Uvod u građansko pravo - fizička lica

Maturski, Seminarski , Maturalni i diplomski radovi iz ekonomije: menadzment, marketing, finansija, elektronskog poslovanja, internet tehnologija, biznis planovi, makroekonomija, mikroekonomija, preduzetnistvo, upravljanje ljudskim resursima, carine i porezi.


U sistematici skoro svih građanskopravnih kodifikacija regulisanje pravnih subjekata zauzima jedno od centralnih mijesta. Pravnim subjektima je po pravilu,posvećen veliki broj pravnih normi. Kada u građanskom pravu kažemo “ličnost” ili “ pravni subjekt, onda pod tim podrazumjevamo ništa drugo nego mogućnost biti titular subjektivnih prava I obaveza. Subjekti u pravu su fizička I pravna lica. Fizičko lice je svaki čovjek I to od trenutka svog rođenja. Fizičko lice ima mogućnost da samo postavlja ciljeve I granice svom ponašanju I radnjama. Čovjek mije sredstvo za ciljeve drugih I u tom smislu o Kantov personalizam govori o dostojanstvu. Iz toga slijedi da svaki čovjek prema svakom drugom ima pravo na to da bude poštovan kao ličnost u svom biću I da u tom svom području nebi smjeo da bude povređen. Bitni elementi ovog osnovnog pravnog odnosa su pravo I obaveza,kao I uzajamnost prava I obaveza u odnosima među licima. Sa pojmom ličnosti prava obaveze I pravnog odnosa koji povezuje dva ili više lica,dobijamo osnovne pojmove u građanskom pravu. U transponiranju etičkog pojma ličnosti u sveri građanskog prava,ličnost se pojavljuje kao subjekt prava koje posjeduje pravnu sposobnost. Ona označava sposobnost biti subjekt prava. Postoje različita subjektivna prava. Zajedničko za sva subjektivna prava je da ličnost ovlašćeni nešto dobije od prava,da mu ono nešto garantuje. Ličnost može imati prava samo u odnosu na druga lica koja su prema pravnom poredku obavezna da ova prava priznaju I da se prema njima ponašaju. Ko se tako ne ponaša,dakle ko drugog u pravima koja su mu priznata ometa,oduzima ih,oštećuje ili vrijeđa u pravnom smislu postupa “protivpravno”. Građansko pravo štiti ovlašćenog od protivpravnog ponašanja time što mu daje mogućnost da sudski ostvari svoje pravo,kao I kroz nametanje obaveze na naknadu štete. Pored subjektivnih prava obaveza je drugi konstitutivni elemenat pravnog odnosa. Kao što pravni poredak nemože bez pojma subjektivnog prava,isto tako nemože bez pojma obaveze. Izraz obaveza treba najpre razumjeti u smislu koji mu etičkom personalizmu pridaje Kant. On pod obavezom označava unutrašnju zapovjest koju čovjek osjeća u svojoj moralnoj svijesti. Karakter pravne obaveze kao jedne obaveze negubi time ništa što je njeno neispunjeno povezano sa sankcijom ili zaprećeno nekom štetom,kao što je gubitak prava,obaveze na naknadu štete,ili u ekstremnim slučajevima sa kaznom. Pojam lica u etičkom smislu uključuje u sebi ideju odgovornosti za sopstvena činjenja I propuštanja. Nositi I precizirati odgovornost znači uzimati na sebe posledice svog činjenja ,odgovarati za njih. Čovjek koji zna da je odgovoran za svoje radnje I njene posledice,koji ih uračunava samom sebi,zna da je to nešto što ga ne može mimoići. Čim sazna da je drugom učinio nepravo,da je povrijedio svoju obavezu prema njemu,osjeća moralnu nužnost da prihvati posledice koje su pogodile drugoga, da štetu nadoknadi. Naknadu štete zahtijeva onaj kome je nepravo učinjeno,kao svoje pravo. Niko nemože zahtijevati naknadu štete od životinje ili nežive stvari. Snositi odgovornost I biti odgovoran je pravo I dužnost lica u pravu...

SADRŽAJ

1. UVOD
2. PRAVNA SPOSOBNOST
3.DIJELIMIČNA PRAVNA SPOSOBNOST ČOVJEKA U NASTAJANJU
4.PREDPOSTAVLJENA SMRT
5.PROGLAŠENJE ZA UMRLOG
6.POSLOVNA SPOSOBNOST FIZIČKIH LICA
7.STEPENI POSLOVNE SPOSOBNOSTI
8.UTICAJ DUŠEVNIH NEDOSTATAKA NA POSLOVNU SPOSOBNOST
9.PRAVNO RELEVANTNA SVOJSTVA FIZIČKIH LICA
10. IME
11.PREBIVALIŠTE
12.DRŽAVLJANSTVO
ZAKLJUČAK
LITERATURA