23-08-2013, 04:10 PM
Uvod
Sadržaj
Osmoza je difuzija vode koja se manifestuje pri razdvajanju dva rastvora selektivno polupropustljivom membranom (membrana propustljiva na vodu, ali ne i na rastvorenu supstancu). Voda se, zbog razlika u koncentracijama rastvorenih supstanci (jona i manjih molekula), preko membrane kreće s mesta više na mesto niže slobodne energije.
Voda pri prelasku preko membrane, zbog svojstva polarnosti, ne zavisi od potencijala membrane, već od razlike u koncentracijama rastvorenih supstanci. Molekule vode teže difuziji iz rastvora s nižom (hipotoničn rastvor) u rastvor s višom koncentracijom rastvorene supstance (hipertonični rastvor). Osmolaritet je relativna koncentracija rastvorene materije u sredini u kojoj se nađe ćelija.
Osmoza u ćeliji nastupa zbog razlike u osmolaritetu citoplazme s unutrašnje, i rastvora sa spoljašnje strane membrane, što dovodi do smežuravanja i bubrenja ćelije. Češća pojava bubrenja ćelije nastupa zbog veće koncentracije rastvorenih jona i malih organskih molekula u ćeliji, zbog čega je ona hipertonična u odnosu na svoju okolinu, pa voda ulazi u ćeliju.
Ćelije se problemu visokog osmolariteta prilagođavaju, u zavisnosti od carstva kojem pojedini organizam pripada.
Ćelije biljaka, alga, gljiva i većine bakterija su obavijene ćelijskim zidom koji je dovoljno čvrst da spreči rasprsnuće ćelije u hiptonočnom rastvoru. U njima se, usled ulaska vode, stvara turgorski pritisak koji količinu vode koja uđe izbacuje napolje, pa su biljna tkiva izuzetno jaka. U hipetoničnom rastvoru, izlazak vode uzrokuje odvajanje membrane od ćelijskog zida, pa dovodi do procesa plazmolize i uvenuća biljke.
Životinjske ćelije problem osmolariteta rešavaju aktivnim izbacivanjem anorganskih jona i smanjivanjem razlike u koncentracijama rastvorenih supstanci (prvenstveno natrijuma) između ćelije i njene okoline. Pri tome troše značajne količine energije.
Voda pri prelasku preko membrane, zbog svojstva polarnosti, ne zavisi od potencijala membrane, već od razlike u koncentracijama rastvorenih supstanci. Molekule vode teže difuziji iz rastvora s nižom (hipotoničn rastvor) u rastvor s višom koncentracijom rastvorene supstance (hipertonični rastvor). Osmolaritet je relativna koncentracija rastvorene materije u sredini u kojoj se nađe ćelija.
Osmoza u ćeliji nastupa zbog razlike u osmolaritetu citoplazme s unutrašnje, i rastvora sa spoljašnje strane membrane, što dovodi do smežuravanja i bubrenja ćelije. Češća pojava bubrenja ćelije nastupa zbog veće koncentracije rastvorenih jona i malih organskih molekula u ćeliji, zbog čega je ona hipertonična u odnosu na svoju okolinu, pa voda ulazi u ćeliju.
Ćelije se problemu visokog osmolariteta prilagođavaju, u zavisnosti od carstva kojem pojedini organizam pripada.
Ćelije biljaka, alga, gljiva i većine bakterija su obavijene ćelijskim zidom koji je dovoljno čvrst da spreči rasprsnuće ćelije u hiptonočnom rastvoru. U njima se, usled ulaska vode, stvara turgorski pritisak koji količinu vode koja uđe izbacuje napolje, pa su biljna tkiva izuzetno jaka. U hipetoničnom rastvoru, izlazak vode uzrokuje odvajanje membrane od ćelijskog zida, pa dovodi do procesa plazmolize i uvenuća biljke.
Životinjske ćelije problem osmolariteta rešavaju aktivnim izbacivanjem anorganskih jona i smanjivanjem razlike u koncentracijama rastvorenih supstanci (prvenstveno natrijuma) između ćelije i njene okoline. Pri tome troše značajne količine energije.
Sadržaj
Uvod 3
1 Pojam osmoze i osmotskog pritiska 4
1.1 Osmoregulatorne adaptacije u životinjskom svetu 5
2 Uloga kože u osmoregulaciji kod beskičmenjaka 6
3 Formiranje urina kod sisara 7
Zaključak 8
Literatura 9
1 Pojam osmoze i osmotskog pritiska 4
1.1 Osmoregulatorne adaptacije u životinjskom svetu 5
2 Uloga kože u osmoregulaciji kod beskičmenjaka 6
3 Formiranje urina kod sisara 7
Zaključak 8
Literatura 9