18-10-2010, 11:24 PM
Maturski, Seminarski , Maturalni i diplomski radovi iz ekonomije: menadzment, marketing, finansija, elektronskog poslovanja, internet tehnologija, biznis planovi, makroekonomija, mikroekonomija, preduzetnistvo, upravljanje ljudskim resursima, carine i porezi.
Onkološka služba u Europi i SAD-u bazirana je na razvoju triju specijalnosti na kojima se temelji lečenje bolesnika i funkcioniranje celokupnog sistema. To su radioterapijska onkologija, hirurška onkologija i medicinska ili internistička onkologija (kao četvrta grana je još i pedijatrijska onkologija). To je nastalo iz potrebe razvoja same struke jer je postalo nemoguće da jedan lekar sve zna, te obavlja više delatnosti (ma primer da se bavi i radioterapijom i hemoterapijom, pa se takav model kliničke onkologije koji je postojao u Velikoj Britaniji uglavnom napušta).
Internistička je onkologija ( u engleskom govornom području je to medical oncology, a u nemačkom internistische onkologie) inače priznata, etablirana i samostalna grana interne medicine u SAD-u, te većini zemalja Europske Unije i Švicarskoj. Područje kojim se internistička onkologija bavi je lečenje (hemoterapija, hormonska terapija i u novije vreme imuno ili biološka terapija) solidnih tumora, za razliku od hematologije ili radioterapijske onkologije. Kolika je važnost te grane medicine najbolje govori podatak da je u SAD-u još 1997. godine bilo čak 7289 internističkih onkologa s položenom užom spacijalizacijom, a u zemljama EU takođe nekoliko hiljada. Iako je u Srbiji još 1994. godine regulirana uža specijalizacija iz internističke onkologije, a nakon završene specijalizacije iz interne medicine tek se poslednjih nekoliko godina ta struka počela razvijati u kliničkim i nekim kantonalnim bolnicama.
Porast broja zloćudnih tumora u svetu, pa razvoj kako tehnoloških tako i bazičnih spoznaja o biologiji tumorskih ćelija doveo je s jedne strane do razvoja genetike, metoda detekcije, rane dijagnostike i lečenja tumora, a druge strane do potrebe za koordiniranijim, višedisciplinarnim pristupom svakom individualnom tumoru i definisanjem potrebnih znanja, veština i procesa edukacije u većini onkoloških specijalnosti poput hirurgije, radioterapije i medicinske onkologije.
Medicinska onkologija kao samostalna grana unutar internističkih delatnosti stvorena je 1965. godine kada je osnovano Američko društvo kliničke onkologije (ASCO) koju su sačinjavala 4 dela (grane, odnosno specijalnosti): radioterapijska onkologija, hirurška onkologija, medicinska onkologija i pedijatrijska onkologija. Jedinstven i zajednički program edukacije iz medicinske onkologije u SADu je definisan i osmišljen od strane Veća američkog društva interne medicine 1973. godine. Evropsko društvo internističke onkologije (ESMO, European socitey for medical oncology) uvelo je jedinstveni ispit i sertifikaciju iz internističke onkologije 1989. godine. Zbog porasta internacionalizacije zdravstvene nege, razmene i kretanja lečnika specijalista i brzom protoku informacija preko državnih granica osetila se potreba razvoja globalnom pristupu i jedinstvenom procesu edukacije za sticanje kvalifikacije internističkog onkologa te je zajednički izrađen ASCO/ESMO edukacijski program (tzv. curriculom iz internističke onkologije). Prema njemu vreme edukacije traje 6 godina, od čega najmanje dve godine bazične internističke specijalizacije, a potom program sticanja znanja i veština iz internističke onkologije (3 do 4 godine, koje moraju uključivati minimalno 2 godine pune kliničke edukacije u dijagnostici i lečenju tumorskih bolesti ). U budućnosti to će s jedne strane omogućiti multidisciplinarni pristup pojedinim vrstama tumora i individualni pristup svakom pojedinačnom bolesniku….
Sadržaj:
Uvod 3
1 Definicija tumora 5
2 Postanak tumora 6
3 Lečenje tumora 8
3.1 Hiruško lečenje tumora 8
3.2 Radijoterapija (zračenje) 8
3.3 Imunoterapija (imunološka) 9
Zaključak: 10
Literatura 12
Onkološka služba u Europi i SAD-u bazirana je na razvoju triju specijalnosti na kojima se temelji lečenje bolesnika i funkcioniranje celokupnog sistema. To su radioterapijska onkologija, hirurška onkologija i medicinska ili internistička onkologija (kao četvrta grana je još i pedijatrijska onkologija). To je nastalo iz potrebe razvoja same struke jer je postalo nemoguće da jedan lekar sve zna, te obavlja više delatnosti (ma primer da se bavi i radioterapijom i hemoterapijom, pa se takav model kliničke onkologije koji je postojao u Velikoj Britaniji uglavnom napušta).
Internistička je onkologija ( u engleskom govornom području je to medical oncology, a u nemačkom internistische onkologie) inače priznata, etablirana i samostalna grana interne medicine u SAD-u, te većini zemalja Europske Unije i Švicarskoj. Područje kojim se internistička onkologija bavi je lečenje (hemoterapija, hormonska terapija i u novije vreme imuno ili biološka terapija) solidnih tumora, za razliku od hematologije ili radioterapijske onkologije. Kolika je važnost te grane medicine najbolje govori podatak da je u SAD-u još 1997. godine bilo čak 7289 internističkih onkologa s položenom užom spacijalizacijom, a u zemljama EU takođe nekoliko hiljada. Iako je u Srbiji još 1994. godine regulirana uža specijalizacija iz internističke onkologije, a nakon završene specijalizacije iz interne medicine tek se poslednjih nekoliko godina ta struka počela razvijati u kliničkim i nekim kantonalnim bolnicama.
Porast broja zloćudnih tumora u svetu, pa razvoj kako tehnoloških tako i bazičnih spoznaja o biologiji tumorskih ćelija doveo je s jedne strane do razvoja genetike, metoda detekcije, rane dijagnostike i lečenja tumora, a druge strane do potrebe za koordiniranijim, višedisciplinarnim pristupom svakom individualnom tumoru i definisanjem potrebnih znanja, veština i procesa edukacije u većini onkoloških specijalnosti poput hirurgije, radioterapije i medicinske onkologije.
Medicinska onkologija kao samostalna grana unutar internističkih delatnosti stvorena je 1965. godine kada je osnovano Američko društvo kliničke onkologije (ASCO) koju su sačinjavala 4 dela (grane, odnosno specijalnosti): radioterapijska onkologija, hirurška onkologija, medicinska onkologija i pedijatrijska onkologija. Jedinstven i zajednički program edukacije iz medicinske onkologije u SADu je definisan i osmišljen od strane Veća američkog društva interne medicine 1973. godine. Evropsko društvo internističke onkologije (ESMO, European socitey for medical oncology) uvelo je jedinstveni ispit i sertifikaciju iz internističke onkologije 1989. godine. Zbog porasta internacionalizacije zdravstvene nege, razmene i kretanja lečnika specijalista i brzom protoku informacija preko državnih granica osetila se potreba razvoja globalnom pristupu i jedinstvenom procesu edukacije za sticanje kvalifikacije internističkog onkologa te je zajednički izrađen ASCO/ESMO edukacijski program (tzv. curriculom iz internističke onkologije). Prema njemu vreme edukacije traje 6 godina, od čega najmanje dve godine bazične internističke specijalizacije, a potom program sticanja znanja i veština iz internističke onkologije (3 do 4 godine, koje moraju uključivati minimalno 2 godine pune kliničke edukacije u dijagnostici i lečenju tumorskih bolesti ). U budućnosti to će s jedne strane omogućiti multidisciplinarni pristup pojedinim vrstama tumora i individualni pristup svakom pojedinačnom bolesniku….
Sadržaj:
Uvod 3
1 Definicija tumora 5
2 Postanak tumora 6
3 Lečenje tumora 8
3.1 Hiruško lečenje tumora 8
3.2 Radijoterapija (zračenje) 8
3.3 Imunoterapija (imunološka) 9
Zaključak: 10
Literatura 12