Samoubistvo -ij

Maturski, Seminarski , Maturalni i diplomski radovi iz ekonomije: menadzment, marketing, finansija, elektronskog poslovanja, internet tehnologija, biznis planovi, makroekonomija, mikroekonomija, preduzetnistvo, upravljanje ljudskim resursima, carine i porezi.


Emil Dirkem je rođen 15.aprila 1858 godine u pokrajini Loren, na sjeveroistoku Francuske. Završne godine njegovog života pokrila je sjenka mnogo šireg sučeljavanja u koje se bacila cijela Evropa, a koje je prijetilo da uništi društveni i privredni napredak ostvaren u Francuskoj u međurazdoblju. Dirkem je bio jevrejskog porijekla, i odgojen je u pravovjernoj porodici; otac mu je bio glavni rabin, i jedno vrijeme se očekivalo da Dirkem krene njegovim stopama, pošto je zakratko pohađao rabinsku školu. Međutim, još kao mlad odlučio se od toga i opredijelio za filozofiju.
Dirkemova smrt u srazmjerno ranoj,pedeset i devetoj godini nesumnjivo je bila ubrzana smrću njegovog sina jedinca Andrea. Dirkemova tuga je bila toliko velika da jedno vrijeme nije mogao uopšte da radi. Postupno se vratio u zahtjevni krug svojih obaveza, ali je pred kraj 1916.godine doživio moždani udar. Djelimice se oporavio ali je ostao slab,umro je 15.novembra 1917.godine.
Važnija djela:
• 1893. Podjela društvenog rada ;
• 1895. Pravila sociološke metode
• 1897. Samoubistvo
• 1912. Elementarni oblici religijskog života ...


Samoubistvo

Samoubistvo ili samoubojstvo dolazi od latinskog sui caedere, što znači ubiti se, čin svjesnog i namjernog oduzimanja života samom sebi.
U studiji s naslovom "Samoubistvo" (Suicide, izdata 1897.) Durkheim je ujedno i predstavio kako treba da izgleda jedna sociološka monografija. Ovdje se nameće i jedno generalno pitanje koliko je samoubistvo kriminološki problem. Durkheim je pojavnost samoubistva istraživao temeljem statističkih podataka u nizu zemalja gdje je htio doći do nekih zajedničkih konstanti u nekom vremenskom periodu. Tako će on ustvrditi kako samoubistva u biti nemaju nikakve veze s geografskim položajem, političkim činima, genetskim predodređenjem itd. Osim toga on će ustvrditi kako Židovi imaju najmanju stopu samoubistva, protestanti značajnu, a ateisti najveću. I dalje, najčešći je kod samaca, manje kod oženjenih, rjeđi u brakovima s djecom, a najrjeđi u obiteljima s puno djece.
Poznata je njegova teza : Samoubistvo se mijenja obrnuto razmjerno stupnju integriranosti društvenih grupa kojima pripada pojedinac.

Svoju tipologiju samoubistava, Durkheim je prikazao kroz četiri tipa:
• Egoističko samoubistvo, koje susrećemo onda kada je ljudima onemogućeno upravljati svojom sudbinom, kada ne postoje životni razlozi (zbog nedaća), kada su socijalne i moralne norme jednostavno upitne. Sredina ili nema osjećaj pomoći ili jednostavno ima distancu, a akter čina u svojoj odlučnosti drži kako je to jedini način (oduzimanje života), da okonča svoje patnje.
• Altruističko samoubistvo, koje dolazi u onim sredinama u kojem društvo drži pojedinca ovisnim od cjeline. Promotrimo li vojnika kojeg grupa maltretira ili u razredu kada ostali učenici vrše akt nasilja nad drugim, uvidjet ćemo kako iz očaja i nemoći, pojedinac podiže ruku na sebe.
• Anomičko samoubistvo dolazi u krizama ili blagostanjima kada se narušava normativna struktura koja rezultira tjeskobom, rezignacijom, psihozom, pa ljudi naprosto ne vidi razlog za dalje življenje....

Sadržaj

I Uvod...................................................................................3
II Samoubistvo.........................................................................4-6
A Pokušaj samoubistva i samoubistva osoba zavisnih od psihoaktivnih supstanci........7-8
1. Staza bespuća...............................................................9-10
2. Poguduje li samoubistvo naše društvo...................11-12
3. Zablude o samoubistvu..........................................................13
4.Mogući uzroci...............................................................14-15
4.1. Samoubistvo u krivičnom/kaznenom pravu................15
III Zaključak............................................................................16
IV Literatura ...........................................................................17