04-05-2010, 11:58 PM
Maturski, seminarski i diplomski radovi iz biologije i ekologije.
Među važne prirodne polimere,osim polisaharida i polipeptida spadaju i polinukleotidi ili nukleinske kiseline.
Iako su nukleinske kiseline otkrivene jos u XIX stolječu taćnije rečeno prije više od jednog vijeka (1871.god izolovao ih je švajcarski ljekar F.Miescher) tek 1944. god su Avery, MacLeod i McCarty pokazali da dezoksiribonukleinska kiselina predstavlja nasljedni materijal.
Polisaharidi i polipeptidi su gradivni materijal živih organizama i ujedno materijal koji obavlja važne životne funkcije.Nukleinske kiseline međutim sadrže podatke o tome kako taj materijal treba biti izgrađen i kako treba funkcionirati.Nukleinske kiseline danas se smatraju ključnim molekulama života jer sadrže genetske informacije.
U svakoj ćeliji postoje dva tipa nukleinskih kiselina: ribonukleinska kiselina ili RNK i dezoksiribonukleinska kiselina ili DNK.
Nasljedna osnova
1944. god Avery MacLeod i McCarty su visoko prećišćenu DNK jednog sloja bakterija izazivaća pneumonije (Pneumococcus) prenosili u nepatogeni sloj bakterije, pod djelovanjem starne DNK.Nepatogene bakterije su se genetički izmjenile (transformisale) i postale patogene. Novo dobijeno svojstvo se prenosilo i na sljedeće generacije .Primjenom ekstrakta ribonukleinske kiseline (RNK) ili proteina nije došlo do genetičke izmjene (transformacije) nepatogenog sloja.
Nakon ovih eksperimenata sljedi serija istraživanja u različitim labaratorijama. 1952. god. Hershy i Chase koristeći radioaktivne izotope 35 S i 32 P obezbjeđuju direktan dokaz da je DNK genetički materijal određenih bakteriofaga.
Kada se bakteriofage, čiji su proteini omotača markirani 35 S unose u bakteriju (E coli), markirani proteini uglavnom ostaje izvan ćelije.Ako je infekcija izvršena sa fagama čija je DNK markirana sa 32 S, tada je radioaktivitet otkriven u ćeliji domaćinu što je bio dokaz da DNK ulazi u ćeliju , a proteinski omotač ostaje izvan ćelije.Bakteriofage se u ćeliji domaćinu reprodukuju.Reprodukcija se vrši na osnovu genetičke informacije roditeljskog faga.Kako u ćeliju ulazi samo DNK, znači da ova supstanca sadrži genetičke informacije za formiranje novih virusa.Na ovaj način Hersy i Chase su definitivno dokazali da je DNK nasljedni materijal.
GRAĐA DNK i RNK
Molekula DNK (DNA)
Najbitnije podatke o građi molekule DNK utvrdili su Britanac Krik (Crick) i Amerikanac Votson (Watson) 1953.god. opisavši model dvojne spirale kao rješenje dotadašnje zagonetke o tome kako ustvari izgleda molekula DNK.Molekula DNK ima oblik dvostruke zavojnice, koja je, s obzirom na svoju ulogu u detetrminaciji procesa nasljeđivanja , nazvana „ zavojnicom života“.
Dezoksiribonukleinska kiselina (DNK) je polimer izgrađen od monomernih jedinica – nukleotida. Svaki nukleotid sačinjavaju tri komponente : petougljični šećer, anorganska ortofosforna kiselina i heterociklična organska baza.Molekule DNK sačinjene su od četiri tipa nukleotida – adeninski , guaninski, citozinski i timinski.Nukleotidi u molekuli DNK među sobom se razlikuju samo po bazi koju sadrže.
Molekula dezoksiribonukleinske kiseline je u vidu dvostrukog heliksa.DNK se sastoji iz dva komplementarna polinukleotidna lanca koji se međusobno uvijaju u vidu spirale i povezuju vodoničnim vezama.Za adenin se uvijek vezuje dvojnom vodoničnom vezom timin (A-T), a citozin se vezuje trostrukom vodoničnom vezom sa guaninom (C-G)
Među važne prirodne polimere,osim polisaharida i polipeptida spadaju i polinukleotidi ili nukleinske kiseline.
Iako su nukleinske kiseline otkrivene jos u XIX stolječu taćnije rečeno prije više od jednog vijeka (1871.god izolovao ih je švajcarski ljekar F.Miescher) tek 1944. god su Avery, MacLeod i McCarty pokazali da dezoksiribonukleinska kiselina predstavlja nasljedni materijal.
Polisaharidi i polipeptidi su gradivni materijal živih organizama i ujedno materijal koji obavlja važne životne funkcije.Nukleinske kiseline međutim sadrže podatke o tome kako taj materijal treba biti izgrađen i kako treba funkcionirati.Nukleinske kiseline danas se smatraju ključnim molekulama života jer sadrže genetske informacije.
U svakoj ćeliji postoje dva tipa nukleinskih kiselina: ribonukleinska kiselina ili RNK i dezoksiribonukleinska kiselina ili DNK.
Nasljedna osnova
1944. god Avery MacLeod i McCarty su visoko prećišćenu DNK jednog sloja bakterija izazivaća pneumonije (Pneumococcus) prenosili u nepatogeni sloj bakterije, pod djelovanjem starne DNK.Nepatogene bakterije su se genetički izmjenile (transformisale) i postale patogene. Novo dobijeno svojstvo se prenosilo i na sljedeće generacije .Primjenom ekstrakta ribonukleinske kiseline (RNK) ili proteina nije došlo do genetičke izmjene (transformacije) nepatogenog sloja.
Nakon ovih eksperimenata sljedi serija istraživanja u različitim labaratorijama. 1952. god. Hershy i Chase koristeći radioaktivne izotope 35 S i 32 P obezbjeđuju direktan dokaz da je DNK genetički materijal određenih bakteriofaga.
Kada se bakteriofage, čiji su proteini omotača markirani 35 S unose u bakteriju (E coli), markirani proteini uglavnom ostaje izvan ćelije.Ako je infekcija izvršena sa fagama čija je DNK markirana sa 32 S, tada je radioaktivitet otkriven u ćeliji domaćinu što je bio dokaz da DNK ulazi u ćeliju , a proteinski omotač ostaje izvan ćelije.Bakteriofage se u ćeliji domaćinu reprodukuju.Reprodukcija se vrši na osnovu genetičke informacije roditeljskog faga.Kako u ćeliju ulazi samo DNK, znači da ova supstanca sadrži genetičke informacije za formiranje novih virusa.Na ovaj način Hersy i Chase su definitivno dokazali da je DNK nasljedni materijal.
GRAĐA DNK i RNK
Molekula DNK (DNA)
Najbitnije podatke o građi molekule DNK utvrdili su Britanac Krik (Crick) i Amerikanac Votson (Watson) 1953.god. opisavši model dvojne spirale kao rješenje dotadašnje zagonetke o tome kako ustvari izgleda molekula DNK.Molekula DNK ima oblik dvostruke zavojnice, koja je, s obzirom na svoju ulogu u detetrminaciji procesa nasljeđivanja , nazvana „ zavojnicom života“.
Dezoksiribonukleinska kiselina (DNK) je polimer izgrađen od monomernih jedinica – nukleotida. Svaki nukleotid sačinjavaju tri komponente : petougljični šećer, anorganska ortofosforna kiselina i heterociklična organska baza.Molekule DNK sačinjene su od četiri tipa nukleotida – adeninski , guaninski, citozinski i timinski.Nukleotidi u molekuli DNK među sobom se razlikuju samo po bazi koju sadrže.
Molekula dezoksiribonukleinske kiseline je u vidu dvostrukog heliksa.DNK se sastoji iz dva komplementarna polinukleotidna lanca koji se međusobno uvijaju u vidu spirale i povezuju vodoničnim vezama.Za adenin se uvijek vezuje dvojnom vodoničnom vezom timin (A-T), a citozin se vezuje trostrukom vodoničnom vezom sa guaninom (C-G)