09-09-2010, 02:50 PM
Maturski, Seminarski , Maturalni i diplomski radovi iz ekonomije: menadzment, marketing, finansija, elektronskog poslovanja, internet tehnologija, biznis planovi, makroekonomija, mikroekonomija, preduzetnistvo, upravljanje ljudskim resursima, carine i porezi.
2.2 POJAM
Osnovni cilj prirodnih i društvenih nauka je da otkriju zakone koji vladaju u oblastima koje istražuju.Zakonima se nazivaju unutrašnje skrivene veze i zavisnosti i međusobne uslovljenosti pojava u prirodi i društvu.
Oni predstavljaju suštinu najbitnijih odnosa između različitih prirodnih i društvenih veličina koje se izdvajaju kao pravilnost u ogromnom broju ponavljanja određenih pojava.Do spoznaje tih pravilnosti nije moguće doći samo iskustvenim putem, već je neophodno stalno naučno posmatranje i istraživanje tih pojava da bi se one u potpunosti shvatile.U tom smislu zakoni predstavljaju odnose između pojava koje imaju dugoročan karakteri koji su prikriveni velikim brojem slučajnih i nepravilnih događaja, koji karakterišu i prirodne i drštvene zakone. LJudi su najbitniji akteri društvenih procesa koje istražuju društvene nauke, uvijek pokreću odrešene potrebe i ciljeve.
Prirodnim i društvenim zakonima zajedničke su dvije karakteristike:
-Prvo: i jedni i drugi postoje i djeluju nezavisno od volje ljudi. Čovjek njihovo djelovanje i egzistenciju nije u stanju da eliminiše ili kontroliše svojom voljom. Svaki pokušaj ukidanja ili zanemarivanja bilo prirodnih, bilo društvenih zakona sukobio bi se sa realnošću njihovog postojanja i došlo bi do velikih posledica.
-Drugo: oba zakona djeluju stihijski, odnosno njihovo djelovanjeje spontano i bez pravilnosti.
Sa stanovišta perioda na koji se odnose razlikujemo:
-Univerzalne zakone koji važe u svim vremenskim periodima i ne mijenjaju se sa protokom vremena,
-Specifične zakone, koji važe u samo pojedinim periodima u razvoju ljudske zajednice.
Pored toga razlikujemo zakone koji djeluju na dugi, srednji i kratki rok.
2.3 VRSTE EKONOMSKIH ZAKONA
Unutrašnji odnosi i uzročno – posljednične veze koje postoje između ekonomskih pojava i procesa nazivaju se ekonomskim zakonima.
U ekonomskoj teoriji postoje dva glavna pristupa ekonomskim zakonima:
- Prvi pristup posmatra ekonomske zakone na način da su oni po svojim karakteristikama potpuno identični prirodnim zakonima.Oni su apsolutni, odnosno važe stalno i ne mijenjaju se sa protokom vremena i imaju objektivni karakter. Oni su univerzalni jer je i ljudsko ponašanje na kome su bazirani univerzalno i nepromjenjivo. Neoklasična škola koja najiistrajnije zastupa ovaj stav, polazište za takav pristup nalazi u logici ekonomskog ponašanja ljudi. Ona smatra da je čovjek homo economiucus i da će kao takav, nastojati u svim prilikama, i u svakom sistemu i u svakom vremenu da se ponaša po principu maksimalnog zadovoljenja vlastitih potreba, odnosno maksimalne koristi.
-Druga grupa ekonomskih teorija zastupa potpuno suprotan stav. Po tom shvatanju koje su zastupali autori istorijske škole, istorijske i stvarne ekonomske prilike u svakoj zemlji se toliko razlikuju da je nemoguće konstituisanje univerzalnih zakona koji bi imali opštu važnost i djelovali u svakoj zemlji i u svakoj istorijskoj etapi njenog razvoja.
Po tom pristupu, ekonomski zakoni ne mogu biti univerzalni a ekonomska teorija može samo da otkrije one zakone koji važe za svaku zemlju posebno, odnosno za pojedine faze njenog razvoja. Zakoni u ekonomiji, po avoj grupi autora, ne mogu ni u kom smislu porediti sa prirodnim naukama.
- Treća grupa autora nalazi se između prve dvije i ističe da se univerzalnim mogu smatrati samo oni ekonomski zakoni koji su najdirektnije izvedeni iz neposrednog ponašanja ljudi. U tom pristupu ekonomski zakoni se posmatraju samo kao zakoni koji ....
2.2 POJAM
Osnovni cilj prirodnih i društvenih nauka je da otkriju zakone koji vladaju u oblastima koje istražuju.Zakonima se nazivaju unutrašnje skrivene veze i zavisnosti i međusobne uslovljenosti pojava u prirodi i društvu.
Oni predstavljaju suštinu najbitnijih odnosa između različitih prirodnih i društvenih veličina koje se izdvajaju kao pravilnost u ogromnom broju ponavljanja određenih pojava.Do spoznaje tih pravilnosti nije moguće doći samo iskustvenim putem, već je neophodno stalno naučno posmatranje i istraživanje tih pojava da bi se one u potpunosti shvatile.U tom smislu zakoni predstavljaju odnose između pojava koje imaju dugoročan karakteri koji su prikriveni velikim brojem slučajnih i nepravilnih događaja, koji karakterišu i prirodne i drštvene zakone. LJudi su najbitniji akteri društvenih procesa koje istražuju društvene nauke, uvijek pokreću odrešene potrebe i ciljeve.
Prirodnim i društvenim zakonima zajedničke su dvije karakteristike:
-Prvo: i jedni i drugi postoje i djeluju nezavisno od volje ljudi. Čovjek njihovo djelovanje i egzistenciju nije u stanju da eliminiše ili kontroliše svojom voljom. Svaki pokušaj ukidanja ili zanemarivanja bilo prirodnih, bilo društvenih zakona sukobio bi se sa realnošću njihovog postojanja i došlo bi do velikih posledica.
-Drugo: oba zakona djeluju stihijski, odnosno njihovo djelovanjeje spontano i bez pravilnosti.
Sa stanovišta perioda na koji se odnose razlikujemo:
-Univerzalne zakone koji važe u svim vremenskim periodima i ne mijenjaju se sa protokom vremena,
-Specifične zakone, koji važe u samo pojedinim periodima u razvoju ljudske zajednice.
Pored toga razlikujemo zakone koji djeluju na dugi, srednji i kratki rok.
2.3 VRSTE EKONOMSKIH ZAKONA
Unutrašnji odnosi i uzročno – posljednične veze koje postoje između ekonomskih pojava i procesa nazivaju se ekonomskim zakonima.
U ekonomskoj teoriji postoje dva glavna pristupa ekonomskim zakonima:
- Prvi pristup posmatra ekonomske zakone na način da su oni po svojim karakteristikama potpuno identični prirodnim zakonima.Oni su apsolutni, odnosno važe stalno i ne mijenjaju se sa protokom vremena i imaju objektivni karakter. Oni su univerzalni jer je i ljudsko ponašanje na kome su bazirani univerzalno i nepromjenjivo. Neoklasična škola koja najiistrajnije zastupa ovaj stav, polazište za takav pristup nalazi u logici ekonomskog ponašanja ljudi. Ona smatra da je čovjek homo economiucus i da će kao takav, nastojati u svim prilikama, i u svakom sistemu i u svakom vremenu da se ponaša po principu maksimalnog zadovoljenja vlastitih potreba, odnosno maksimalne koristi.
-Druga grupa ekonomskih teorija zastupa potpuno suprotan stav. Po tom shvatanju koje su zastupali autori istorijske škole, istorijske i stvarne ekonomske prilike u svakoj zemlji se toliko razlikuju da je nemoguće konstituisanje univerzalnih zakona koji bi imali opštu važnost i djelovali u svakoj zemlji i u svakoj istorijskoj etapi njenog razvoja.
Po tom pristupu, ekonomski zakoni ne mogu biti univerzalni a ekonomska teorija može samo da otkrije one zakone koji važe za svaku zemlju posebno, odnosno za pojedine faze njenog razvoja. Zakoni u ekonomiji, po avoj grupi autora, ne mogu ni u kom smislu porediti sa prirodnim naukama.
- Treća grupa autora nalazi se između prve dvije i ističe da se univerzalnim mogu smatrati samo oni ekonomski zakoni koji su najdirektnije izvedeni iz neposrednog ponašanja ljudi. U tom pristupu ekonomski zakoni se posmatraju samo kao zakoni koji ....