezanost otpada i zdravlja značajno je uticala na promenu odnosa prema samom otpadu. Studija koja se odnosi na događaje koji su se zbili sredinom XIX veka, ukazal je na povezanost dospevanja otpadnih materija u Temzu sa izbijanjem kolere. Ovo se inače dešavalo 30 godina pre nego što je bakterija kolere uopšte otkrivena. Neke od najranijih metoda odstranjivanja otpada su ustanovljene da bi se upravo izbegli zdravstveni problemi povezani sa industrijskom revolucijom, i uključuju razvoj metoda prikupljanja otpada, čišćenja ulica i prikupljanja kanalizacionog otpadnog materijala.
Danas se sve više shvata da otpad nije predmet ili smeša materija koje treba odbaciti ili uništiti. Danas na raspolaganju stoje različiti postupci i tehnologije zbrinjavanja otpada.

Otpad

Otpad je nepotreban, neželjen ili suvišan materijal preostao nakon završetka nekog procesa. Ili možemo reći da pod otpadom podrazumevamo svaki materijal ili predmet koji nastaje u toku obavljanja proizvodne, uslužne ili druge delatnosti, koji je isključen iz upotrebe, koji nije za daljnje korišćenje i mora se odbaciti.
Otpad je vrlo subjektivna stvar, jer ono što nekom nema vrednost nekom pak ima. Poznato je da su neke otpadne materije vredni resursi te postoje razne mogućnosti da se na najbolji mogući način iskoriste.
Tako imamo otpad koji treba na siguran način da se uništi i otpad koji može dalje da se koristi. Korisan otpad je otpad iz kojeg dobijamo sekundarne sirovine-materije koje možemo reciklirati-ponovo upotrebiti: metal, plastika, staklo, čelik, papir... Organske ostatke možemo humificirati-reciklirati u gnojivo. Gorive materije možemo spaljivati.
Suprotno od toga ima otpada kojeg smatramo nekorisnim, kojeg čine otpaci koje se ne koriste. Neadekvatno upravljanje otpadom predstavlja jedan od najvećih problema sa aspekta zaštite životne sredine. Otpad je direktno vezan za ljudski razvoj i sa tehnološkog i sa društevog aspekta. Upravljanje otpadom je kontrola nad prikupljanjem, obradom i odlaganjem različitog otpada.
Otpad i postupanje s otpadom javnost je kod nas tek spoznala kao problem. Međutim, ona ga ne oseća i ne doživljava kao svoj, nego tuđi i za čije rešavanje je nadležan netko drugi - država, lokalna samouprava, industrija itd.. U najvećem broju slučajeva, spremnost na sudjelovanje na rešavanju ovog problema, javnost pokazuje samo kada je sama ugrožena ili ako je sama zainteresovana za njegovo rešavanje.
Treba zapamtiti da svako od nas svakodnevno proizvodi otpad iz čega proizilazi da je svaki pojedinac takođe i posednik otpada i snosi odgovornost u procesu stvaranja i zbrinjavanja otpada.

Podela i vrste otpada

Podela otpada može se izvršiti na nekoliko načina. Najčešće se kao kriterijum uzima vrsta materijala od kojeg je odbačeni predmet sačinjen (lim, hartija, staklo, organski materijal...) što je pogodno i za razvrstavanje u cilju reciklaže. Takođe, kriterijum može biti i izvor otpada (da li je u pitanju domaćinstvo, fabrika, bolnica...) jer se na taj način može uvideti potencijalna opasnost od odbačenog materijala u cilju što bezbednijeg odlaganja. Ovo je posebno uočljivo kod nuklearnog otpada. Postoje i drugi kriterijumi za razvrstavanje otpada. Prosečna porodica u Evropi baca oko dve tone otpada godišnje. Od toga:
Referentni URL