04-04-2010, 10:56 PM
U toku 20. veka položaj žena se korak po korak poboljšao promenom ustava nacionalnih država, kao i deklaracija na međunarodnom nivou. U mnogim zemljama ukinuta su formalno-pravna ograničenja. Posedica toga bio je bolji pristup vaspitanju bolja zdravstvena zaštita i političko učešće. Uprkos tome pokazalo se da zaštita prava žena ni u kom slučaju nije osigurana i to je slučaj širom sveta, nezavisno od kulturnog konteksta pojedinačne regije. Povrede prava žena su proizvod sile i nasilja. Najvažnije i osnovno ljudsko pravo - pravo na život i telesnu nezavisnost - uskraćuje se ženama širom sveta. Žene su u velikoj meri izložene nasilju u porodici, u društvu i od strane države.
Karakteristika ove vrste nasilja sastoji se u tome da se ono ne provodi nad jednom ženom, već nad svim ženama kao jednom socijalnom grupom. Nasilje nad ženama je sve ono čime se jednoj ženi samo po osnovu njene polne pripadnosti uskraćuje da iskoristi i realizuje sve svoje sposobnosti i mogućnosti razvitka. To je često jedna vrsta nepoštovanja žene, što je neretko opšteprihvaćeno u društvu, a što muškarci uopšte ne primećuju. Istovremeno žene to isto nasilje doživljavaju kao neophodno zlo njihovog postojanja kao žene, ili kao biološki zasnovanu formu veze i odnosa između muškarca i žene.
Može se razlikovati strukturalno i lično nasilje:
Pod ličnim nasiljem podrazumeva se direktni atak na telo žene, npr. silovanje žena ili devojčica, telesno zlostavljanje ili ubistva žena. Lično nasilje je u većini slučajeva povezano sa telom žene, sa njegovom reproduktivnom funkcijom i seksualitetom žene.
Strukturalno nasilje izraženo je u ideologiji manje vrednosti, nepoštovanju žene i statusu žene kao objekta, i u mnogim društvenim oblastima povezano je sa pretendovanjem muškaraca ka superiornosti.
Vlade ne reaguju na nasilje koje je usko povezano sa polnom pripadnošću sa jednakim kaznenim merama kao kod drugih krivičnih dela. Nasilje nad ženama dugo vremena se uopšte nije posmatralo kao povreda ljudskih prava, već kao "interna" stvar pojedinačnih država, a opet na nivou pojedinačnih država često se ovakva vrsta nasilja objašnjavala kao "privatna " stvar žrtve i počinioca. Ovo počiva u povlačenju razlike između dve sfere "javno" i "privatno" koje postoje kako u tradicionalno patrijarhalnom društvu, tako i u građanskom, zapadnjačkom društvu.
Nasilje u porodici
Nasilje u porodici događa se u celom svetu, i usmereno je pre svega na ženske članove porodice u njihovoj ulozi kćerki, snaha, sestara, supruga ili bivših supruga, (bivših) životnih saputnica ili (bivših) ljubavnica. Počinioci su (sa izuzecima) muški članovi porodice. Ova vrsta nasilja nad ženama prelazi kulturne, tradicijske i religiozne granice.
Kućno nasilje je fenomen kojem se u mnogim zemljama ne poklanja dovoljna pažnja. Često nasilje u kući i ne znači (pravno) zločin. Zbog toga o pojedinačnim zemljama imamo samo nepotpune podatke i studije o tom fenomenu. Ove studije, javne statistike (npr. policijske statistike) često ne prikazuju stvarno stanje stvari.
U Nemačkoj i SAD-u svaka treća žena bar jednom u životu biva zlostavljana od muških članova svoje porodice, od strane supruga ili njenog partnera,
U Rusiji se 80% svih zločina dešava kod kuće.
1992. godine na Kubi je provedena anketa koja je pokazala da su 26,2% ispitanica žrtve fizičkog, a 33,5% prihičkog nasilja od strane njihovih supružnika.
U Egiptu jedna od tri žene biva najmanje jednom u životu pretučena od strane svog supruga.
U Kuvajtu je oko 15% žena izloženo nasilju u kući.
U Pakistanu je 80% žena izloženo nasilju u kući
U Papua Novoj Gvineji dve trećine svih žena bivaju pretučene u braku.
U Litvaniji 34,5% svih žrtava ubistava su žene ubijene od njihovih supruga.
U Južnoj Africi svaki šesti dan bar jedna žena biva ubijena od strane njenog muža ili dečka.
Pouzdani podaci o nasilju nad ženama i decom ne postoje. Bez toga nasilje ostaje i dalje potcenjen i nevidljiv problem.
Utvrđivanje rasprostranjenosti nasilja nad ženama i decom neophodno je radi donošenja programa intervencija za zaštitu.
Od početka rada Savetovališta protiv nasilja u porodici, javlja se veliki broj žena i dece, godišnje oko 3000, koje imaju problem sa nasiljem. Na osnovu navedenog broja poziva, koji čini jedan reprezantativni uzorak i obrađenih podataka utvrdjeno je nekoliko vidova zlostavljanja
Karakteristika ove vrste nasilja sastoji se u tome da se ono ne provodi nad jednom ženom, već nad svim ženama kao jednom socijalnom grupom. Nasilje nad ženama je sve ono čime se jednoj ženi samo po osnovu njene polne pripadnosti uskraćuje da iskoristi i realizuje sve svoje sposobnosti i mogućnosti razvitka. To je često jedna vrsta nepoštovanja žene, što je neretko opšteprihvaćeno u društvu, a što muškarci uopšte ne primećuju. Istovremeno žene to isto nasilje doživljavaju kao neophodno zlo njihovog postojanja kao žene, ili kao biološki zasnovanu formu veze i odnosa između muškarca i žene.
Može se razlikovati strukturalno i lično nasilje:
Pod ličnim nasiljem podrazumeva se direktni atak na telo žene, npr. silovanje žena ili devojčica, telesno zlostavljanje ili ubistva žena. Lično nasilje je u većini slučajeva povezano sa telom žene, sa njegovom reproduktivnom funkcijom i seksualitetom žene.
Strukturalno nasilje izraženo je u ideologiji manje vrednosti, nepoštovanju žene i statusu žene kao objekta, i u mnogim društvenim oblastima povezano je sa pretendovanjem muškaraca ka superiornosti.
Vlade ne reaguju na nasilje koje je usko povezano sa polnom pripadnošću sa jednakim kaznenim merama kao kod drugih krivičnih dela. Nasilje nad ženama dugo vremena se uopšte nije posmatralo kao povreda ljudskih prava, već kao "interna" stvar pojedinačnih država, a opet na nivou pojedinačnih država često se ovakva vrsta nasilja objašnjavala kao "privatna " stvar žrtve i počinioca. Ovo počiva u povlačenju razlike između dve sfere "javno" i "privatno" koje postoje kako u tradicionalno patrijarhalnom društvu, tako i u građanskom, zapadnjačkom društvu.
Nasilje u porodici
Nasilje u porodici događa se u celom svetu, i usmereno je pre svega na ženske članove porodice u njihovoj ulozi kćerki, snaha, sestara, supruga ili bivših supruga, (bivših) životnih saputnica ili (bivših) ljubavnica. Počinioci su (sa izuzecima) muški članovi porodice. Ova vrsta nasilja nad ženama prelazi kulturne, tradicijske i religiozne granice.
Kućno nasilje je fenomen kojem se u mnogim zemljama ne poklanja dovoljna pažnja. Često nasilje u kući i ne znači (pravno) zločin. Zbog toga o pojedinačnim zemljama imamo samo nepotpune podatke i studije o tom fenomenu. Ove studije, javne statistike (npr. policijske statistike) često ne prikazuju stvarno stanje stvari.
U Nemačkoj i SAD-u svaka treća žena bar jednom u životu biva zlostavljana od muških članova svoje porodice, od strane supruga ili njenog partnera,
U Rusiji se 80% svih zločina dešava kod kuće.
1992. godine na Kubi je provedena anketa koja je pokazala da su 26,2% ispitanica žrtve fizičkog, a 33,5% prihičkog nasilja od strane njihovih supružnika.
U Egiptu jedna od tri žene biva najmanje jednom u životu pretučena od strane svog supruga.
U Kuvajtu je oko 15% žena izloženo nasilju u kući.
U Pakistanu je 80% žena izloženo nasilju u kući
U Papua Novoj Gvineji dve trećine svih žena bivaju pretučene u braku.
U Litvaniji 34,5% svih žrtava ubistava su žene ubijene od njihovih supruga.
U Južnoj Africi svaki šesti dan bar jedna žena biva ubijena od strane njenog muža ili dečka.
Pouzdani podaci o nasilju nad ženama i decom ne postoje. Bez toga nasilje ostaje i dalje potcenjen i nevidljiv problem.
Utvrđivanje rasprostranjenosti nasilja nad ženama i decom neophodno je radi donošenja programa intervencija za zaštitu.
Od početka rada Savetovališta protiv nasilja u porodici, javlja se veliki broj žena i dece, godišnje oko 3000, koje imaju problem sa nasiljem. Na osnovu navedenog broja poziva, koji čini jedan reprezantativni uzorak i obrađenih podataka utvrdjeno je nekoliko vidova zlostavljanja